ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸੁਰਾਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਰਾਨ੍ ਦਦੁਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਨ੍
ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ; ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਰਾਸਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਾਵ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਤੀਰਯੋਃ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੀਵ ਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦੋਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅਠ ਸੌ ਤੀਰਥ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਵਨਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਜੋ ਥਾਂ ਤਪੋਵਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨੰਦਿਨੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ; ਗੌਤਮੀ ਦਾ ਤੀਰਥ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਚੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਸ੍ਯਾਕਰ੍ਣਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਨਾਮ੍ਨੀਂ ਸੁਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਦੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸਾਨਪਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਪ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਤਪਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤੋषਯਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਹੁਤਭੁਕ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਸੰਤਾਨ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾ ਤਪਃ ਕੁਰੁ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇਗੀ; ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਤਪ ਨਾ ਕਰ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਤਪਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਦਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਗਈ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯੇ ਕਾਲੇ ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯ ਆਗਤੇ ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੇ ਚਿਰਕਾਲਰਹੋਗਤੇ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਡਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਅਜੇ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਪਤ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਭਵਾਨੀ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਂਭੁਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਮ੍ ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯਮ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਤ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ। ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਸ੍ਥਿਤਯੋ ਰਹਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਮਾਤ੍ਰਤੋ ਨ੍ਯਾਯਃ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਿ
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਕੇ।
ਏਕਾਨ੍ਤਸ੍ਥਿਤਯੋਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਜਲ੍ਪਤੋਰ੍ ਯਃ ਸਰਾਗਯੋਃ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਰਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨੋਦ੍ਧृਤਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਲੋਕਾਨਾਂ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੀਯਃ ਕੇਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਭਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਹਾਭਯੇ ਚਾਨੁਗਤੇ ਨ੍ਯਾਯਃ ਕੋ ऽਨ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਾਰਕੋ ਭਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਾ ਤੇ ਤਾਰਕ ਬਣ।
ਮਹਾਭਯਾਬ੍ਧੌ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯਤ੍ ਪਰਾਰ੍ਥਾਯ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਰੂਪੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾਚਂ ਵਦ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਗੱਲ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਦੇਵਵਚਨਂ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਃ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੂਜਾਮ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਲੋਕਯੋਃ ਕਵੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਵਾਪਸ ਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਕਵੀ, ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਸ਼ੁਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ ਯਤ੍ਰਾਸੀਜ੍ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਰਮਮਾਣਸ੍ ਤਦੋਮਯਾ
ਧੂਤਾਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਮਾ ਨਾਲ ਰਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਭੀਤਵਦ੍ ਅਥ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ ਛੁਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਦਾਨਲਃ ਨਾਸ਼ਕਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਫਿਰ, ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਇਆ, ਪਰ ਹਵਿਆਵਾਹਨ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਤਸ੍ਥੌ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਧੋਮੁਖਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਞ੍ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਉਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਹੋਗਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਧੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ, ਤੋਤਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਧੂਤਾਸ਼ਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਚਾਵਦਦ੍ ਦੇਵਮ੍ ਅਲਂ ਦੇਵੇਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਿਣਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਬਸ, ਦੇਵਤਾ ਜੀ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਆਹੂਯ ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੇ ऽਤ੍ਰ ਮਾ ਵਦ ਵਿਦਾਰਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਮੁਖਂ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਨਯਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਖੋਲ੍ਹ, ਇਹ ਲੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯੇ ऽਗ੍ਨੇ ਰੇਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਬਹੁ ਰੇਤੋਗਰ੍ਭਸ੍ ਤਦਾ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨੈਵ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅੱਗ ਦੇ ਮੁੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸੁਰਨਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੀਰਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਉਪਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸੁ ਚ ਤਦ੍ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਸੁਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕੇਆ ਜਨਮਿਆ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਦੇਹੇ ਚ ਸ਼ਾਂਭਵਮ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਰੇਤੋ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਦ੍ਵਿਧਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਬੀਜ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ੍ਵਾਹਾਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਭੂਤਾਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪੁਰਾ ਸਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਤੇਨ ਸਂਤਤਿਸ੍ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਵਾਹਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਵਹ੍ਨਿਨਾਥ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਮਹਃ ਤਦ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਰੇਤਸਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਮਿਥੁਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਹਨ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਬੀਜ ਸੁੱਟਿਆ। ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਚ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਸੁਵਰਨ ਅਤੇ ਸੁਵਰਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਾਯ ਧੀਮਤੇ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਥ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪਾਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਾਹਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਵਿਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਸੁਵਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ।