ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਥਵਾਪਿ ਪਰਾਭਵਃ ਜਾਯੇਤ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਵ
ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵੀਰਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਮ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ ਚ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਹਿਰਣਯ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ — ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਈਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਤਪ ਨਾਲ ਐਸਾ ਬਲ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਚਿਤ੍ਤਰਾਗੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਵਾ ਕਥਂਚਨ ਨ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਤੁ ਕ੍ਰਮਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੌਲੋਮੀ ਪ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਪਸੋ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਃ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਸ੍ਯ ਚ
ਤਪ ਨਾਲ ਕੁਛ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਯਜਨ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੁਛ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੁਛ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਮਯਾ ਕਾਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਏਵ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ ਵੀ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ: ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਸੁਭਾਵ, ਸਿਰਫ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭੂਮੇਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਪਾਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ਤਪੋ ਵਾ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਾਦਿ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਤਪ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਤੁ ਯਾ ਭੂਮਿਸ੍ ਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ ਤਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਧृਤਂ ਤਾਭਿਸ਼੍ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦਣ੍ਡਕਂ ਵਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਉਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਵਸਦੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਹਰ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਦੀਨਾਰ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਰਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਅਨਾਥਾਨਾਮ੍ ਇਹ ਨृਣਾਂ ਮਜ੍ਜਤਾਂ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਪੀੜਤਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ।
ਹਰੋ ਹਰਿਰ੍ ਵਾ ਗਙ੍ਗਾ ਵਾ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਚ੍ ਛਰਣਂ ਨਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤੋषਯੈਤਾਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹਰਾ, ਹਰੀ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਤਪਸਾ ਕੁਰੁ ਚੈਵ ਮਯਾ ਸਹ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਈਸ਼ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਭਗਤੀ, ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਕਗੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਫਲਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਮਿਣਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਧਾਰਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਸਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਭਾਰ੍ਯੈਵੇਹ ਸਹਾਯਿਨੀ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਨਹਿ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਯਾ ਵਿਨਾ
ਮਰਦ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਹੀ ਸਾਥੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਏਕੇਨ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਜਾਯਯਾ ਤੁ ਕृਤਂ ਨਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪੁਰੁषੋ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਇਕੱਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਵਾਫਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਤ੍ ਸੁਵਿਦਿਤਮ੍ ਅਰ੍ਧੋ ਜਾਯਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਿ ਗੌਤਮੀ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈ: ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਗੌਤਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੇषਾਘਪ੍ਰਸ਼ਮਨੀ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਵਾਲੇ ਪੁੰਨ ਕਰ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਮਹਤ੍ ਸੁਖਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗੁਰੁਣਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਯਯੌ ਗਙ੍ਗਾਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਗੌਤਮੀਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਗੁਰੂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਯਯੌ ਸ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ
ਹਰੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਿਵੈਕਸ਼ਰਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚੇਦਂ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਆਖੀ।
ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਚਰਾਚਰਂ ਸृਜਤ੍ਯ੍ ਅਵਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਤਿ ਨ ਸਜ੍ਜਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਏਕਃ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਦ੍ਵਯਚਿਤ੍ ਸੁਖਾਤ੍ਮਕਃ ਸ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਃ
ਜੋ ਪਿਨਾਕਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕ, ਸੁਤੰਤਰ, ਅਦਵੈਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਨਕਾਦਯੋ ऽਪਿ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾਨ੍ਤਰਹਸ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਃ ਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ਃ ਸਕਲਾਭਿਲਾष ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਮਾਨ੍ਧਕਾਰਿਃ
ਸਨਕ ਆਦਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ।
ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਂ ਭਯਂਕਰਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ऽਨ੍ਵਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਖਾਗ੍ਰੈਰ੍ ਨਖਸਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਚ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਃ
ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ; ਨਖਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕਰਤੱਬ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਪਾਪਂ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਲੋਭਯਾਚ੍ਞੇ ਮੋਹੋ ਵਿਪਚ੍ ਚੇਤਿ ਤਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਜਾਤਪ੍ਰਭਾਵਂ ਭਵਦੁਃਖਰੂਪਂ ਬਭੂਵ ਤੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸਮਸ੍ਤਮ੍
ਪਾਪ, ਗਰੀਬੀ, ਲਾਲਚ, ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਅੰਤਹੀਨ ਜਨਮ ਲਏ; ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕਿਤਃ ਸੁਰੇਸ਼ੋ ਦੇਵੀਮ੍ ਅਵੋਚਜ੍ ਜਗਦ੍ ਅਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਿ ਲੋਕਮਾਤਰ੍ ਉਮੇ ਸ਼ਰਣ੍ਯੇ ਸੁਭਗੇ ਸੁਭਦ੍ਰੇ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਗਤ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਮਾ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ।'
ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਵਰਦੇ ਜਯ ਤ੍ਵਂ ਭੁਕ੍ਤਿਃ ਸਮਾਧਿਃ ਪਰਮਾ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਰ੍ ਅਨਾਦਿਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਗੀਰ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਸੀਰ੍ ਅਜਰਾਮਰੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ! ਤੂੰ ਭੋਗ, ਸਮਾਧੀ, ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ, 'ਸਵਾਹਾ' ਤੇ 'ਸਵਧਾ', ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਆਦਿ-ਸਿਧੀ, ਬੋਲੀ, ਬੁੱਧੀ, ਅਸੀਸ, ਤੇ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਿਰੂਪੇਣ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋष੍ਯ੍ ਏਵ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸृष੍ਟਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਤਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਤਥੈਵ ਚਿਤ੍ਰਮ੍
ਵਿਦਿਆ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾ ਹੋਈ।