ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਾ ਤੁ ਸਂਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਧੀਆਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹੇ, ਉਥੇ ਆਵੇ ਤੇ ਫਿਰੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਕਮਲਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਜਯੋਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਿਚੇष੍ਟਤੋਃ
ਸੁਵਰਨ ਸਿੱਧਾ ਕਮਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ।
ਤਥਾਪਿ ਚੈਤਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੂਣੀ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ ਲਿਙ੍ਗਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਅਗ੍ਨਿਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਗ੍ਨਿਸੁਤਾ ਮੁਦਾ
ਦੋਨੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਵਰਨਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾ ਮੁਦਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮੁਨੇ
ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਧੀ ਸੁਵਰਨਾ—
ਪਰਿਭੂਯ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਹਰਦ੍ ਭਾਗ੍ਯਸੌਭਾਗ੍ਯਵਿਲਾਸਵਸਤਿਂ ਛਲਾਤ੍
—ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਨੀਤਾ ਰਸਾਤਲਂ ਤੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਜਾਮਾਤਾਗ੍ਨੇਃ ਸ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦਾ ਜਵਾਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਨ—
ਵਿष੍ਣਵੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਪਨਂ ਚੋਭੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ
—ਦੋਨੋ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਹਰਿਃ ਸਾਨੀਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵੀ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਦੇਵੀ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸੁਤਾ ਚੈਵ ਅਗ੍ਨੇਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਸੁਤ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਚ੍ਛੇਦਿ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍
ਮਹੇਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ—
ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਚੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਿਦੁਃ ਯਤ੍ਰ ਨੀਤਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸ਼ਂਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
—ਉਹ ਥਾਂ ਚਕਰਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ।
ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਂਕਰਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਏਵ ਤੁ ਯਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ, ਪੂਰਨ ਤੀਰਥ ਜਾਣੋ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਆਨਨ੍ਦੇਤਿ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਤਥਾ ਵੈ ਨਨ੍ਦਿਨੀਤਿ ਚ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦ ਨਦੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਸ਼ਿਵਃ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਗਮੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਸੁਵਰਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਸੈਵ ਸ਼ਿਵਾ ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਜਗਦਾਧਾਰਾ ਸ਼ਿਵਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਅੰਬਿਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯੋਭਯਂ ਤਟਮ੍ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੋਨੋ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਤਪੋਵਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਮੁਨੇ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੋਨੋ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਪਾਰੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚ ਤਥਾ ਪਾਰੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ षੋਡਸ਼
ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਾਭਿਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ਨਾਮਾਨਿ ਚ ਪृਥਕ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਤਨ੍ ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏਤਾਨਿ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਯਸ਼੍ ਚ ਵਾ ਪਠਤਿ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਤ੍ਰ ਕਾਮ੍ਯੇषੁ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਇਹ ਸੁਣੇ, ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਚਰੇਤ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਞ੍ ਜਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਘਟਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਜਕਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਚ੍ ਛਾਰ੍ਦੂਲਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਅਬਜਕ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਨ੍ਦਤੇ ਤਰ੍ਪਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਵਨਾਚ੍ ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਨ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਤਸ੍ਯੈਕੈਕਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ
ਤਪੋਵਨ ਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵृषਾਕਪਮ੍ ਫੇਨਾਯਾਃ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਹਨੂਮਤਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਹੀ ਇੰਦਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਫੇਨਾ ਨਦੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪ ਤੇ ਹਨੂਮਤ ਵੀ ਹਨ।
ਅਬ੍ਜਕਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਅਬਜਕ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ; ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।
ਨਮੁਚਿਰ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਫੇਨੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਰਚ੍ ਛਿਰਃ
ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੇਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।