ਵੇਦਾ ਵਦਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਲਂ ਨੀਤਾਨ੍ ਅਲਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਵੇਦਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਾਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ ਤਵਾਭੀष੍ਟਂ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕृਪਾਕਰਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਪੀ, ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।
ਭਵੇਦ੍ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤੇ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ਼੍ ਚ ਨृਪਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਾ ਜਯਾ ਸਤੀ
ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਯਾ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਪਿਤਾ ਤਵਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਸ੍ ਤਲੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਰੋਗਿਣਃ ਵਰਦਾਨਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਿਥੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਏਤਚ੍ ਛਕ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਉਪਮਨਯੂ ਵੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਇਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ ਵੇਦਵਚਨਾਦ੍ ਬਾਲੋ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਗੌਤਮੀਂ ਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ, ਬੱਚਾ ਦੇਵਾਪੀ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਬਾਲੋ ऽਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਗੁਰੂਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਮਮ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤਵਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਿਗਮਾ ਨ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯੋ ਨ ਚ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਪਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੇਨੂੰ ਨਾਂ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ। ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੇ ऽਨਾਥਾ ਯੇ ਚ ਕृਪਣਾ ਯੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਰੋਗਿਣਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਚ ਲੋਕੇ ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਾਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਅਨਾਥ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ।
ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਫਲਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤਾਂ ਪਤੇ
ਤਪ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਜੋ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੂੰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਾਚਿਤਾਰਸ਼੍ ਚ ਦਾਤਾਰਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਨੀषਿਤਮ੍ ਭਵਤੀਤਿ ਨ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪਰ੍ਯਯਕਾਰਕਃ
ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਦਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇ ऽਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਯੇ ਚ ਪਾਪਾ ਯੇ ਮਗ੍ਨਾ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਵਚਨਾਨ੍ ਨਾਥ ਤਾਨ੍ ਪਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ—'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹ੍ਯ੍ ਅਥ ਦੇਵਾਪੇ ਅਲਂ ਦੈਨ੍ਯੇਨ ਬਾਲਕ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਪੀ। ਬਸ ਹੁਣ, ਬੱਚੇ, ਇਹ ਉਦਾਸੀ ਛੱਡੋ।
ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਚ ਗੁਰੁਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨਿਧਨਂ ਚ ਰਿਪੋਰ੍ ਮਮ
ਹੇ ਸਰਵਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ, ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾਪਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹਾਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦੇਵਾਪੇਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਦੇਵਾਪੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ', ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਪੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਦੇਵਾਪਿਕਰੁਣਾਕਰਃ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਾਪੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਰਸਾਤਲਂ ਮਿਥੁਂ ਨਨ੍ਦੀ ਹਤ੍ਵਾ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਸਮਾਨੀਯ ਤਸ੍ਮੈ ਤਾਨ੍ ਸ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਨੰਦਿਨ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਮੇਧਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਦੇਵਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਥੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਅੱਗ, ਯਜਮਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕੀਤੇ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਭੂਚ੍ ਛਂਭੁਰ੍ ਦੇਵਾਪੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਭੂਚ੍ ਚ ਤਤ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਪੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਥਾਂ ਸਰਵਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਮਹਿਮਾ ਰਹੇਗੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸੁਰਾਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਰਾਨ੍ ਦਦੁਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਨ੍
ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ; ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਰਾਸਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਾਵ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਤੀਰਯੋਃ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੀਵ ਫਲਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦੋਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅਠ ਸੌ ਤੀਰਥ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਵਨਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਜੋ ਥਾਂ ਤਪੋਵਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨੰਦਿਨੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ; ਗੌਤਮੀ ਦਾ ਤੀਰਥ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਚੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਸ੍ਯਾਕਰ੍ਣਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਹੋਤਾ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਨਾਮ੍ਨੀਂ ਸੁਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਦੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸਾਨਪਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਪ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਤਪਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤੋषਯਨ੍ਤੀਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ ਭਰ੍ਤਾ ਹੁਤਭੁਕ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਸੰਤਾਨ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾ ਤਪਃ ਕੁਰੁ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇਗੀ; ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਤਪ ਨਾ ਕਰ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਤਪਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਦਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਗਈ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯੇ ਕਾਲੇ ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯ ਆਗਤੇ ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੇ ਚਿਰਕਾਲਰਹੋਗਤੇ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਡਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਅਜੇ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਪਤ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਭਵਾਨੀ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।