ਦੇਵ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਂਭੁਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਮ੍ ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯਮ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਤ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ। ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਸ੍ਥਿਤਯੋ ਰਹਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਮਾਤ੍ਰਤੋ ਨ੍ਯਾਯਃ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਿ
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਕੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤਸ੍ਥਿਤਯੋਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਜਲ੍ਪਤੋਰ੍ ਯਃ ਸਰਾਗਯੋਃ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਰਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨੋਦ੍ਧृਤਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਲੋਕਾਨਾਂ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੀਯਃ ਕੇਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਭਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਹਾਭਯੇ ਚਾਨੁਗਤੇ ਨ੍ਯਾਯਃ ਕੋ ऽਨ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਾਰਕੋ ਭਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਾ ਤੇ ਤਾਰਕ ਬਣ।
ਮਹਾਭਯਾਬ੍ਧੌ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯਤ੍ ਪਰਾਰ੍ਥਾਯ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਰੂਪੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾਚਂ ਵਦ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਗੱਲ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਦੇਵਵਚਨਂ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਃ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੂਜਾਮ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਲੋਕਯੋਃ ਕਵੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਵਾਪਸ ਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਕਵੀ, ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਸ਼ੁਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ ਯਤ੍ਰਾਸੀਜ੍ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਰਮਮਾਣਸ੍ ਤਦੋਮਯਾ
ਧੂਤਾਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਮਾ ਨਾਲ ਰਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਭੀਤਵਦ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ ਛੁਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਦਾਨਲਃ ਨਾਸ਼ਕਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਫਿਰ, ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਇਆ, ਪਰ ਹਵਿਆਵਾਹਨ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਤਸ੍ਥੌ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਧੋਮੁਖਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਞ੍ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਉਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਹੋਗਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਧੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ, ਤੋਤਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਧੂਤਾਸ਼ਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਚਾਵਦਦ੍ ਦੇਵਮ੍ ਅਲਂ ਦੇਵੇਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਿਣਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਬਸ, ਦੇਵਤਾ ਜੀ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਆਹੂਯ ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ऽਤ੍ਰ ਮਾ ਵਦ ਵਿਦਾਰਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਮੁਖਂ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਨਯਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਖੋਲ੍ਹ, ਇਹ ਲੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯੇ ऽਗ੍ਨੇ ਰੇਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਬਹੁ ਰੇਤੋਗਰ੍ਭਸ੍ ਤਦਾ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨੈਵ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅੱਗ ਦੇ ਮੁੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸੁਰਨਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੀਰਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਉਪਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸੁ ਚ ਤਦ੍ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਸੁਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕੇਆ ਜਨਮਿਆ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਦੇਹੇ ਚ ਸ਼ਾਂਭਵਮ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਰੇਤੋ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਦ੍ਵਿਧਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਬੀਜ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ੍ਵਾਹਾਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਭੂਤਾਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪੁਰਾ ਸਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਤੇਨ ਸਂਤਤਿਸ੍ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਵਾਹਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਵਹ੍ਨਿਨਾਥ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਮਹਃ ਤਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਰੇਤਸਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਮਿਥੁਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਹਨ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਬੀਜ ਸੁੱਟਿਆ। ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਚ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਸੁਵਰਨ ਅਤੇ ਸੁਵਰਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਾਯ ਧੀਮਤੇ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਥ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪਾਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਾਹਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਵਿਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਸੁਵਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਰੇਤੋਵ੍ਯਤਿषਙ੍ਗਦੋषਾਦ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਪਤ੍ਯਮ੍ ਉਭਯਂ ਤਥੈਵ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਬਹੁਰੂਪਰੂਪੀ ਰੂਪਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨਾਮ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬੀਜ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਬਣੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਵਰਨ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੋਰ੍ ਧਨਦਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਚ੍ ਚ ਵਪੁਃ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਵਰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਤਿ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚਾਪਿ ਕਵੇਸ੍ ਤਨੂਜਸ੍ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृਰੂਪਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸੁ ਕृਤ੍ਵਾਨਿਸ਼ਂ ਤਾਭਿਰ੍ ਉਦਾਰਭਾਵਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਦਨਂ ਸ ਰੇਮੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਚੈਵਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਪਿ ਸੁਵਰ੍ਣਨਾਮ੍ਨੀ ਸ੍ਵਾਹਾਸੁਤਾ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਸਾ ਬਭੂਵ ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨੋਗਤਾ ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੁਵਰਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਉਥੇ ਜਾਂਦੀ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ।
ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸੈਵ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਰੇਮੇ ਪਤੀਨ੍ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਆਸੁਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਪਿਤृਰੂਪਾਂਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਸ੍ਥੈਰ੍ਯਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍
ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁਵਰਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੋਭਾ, ਦਿਲਦਾਰੀ, ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ।
ਯਾਭਿਪ੍ਰੇਤਾ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਦ੍ਰੂਪਾ ਸਾ ਰਮਤੇ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਨਾਨਾਭੇਦੈਃ ਕਰਣੈਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੇਕੈਰ੍ ਆਕਰ੍षਨ੍ਤੀ ਤਨ੍ਮਨਃ ਕਾਮਸਿਦ੍ਧਿਮ੍
ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖਿੱਚਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ।
ਏਵਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੇष੍ਟਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸੂਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਯਾਸ੍ ਤਥਾਗ੍ਨੇਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸ਼ੇਪੁਃ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ ਤਦਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਸ੍ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀ ਸੁਵਰਨ ਦੀ ਚਲਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਂ ਯਦ੍ ਏਤਦ੍ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਰੂਪਂ ਯਚ੍ ਛਦ੍ਮਨਾ ਵਰ੍ਤਨਂ ਪਾਪਰੂਪਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਤਸ੍ ਤੇ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗਾਮੀ ਜਾਯਤਾਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹ
ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਅਤੇ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਭਿਚਾਰੀ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾਪਿ ਨ ਚੈਕਨਿष੍ਠਾ ਭੂਯਾਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਨੈਕਤृਪ੍ਤਾ ਬਹੂਂਸ਼੍ ਚ ਨਾਨਾਜਾਤੀਨ੍ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਦੇਹਭਾਜੋ ਭਜਿਤ੍ਰੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਏष ਦੋषਸ਼੍ ਚ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਵਰਨਾ ਵੀ ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਅੱਗ, ਨਾ ਇਕ ਹੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਕਈਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਤ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਚ੍ ਛਾਪਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਤਿਭੀਤਵਤ੍ ਮਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਦੋਵਾਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਵਦ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ।'