ਆਹੂਤਾ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਹਵਿਰ੍ਭਾਗਾਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੱਦ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਭੋਗਾਂਗੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਦੋਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੇਦਾਨੁਗਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਯਂ ਵੇਦੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਵੇਦੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਨ੍ ਨਿਵੇਦਯ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਵੇਦ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਪਰਧੀਨ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸ ਦੇਵਾਪਿਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਆਹੂਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪੁਰੋ ऽਭਵਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਪੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ; ਧਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਵੇਦਾਨ੍ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਨਮਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗ੍ਨਿਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਗੱਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਤਾਤ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ਅਸ਼ੇषਜਗਦਾਧਾਰੋ ਨਿਰਾਧਾਰੋ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹ hukam ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਕਿਸੇ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੈਕਸਦਨਂ ਨਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ ਸ ਤੁ ਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ।
ਵਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਦਾਮੋ ਵਿਦ੍ਮ ਏਵ ਚ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਦਾਮੋ ਯਤ੍ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਬੋਲਦੇ ਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਦੱਸੀਏ।
ਕੇਨ ਨੀਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਤਥਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕਿਂ ਤੁ ਨੋ ਨष੍ਟਾ ਏਤਜ੍ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਕਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਬਲ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਚ ਤਵ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਯਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਚ੍ ਚ ਜਾਨੀਮੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਾਨ੍ ਪੁਰਃ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਸਕੇਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਵਦਦ੍ ਵੇਦਾਨ੍ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਹृਦਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਵੇਦਾ ਵਦਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਲਂ ਨੀਤਾਨ੍ ਅਲਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਵੇਦਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਾਪੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ ਤਵਾਭੀष੍ਟਂ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕृਪਾਕਰਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਪੀ, ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।
ਭਵੇਦ੍ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤੇ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ਼੍ ਚ ਨृਪਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਾ ਜਯਾ ਸਤੀ
ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਯਾ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਪਿਤਾ ਤਵਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਸ੍ ਤਲੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਰੋਗਿਣਃ ਵਰਦਾਨਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਿਥੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਏਤਚ੍ ਛਕ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਉਪਮਨਯੂ ਵੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਇਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ ਵੇਦਵਚਨਾਦ੍ ਬਾਲੋ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਗੌਤਮੀਂ ਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ, ਬੱਚਾ ਦੇਵਾਪੀ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਬਾਲੋ ऽਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਗੁਰੂਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਮਮ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤਵਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਿਗਮਾ ਨ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯੋ ਨ ਚ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਪਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੇਨੂੰ ਨਾਂ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ। ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੇ ऽਨਾਥਾ ਯੇ ਚ ਕृਪਣਾ ਯੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਰੋਗਿਣਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਚ ਲੋਕੇ ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਾਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਅਨਾਥ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ।
ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਫਲਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤਾਂ ਪਤੇ
ਤਪ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਜੋ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੂੰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਾਚਿਤਾਰਸ਼੍ ਚ ਦਾਤਾਰਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਨੀषਿਤਮ੍ ਭਵਤੀਤਿ ਨ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪਰ੍ਯਯਕਾਰਕਃ
ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਦਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇ ऽਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਯੇ ਚ ਪਾਪਾ ਯੇ ਮਗ੍ਨਾ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਵਚਨਾਨ੍ ਨਾਥ ਤਾਨ੍ ਪਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ—'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹ੍ਯ੍ ਅਥ ਦੇਵਾਪੇ ਅਲਂ ਦੈਨ੍ਯੇਨ ਬਾਲਕ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਪੀ। ਬਸ ਹੁਣ, ਬੱਚੇ, ਇਹ ਉਦਾਸੀ ਛੱਡੋ।
ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਚ ਗੁਰੁਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨਿਧਨਂ ਚ ਰਿਪੋਰ੍ ਮਮ
ਹੇ ਸਰਵਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ, ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾਪਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹਾਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦੇਵਾਪੇਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਦੇਵਾਪੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ', ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਪੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਦੇਵਾਪਿਕਰੁਣਾਕਰਃ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਾਪੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਰਸਾਤਲਂ ਮਿਥੁਂ ਨਨ੍ਦੀ ਹਤ੍ਵਾ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਸਮਾਨੀਯ ਤਸ੍ਮੈ ਤਾਨ੍ ਸ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਨੰਦਿਨ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਮੇਧਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਦੇਵਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਥੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਅੱਗ, ਯਜਮਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕੀਤੇ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਭੂਚ੍ ਛਂਭੁਰ੍ ਦੇਵਾਪੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਭੂਚ੍ ਚ ਤਤ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਪੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਥਾਂ ਸਰਵਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਮਹਿਮਾ ਰਹੇਗੀ।