ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਾਤ੍ ਸਦੋषਂ ਚ ਅਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਯੋਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀ ਆ ਗਈ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।
ਤਦਗ੍ਨਿਵਚਨਾਚ੍ ਛਂਭੁਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ੁਭੋਦਯਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਭ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਭੂਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸਮਗ੍ਰਾ ऋਦ੍ਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਵਰਨ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਤਰੱਕੀ ਇਸ ਸੁਵਰਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵਹ੍ਨੇ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋ ਮਮ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਵਨਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ ਏਵ ਚਾਮृਤਂ ਲੋਕੇ ਸ ਏਵ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਃ ਸ ਏਵ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਚ ਸ ਏਵ ਮਖਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਦੱਖਣਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਗੁਰੂਣਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਗੁਰੁਃ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਹ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਚਾਰਣਾ ਹੀਨਂ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ ਤੇਨ ਸਂਪਦਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਮृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵਰ੍ਣੇਨ ਵਿਨਾ ਨਰਾਃ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ऽਪਿ ਧਨੀ ਮਾਨ੍ਯਃ ਸਗੁਣੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਨੋ ਨਹਿ
ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸੁਵਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਪਰ ਧਨਵਾਨ ਆਦਮੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਰ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ ਧਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਚੈषਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਾਪਿ ਚਞ੍ਚਲਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਵਰਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਵਰਨ, ਚੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਚੰਚਲ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯੂਨਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਪਸਾ ਜਪਹੋਮੈਸ਼੍ ਚ ਯੇਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੂਰਾ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਪ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਾ ਤੁ ਸਂਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਧੀਆਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹੇ, ਉਥੇ ਆਵੇ ਤੇ ਫਿਰੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਕਮਲਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਜਯੋਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਿਚੇष੍ਟਤੋਃ
ਸੁਵਰਨ ਸਿੱਧਾ ਕਮਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ।
ਤਥਾਪਿ ਚੈਤਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੂਣੀ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ ਲਿਙ੍ਗਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਅਗ੍ਨਿਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਗ੍ਨਿਸੁਤਾ ਮੁਦਾ
ਦੋਨੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਵਰਨਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾ ਮੁਦਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮੁਨੇ
ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਧੀ ਸੁਵਰਨਾ—
ਪਰਿਭੂਯ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਹਰਦ੍ ਭਾਗ੍ਯਸੌਭਾਗ੍ਯਵਿਲਾਸਵਸਤਿਂ ਛਲਾਤ੍
—ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਨੀਤਾ ਰਸਾਤਲਂ ਤੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਜਾਮਾਤਾਗ੍ਨੇਃ ਸ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦਾ ਜਵਾਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਨ—
ਵਿष੍ਣਵੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਪਨਂ ਚੋਭੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ
—ਦੋਨੋ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਹਰਿਃ ਸਾਨੀਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵੀ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਦੇਵੀ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸੁਤਾ ਚੈਵ ਅਗ੍ਨੇਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਸੁਤ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਚ੍ਛੇਦਿ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍
ਮਹੇਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ—
ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਚੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਿਦੁਃ ਯਤ੍ਰ ਨੀਤਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸ਼ਂਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
—ਉਹ ਥਾਂ ਚਕਰਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ।
ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਂਕਰਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਏਵ ਤੁ ਯਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ, ਪੂਰਨ ਤੀਰਥ ਜਾਣੋ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਆਨਨ੍ਦੇਤਿ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਤਥਾ ਵੈ ਨਨ੍ਦਿਨੀਤਿ ਚ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦ ਨਦੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਸ਼ਿਵਃ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਗਮੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਸੁਵਰਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਸੈਵ ਸ਼ਿਵਾ ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਜਗਦਾਧਾਰਾ ਸ਼ਿਵਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਅੰਬਿਕਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯੋਭਯਂ ਤਟਮ੍ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੋਨੋ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਤਪੋਵਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਮੁਨੇ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੋਨੋ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਪਾਰੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚ ਤਥਾ ਪਾਰੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ षੋਡਸ਼
ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ।