ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗੁਰੁਣਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਯਯੌ ਗਙ੍ਗਾਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਗੌਤਮੀਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਗੁਰੂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਯਯੌ ਸ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ
ਹਰੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਿਵੈਕਸ਼ਰਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚੇਦਂ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਆਖੀ।
ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਚਰਾਚਰਂ ਸृਜਤ੍ਯ੍ ਅਵਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਤਿ ਨ ਸਜ੍ਜਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਏਕਃ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਦ੍ਵਯਚਿਤ੍ ਸੁਖਾਤ੍ਮਕਃ ਸ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਃ
ਜੋ ਪਿਨਾਕਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕ, ਸੁਤੰਤਰ, ਅਦਵੈਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਨਕਾਦਯੋ ऽਪਿ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾਨ੍ਤਰਹਸ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਃ ਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ਃ ਸਕਲਾਭਿਲਾष ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਮਾਨ੍ਧਕਾਰਿਃ
ਸਨਕ ਆਦਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ।
ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਂ ਭਯਂਕਰਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ऽਨ੍ਵਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਖਾਗ੍ਰੈਰ੍ ਨਖਸਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਚ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਃ
ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ; ਨਖਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕਰਤੱਬ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਪਾਪਂ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਲੋਭਯਾਚ੍ਞੇ ਮੋਹੋ ਵਿਪਚ੍ ਚੇਤਿ ਤਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਜਾਤਪ੍ਰਭਾਵਂ ਭਵਦੁਃਖਰੂਪਂ ਬਭੂਵ ਤੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸਮਸ੍ਤਮ੍
ਪਾਪ, ਗਰੀਬੀ, ਲਾਲਚ, ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਅੰਤਹੀਨ ਜਨਮ ਲਏ; ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕਿਤਃ ਸੁਰੇਸ਼ੋ ਦੇਵੀਮ੍ ਅਵੋਚਜ੍ ਜਗਦ੍ ਅਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਿ ਲੋਕਮਾਤਰ੍ ਉਮੇ ਸ਼ਰਣ੍ਯੇ ਸੁਭਗੇ ਸੁਭਦ੍ਰੇ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਗਤ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਮਾ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ।'
ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਵਰਦੇ ਜਯ ਤ੍ਵਂ ਭੁਕ੍ਤਿਃ ਸਮਾਧਿਃ ਪਰਮਾ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਰ੍ ਅਨਾਦਿਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਗੀਰ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਸੀਰ੍ ਅਜਰਾਮਰੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ! ਤੂੰ ਭੋਗ, ਸਮਾਧੀ, ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ, 'ਸਵਾਹਾ' ਤੇ 'ਸਵਧਾ', ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਆਦਿ-ਸਿਧੀ, ਬੋਲੀ, ਬੁੱਧੀ, ਅਸੀਸ, ਤੇ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਿਰੂਪੇਣ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋष੍ਯ੍ ਏਵ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸृष੍ਟਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਤਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਤਥੈਵ ਚਿਤ੍ਰਮ੍
ਵਿਦਿਆ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾ ਹੋਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਦਯਿਤਾ ਹਰੇਣ ਸਂਸ਼੍ਲੇषਸਂਲਾਪਪਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭਵਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੌ ਸੁਲਗ੍ਨਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ੍ਵੇਦਜਲਂ ਕਰਾਗ੍ਰੈਃ
ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਥੱਕ ਗਈ ਤੇ ਭਵ ਦੇ ਅਰਧ-ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਦਾ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ ਧਰ੍ਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਅਥੋ ਦਾਨਮ੍ ਅਥੋ ਸੁਵृष੍ਟਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਧਰਂ ਸਰਾਂਸਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਫਲਾਨਿ ਚੈਵ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਫਿਰ ਦਾਨ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ, ਉੱਤਮ ਗੁਣ, ਪਾਣੀ, ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਸ੍ਤੂਨਿ ਵਪੁਃ ਸੁਵੇषਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਭਾਜੀਨਿ ਮਹੌषਧਾਨਿ ਨृਤ੍ਯਾਨਿ ਗੀਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਮृਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤੀ ਨੀਤਿਰ੍ ਅਥਾਨ੍ਨਪਾਨੇ
ਸੌਭਾਗ ਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ, ਨ੍ਰਿਤ, ਗੀਤ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਨੀਤੀ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹੋਪਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਕਾਨਨਾਨਿ ਇष੍ਟਾਨਿ ਪੂਰ੍ਤਾਨਿ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਯਾਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭਰਣਾਸਨਾਨਿ
ਹਥਿਆਰ, ਵਿਦਿਆ, ਘਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਸਤਰ, ਤੀਰਥ, ਜੰਗਲ, ਯਜ, ਪੂਰਨ ਕੰਮ, ਮੰਗਲਕ ਰੀਤਾਂ, ਵਾਹਨ, ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਆਸਣ।
ਭਵਾਙ੍ਗਸਂਸਰ੍ਗਸੁਸਂਪ੍ਰਹਾਸ ਸੁਸ੍ਵੇਦਸਂਲਾਪਰਹਃਪ੍ਰਕਾਰੈਃ ਤਥੈਵ ਜਾਤਂ ਸਚਰਾਚਰਂ ਚ ਅਪਾਪਕਂ ਦੇਵਿ ਤਤਸ਼੍ ਚ ਜਾਤਮ੍
ਭਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੁਖਦਾਈ ਮਿਲਾਪ, ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸਣ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਜਨਮੀਆਂ।
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਰਾਜਿ ਚੈਤਤ੍ ਤਵ ਦੇਵਿ ਭਾਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰਿ ਭੀਤਂ ਭਯੇਭ੍ਯੋ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੇ
ਸੁਖ, ਵਾਧੂ, ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਇਸ ਲਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਭਯਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਏਕੇ ਤਰ੍ਕੈਰ੍ ਵਿਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੀਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਰੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਸ੍ ਤਦਾਦ੍ਵੈਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਨੌਮਿ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਕਈ ਲੋਕ ਤਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਅਦਵੈਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਤਿ-ਕਰਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਕਿਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਂ ਵਰਯਸੇ ਹਰੇ ਵਦ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਹੇ ਹਰੀ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।
ਬਲਵਾਨ੍ ਮੇ ਰਿਪੁਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਨਿਰ੍ ਯਥਾ ਤੇਨ ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤਲਂ ਨੀਤਃ ਪਰਿਭੂਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੇਕਧਾ
ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਿਮਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਕ੍ਸਾਯਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਕृਤਿਃ ਤਦਰ੍ਥਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ ਯੇਨ ਜੇष੍ਯੇ ਰਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਵੋ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਦੇਹਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮੇ ਯਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਜਾਤਃ ਪਰਾਭਵੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਕृਤੇ ਸਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਰਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯੋਃ
ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।
ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਆਹੇਦਂ ਨ ਮਯੈਕੇਨ ਤੇ ਰਿਪੁਃ ਵਧਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਹਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੇਰੇ ਇਕਲੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ—'
ਆਰਾਧਯਸ੍ਵ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਸਹ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਲੋਕਤ੍ਰਯੈਕਸ਼ਰਣਂ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਧੀਃ
'—ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਰੇ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਫਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।' ਮੁੜ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ:
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸਸ੍ ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਯੋਗਾਭ੍ਯਸਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਂਗਮੇ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਮੁਨਯੋ ਵਿਦੁਃ
'ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ, ਤਪ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਅਭਿਆਸ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਸੰਗਮ ਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਂਗਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਗੌਤਮੀਸਿਨ੍ਧੁਫੇਨਯੋਃ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਹ੍ਵਰੇ ਯਦ੍ ਵਾ ਸਰਿਤਾਮ੍ ਅਥ ਸਂਗਮੇ
'ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੌਤਮੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਿਯੈਵ ਭਵਤਿ ਮੁਕੁਨ੍ਦਾਙ੍ਘ੍ਰਿਨਿਵਿष੍ਟਯਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਆਪਸਤੰਬ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ—'
ਆਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤੋषਮ੍ ਅਗਮਂ ਬਲਸੂਦਨ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚੈਵ ਤੋषਯਸ੍ਵ ਗਦਾਧਰਮ੍
'—ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਥੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।'
ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੇਨ ਸਹਿਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯੇ ऽਥ ਸਂਗਮੇ
ਆਪਸਤੰਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।