ਤਦਾਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਵਹ੍ਨੇ ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਵੇਦਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵਹਿਨੀ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।'
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਵ ਦੇਹਸ੍ਥਿਤੇਨ ਚ ਏਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਤ੍ਯਂ ਤੇ ਜਾਤਂ ਵਹ੍ਨੇ ਤਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਹਿਨੀ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ—
ਨਿਵੇਦਯਸ੍ਵ ਦੇਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਾਪਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ ਸ੍ਵਾਪਤ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯਾਸੌ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਦੇਵਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵੇਚ੍ ਛਿਵਃ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਤ੍ਯਵਿषਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰ; ਸ਼ਿਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਬਾਰੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਤੋ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਨਿਯਤੋ ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ ਵੇਦਸਂਮਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਅੱਗ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਨਿਯਮਤ ਵਚਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਧਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਪਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਂਹਰਤਿ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵੈ ਜਲਰੂਪਤਃ ਸੂਰ੍ਯਰੂਪੇਣ ਯਃ ਪਾਤਿ ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਚ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਮ੍
ਜੋ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨਨ੍ਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਵਕਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅਨੰਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਾਵਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਿਨੀਤਃ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਤੇਨ ਜਾਤਃ ਸੁਤੋ ਰਮ੍ਯਃ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਵਰਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।'
ਤਥਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵੀਰ੍ਯਸਙ੍ਗਾਚ੍ ਚ ਤਦ੍ਦੋषਾਦ੍ ਉਭਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਵਰਨ ਤੋਂ ਇਕ ਧੀ ਵੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੋਏ।
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਾਤ੍ ਸਦੋषਂ ਚ ਅਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਯੋਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀ ਆ ਗਈ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।
ਤਦਗ੍ਨਿਵਚਨਾਚ੍ ਛਂਭੁਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ੁਭੋਦਯਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਭ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਭੂਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸਮਗ੍ਰਾ ऋਦ੍ਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਵਰਨ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਤਰੱਕੀ ਇਸ ਸੁਵਰਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵਹ੍ਨੇ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋ ਮਮ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਵਨਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ ਏਵ ਚਾਮृਤਂ ਲੋਕੇ ਸ ਏਵ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਃ ਸ ਏਵ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਚ ਸ ਏਵ ਮਖਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਦੱਖਣਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਗੁਰੂਣਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਗੁਰੁਃ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਹ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਚਾਰਣਾ ਹੀਨਂ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ ਤੇਨ ਸਂਪਦਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਮृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵਰ੍ਣੇਨ ਵਿਨਾ ਨਰਾਃ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ऽਪਿ ਧਨੀ ਮਾਨ੍ਯਃ ਸਗੁਣੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਨੋ ਨਹਿ
ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸੁਵਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਪਰ ਧਨਵਾਨ ਆਦਮੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਰ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ ਧਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਚੈषਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਾਪਿ ਚਞ੍ਚਲਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਵਰਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਵਰਨ, ਚੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਚੰਚਲ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯੂਨਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਪਸਾ ਜਪਹੋਮੈਸ਼੍ ਚ ਯੇਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੂਰਾ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਪ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਾ ਤੁ ਸਂਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਧੀਆਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹੇ, ਉਥੇ ਆਵੇ ਤੇ ਫਿਰੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਕਮਲਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਜਯੋਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਿਚੇष੍ਟਤੋਃ
ਸੁਵਰਨ ਸਿੱਧਾ ਕਮਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ।
ਤਥਾਪਿ ਚੈਤਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੂਣੀ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ ਲਿਙ੍ਗਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਅਗ੍ਨਿਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਗ੍ਨਿਸੁਤਾ ਮੁਦਾ
ਦੋਨੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਵਰਨਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾ ਮੁਦਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮੁਨੇ
ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਧੀ ਸੁਵਰਨਾ—
ਪਰਿਭੂਯ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਹਰਦ੍ ਭਾਗ੍ਯਸੌਭਾਗ੍ਯਵਿਲਾਸਵਸਤਿਂ ਛਲਾਤ੍
—ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਨੀਤਾ ਰਸਾਤਲਂ ਤੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਜਾਮਾਤਾਗ੍ਨੇਃ ਸ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦਾ ਜਵਾਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਨ—
ਵਿष੍ਣਵੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਪਨਂ ਚੋਭੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ
—ਦੋਨੋ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਹਰਿਃ ਸਾਨੀਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵੀ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਦੇਵੀ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।