ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਰੋ ਨਾਮ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਵੇਦੇ ਚ ਨਿष੍ਣਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁਰਵੈਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰੂਪਵਤੀ ਸੁਪ੍ਰਭੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਹਰ ਥਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੋਧਸਾ ਚ ਮੁਖ੍ਯੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੀਰੇ ਹਯਮੇਧਾਯ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍
ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਯਣੈਃ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਗ੍ਨਿਸਮੀਪਤਃ
ਰਿਤਵਿਗ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ।
ਮਿਥੁਰ੍ ਦਾਨਵਰਾਟ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਮਖਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਨृਪਤਿਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਸਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਮਿਥੁਰ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਾਯ ਵੇਗਾਤ੍ ਸ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਤਲਂ ਮੁਨੇ ਨੀਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨृਪਵਰੇ ਯਜ੍ਞੇ ਨष੍ਟੇ ਤਤੋ ऽਮਰਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ—
ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ ਚ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਖਾਤ੍ ਤਤਃ ਪੁਰੋਹਿਤਸੁਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
—ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਗ ਆਪਣੇ-اپਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਾਪਿ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਬਾਲਸ੍ ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤਰਂ ਨ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ऽਤੀਵ ਚਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮਾਤਰਂ ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਿਤਾ ਮੇ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ऽਮ੍ਬਿਕੇ ਪਿਤृਹੀਨੋ ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਮਾਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।'
ਧਿਗ੍ ਧਿਕ੍ ਪਿਤृਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਯਦਿ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ ਜਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਥਾਵਿਸ਼ੇ
'ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਨਤ! ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ, ਮਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾ ਮਾਤਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੋਧਸਃ ਦਾਨਵੇਨ ਤਲਂ ਨੀਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਵੱਲੋਂ ਰਸਾਤਲ 'ਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।'
ਕ੍ਵ ਨੀਤਃ ਕੇਨ ਵਾ ਨੀਤਃ ਕਥਂ ਨੀਤਃ ਕ੍ਵ ਕਰ੍ਮਣਿ ਕੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਕਿਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਕੌਣ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਦਾਨਵ ਦਾ ਥਾਂ ਦੱਸ।'
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਜ੍ਞਸਦਸਿ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਸਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਰਾਜਾਨਂ ਤਂ ਮਿਥੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨੀਤਵਾਨ੍ ਸ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਨਿਧੌ
'ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਚ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤ ਮਿਥੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ 'ਚ।'
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਪਿਃ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਰਤ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯੇ ऽਥਵਾਗ੍ਨਿਂ ਵਾ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਪਿ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਕੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ, ਜਾਂ ਰਿਤਵਿਗਾਂ, ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂ?'
ਏਤੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਪਿਤਾਨ੍ਵੇष੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਭਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ।' ਐਸਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਪਿ ਨੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਆਨੇਤਵ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨੀਤਾ ਯੇ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍
'ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਾਤਲ 'ਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ।'
ਜਾਤੇ ਪਰਾਭਵੇ ਘੋਰੇ ਯੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਨਰਾਧਮੇਨ ਕਿਂ ਤੇਨ ਜੀਵਤਾ ਵਾ ਮृਤੇਨ ਵਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਮ੍ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਃ ਪਿਤਾ ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਲ੍ਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਯਾਵਨ੍ ਮਮਾਗਤਿਃ ਭਵੇਚ੍ ਚ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਭਰ
ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ, ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ, ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦੇ, ਭਰ।
ਭਰੇਣੋਕ੍ਤਃ ਸ ਦੇਵਾਪਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਭਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰੁ ਸੁਖਂ ਯਾਹਿ ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਲ੍ਪਿਕਾਂ ਭਜ
ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਅਮਰਰਾਜਾਙ੍ਘ੍ਰਿਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ऽਨ੍ਵੇष੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਪृਥਕ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਬਾਲੋ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਪੀ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬੱਚਾ ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਮਖੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪੁਰੋਧਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪਤ੍ਨੀ ਯਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ, ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ, ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਭਵਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਰਾਜਾਦਯਸ੍ ਤੇਨ ਨੀਤਾਸ੍ ਤਨ੍ ਨ ਯੁਕ੍ਤਤਮਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਰੋਗਿਣਃ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ਾਪਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਮਖੇ ऽਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦੈਵਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੀਨਾਂ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸ ਏਵ ਦਾਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਉਹੀ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਯੇ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਯਥਰ੍ਤ੍ਵਿਜਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਚਾਰਕਃ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਾਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਆਹੂਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਹਵਿਰ੍ਭਾਗਾਨ੍ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਏष ਦੋषੋ ਮੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਾਹਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੱਦ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਵਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਦੇਵਾਪਿਃ ਸ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗ੍ਨਿਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਾਪਂ ਚਾਪਿ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਦੇਵਾਪੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਗੱਲ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।