ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸੁਤਾ ਚੈਵ ਅਗ੍ਨੇਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਸੁਤ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਚ੍ਛੇਦਿ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍
ਮਹੇਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ—
ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਚੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਿਦੁਃ ਯਤ੍ਰ ਨੀਤਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸ਼ਂਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
—ਉਹ ਥਾਂ ਚਕਰਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ।
ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਂਕਰਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਏਵ ਤੁ ਯਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ, ਪੂਰਨ ਤੀਰਥ ਜਾਣੋ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਆਨਨ੍ਦੇਤਿ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਤਥਾ ਵੈ ਨਨ੍ਦਿਨੀਤਿ ਚ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦ ਨਦੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਸ਼ਿਵਃ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਗਮੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਸੁਵਰਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਸੈਵ ਸ਼ਿਵਾ ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਜਗਦਾਧਾਰਾ ਸ਼ਿਵਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਅੰਬਿਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯੋਭਯਂ ਤਟਮ੍ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੋਨੋ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਤਪੋਵਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਮੁਨੇ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੋਨੋ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਪਾਰੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚ ਤਥਾ ਪਾਰੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ षੋਡਸ਼
ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਾਭਿਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ਨਾਮਾਨਿ ਚ ਪृਥਕ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਤਨ੍ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏਤਾਨਿ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਯਸ਼੍ ਚ ਵਾ ਪਠਤਿ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਤ੍ਰ ਕਾਮ੍ਯੇषੁ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਇਹ ਸੁਣੇ, ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਚਰੇਤ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਞ੍ ਜਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਘਟਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਜਕਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਚ੍ ਛਾਰ੍ਦੂਲਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਅਬਜਕ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਨ੍ਦਤੇ ਤਰ੍ਪਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਵਨਾਚ੍ ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਨ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਤਸ੍ਯੈਕੈਕਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ
ਤਪੋਵਨ ਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵृषਾਕਪਮ੍ ਫੇਨਾਯਾਃ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਹਨੂਮਤਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਹੀ ਇੰਦਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਫੇਨਾ ਨਦੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪ ਤੇ ਹਨੂਮਤ ਵੀ ਹਨ।
ਅਬ੍ਜਕਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਅਬਜਕ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ; ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।
ਨਮੁਚਿਰ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਫੇਨੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਰਚ੍ ਛਿਰਃ
ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੇਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਾਂ ਚ ਨਮੁਚੇਃ ਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ ਤਤ੍ਫੇਨਵਜ੍ਰਰੂਪਧृਕ੍ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ ਚ ਫੇਨਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਮੁਚੀ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਫੇਨਾ ਨੇ ਵੱਜਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਢਿਆ, ਵੱਢ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਹ ਫੇਨਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਭੂਮਿਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਥਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਰਸਾਤਲਭਵਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਵਾਰਿ ਯਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਵਜ੍ਰਾਦਿष੍ਟੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਭੂਮਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਤਜ੍ ਜਲਂ ਫੇਨਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਨਦੀ ਫੇਨੇਤਿ ਗਦ੍ਯਤੇ
ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਫੇਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਫੇਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਯਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ ਇਵ
ਉਸ ਦਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ।
ਹਨੂਮਦੁਪਮਾਤਾ ਵੈ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਲਵਨਮਾਤ੍ਰਤਃ ਮਾਰ੍ਜਾਰਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਨੂਮਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਡ ਕੇ, ਮਾਰਜਾਰ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਚੇਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਵ ਹਨੂਮਤਂ ਚ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਰੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ ਮਾਰਜਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੂਮਤ ਵੀ; ਉਥੇ ਦੀ ਕਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਵृषਾਕਪਂ ਚਾਬ੍ਜਕਂ ਚ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਹਿਰਣ੍ਯ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਜੋ ਬਲੀ
ਹੁਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪ ਤੇ ਅਬਜਕ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਹਿਰਣਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਜੇਯੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅਜੈਯ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸ਼ਨਿਰ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਾਜਿਤਾ ਤੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਹੁਕਾਲਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਸ਼ਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਰਾਜਿਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਸ਼ਨਿਰ੍ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨਾਗੇਨ ਸਹਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਮਹਾਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।