ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸ੍ਥਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਨ੍ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੈਃ ਕਾਨ੍ਤਯਾ ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਨੂਨਂ ਲਜ੍ਜਾ ਤੇ ਬਿਭੇਤੀਤਿ ਮਨ੍ਯੇ
ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵਲੋਂ ਪੱਖਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਂਦਾ — ਲਗਦਾ ਹੈ ਸ਼ਰਮ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਨਮੁਚੇਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਹਨ੍ਤਾ ਪੁਰਾਂ ਭੇਤ੍ਤਾ ਗੋਤ੍ਰਭਿਦ੍ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ ਏਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਪੂਜਯਨ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਜਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਵਿਕਾਰਮ੍ ਆਪ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਿਤੋਦ੍ਭਵਂ ਯੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ ਅਨੁਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਂ ਦੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਾਬ੍ਜਜਨ੍ਮਾ ਕਥਂ ਨ ਹृਦ੍ਭੇਦਮ੍ ਅਵਾਪ ਕਰ੍ਤਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਵੈਰ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ — ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਐਸੇ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਵਰੁਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਤਦ੍ ਅਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਸ਼ਿष੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਰੁਣੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਮਮ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਵਾਸਵ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਚੇਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਅਧਿਆਪਕ — ਮੇਰਾ ਸਸੁਰ — ਜਿਸ ਨੇ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਭृਤ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਰ੍ਤੇਥਾ ਵਰੁਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨੋ ਚੇਦ੍ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯੇ ਚੈਵ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਵ ਕਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਹਸਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਵਰੁਣਂ ਚਾਨੁਮਨ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ, ਜਾ,' ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਨਿਲਯਂ ਲਜ੍ਜਯਾ ਕਲੁषੀਕृਤਃ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਤਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮਨ ਪਲਿਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਹਾਰ ਸਮੇਤ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਕृਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾਹਂ ਵਰਾਨਨੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਿ ਯੇਨ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਭਗੇ ਵਦ
ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਰਤਾਓ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਦਾਨਵਾਨਾਮ੍ ਅਥੋਦ੍ਭੂਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਾਯਾਂ ਪਰਾਭਵਮ੍ ਵਰਦਾਨਂ ਤਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਾਨੇ ऽਹਂ ਬਲਸੂਦਨ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਥਵਾਪਿ ਪਰਾਭਵਃ ਜਾਯੇਤ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਵ
ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵੀਰਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਮ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ ਚ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਹਿਰਣਯ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ — ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਈਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਤਪ ਨਾਲ ਐਸਾ ਬਲ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਚਿਤ੍ਤਰਾਗੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਵਾ ਕਥਂਚਨ ਨ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਤੁ ਕ੍ਰਮਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੌਲੋਮੀ ਪ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਪਸੋ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਃ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਸ੍ਯ ਚ
ਤਪ ਨਾਲ ਕੁਛ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਯਜਨ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੁਛ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੁਛ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਮਯਾ ਕਾਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਏਵ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ ਵੀ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ: ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਸੁਭਾਵ, ਸਿਰਫ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭੂਮੇਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਪਾਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ਤਪੋ ਵਾ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਾਦਿ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਵ ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਤਪ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਤੁ ਯਾ ਭੂਮਿਸ੍ ਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੇਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ ਤਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਧृਤਂ ਤਾਭਿਸ਼੍ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦਣ੍ਡਕਂ ਵਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਉਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਵਸਦੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਹਰ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਦੀਨਾਰ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਰਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਅਨਾਥਾਨਾਮ੍ ਇਹ ਨृਣਾਂ ਮਜ੍ਜਤਾਂ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਪੀੜਤਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ।
ਹਰੋ ਹਰਿਰ੍ ਵਾ ਗਙ੍ਗਾ ਵਾ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਚ੍ ਛਰਣਂ ਨਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤੋषਯੈਤਾਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹਰਾ, ਹਰੀ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਤਪਸਾ ਕੁਰੁ ਚੈਵ ਮਯਾ ਸਹ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਈਸ਼ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਭਗਤੀ, ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਕਗੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਫਲਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਮਿਣਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਧਾਰਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਸਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਭਾਰ੍ਯੈਵੇਹ ਸਹਾਯਿਨੀ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਨਹਿ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਯਾ ਵਿਨਾ
ਮਰਦ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਹੀ ਸਾਥੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਏਕੇਨ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਜਾਯਯਾ ਤੁ ਕृਤਂ ਨਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪੁਰੁषੋ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਇਕੱਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਵਾਫਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਤ੍ ਸੁਵਿਦਿਤਮ੍ ਅਰ੍ਧੋ ਜਾਯਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਿ ਗੌਤਮੀ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈ: ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਗੌਤਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੇषਾਘਪ੍ਰਸ਼ਮਨੀ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਵਾਲੇ ਪੁੰਨ ਕਰ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਮਹਤ੍ ਸੁਖਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।