ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਆਪਸ੍ ਤਥਾ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੌਚਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ ਅਗ੍ਨੇਸ਼੍ ਚ ਪੂਜਕਾ ਯੇ ਚ ਵਿਨਾਦ੍ਭਿਃ ਪੂਜਨਂ ਕਥਮ੍
ਅੱਗ ਦਾ ਜਨਮ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਪ੍ਸੁ ਜਾਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਧਿਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਨਰ੍ਹੋ ऽਯਮ੍ ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਮਲਿਨੋ ਨਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਗ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਾਵਦ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸ਼ੀਤਾਸੁ ਵੇਦਵਿਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਪੋ ਵਰਿष੍ਠਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਮਾਤृਭੂਤਾ ਯਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਏਵ ਜਨਨ੍ਯੋ ऽਗ੍ਨੇਰ੍ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਵੇਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਏਤਦ੍ ਵਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ ਤੇ ऋषਯੋ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਚ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਭਵੇਜ੍ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਇਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵੱਡਿਆਈ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ऋषਿਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਨਾਰਦ ਤਪਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਵਿਦੁਃ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਵੀ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਿਨਾਮ੍ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਚੌਦਾਂ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਸਂਦੇਹਹਰਣਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਯਤ੍ਰ ਭਾषਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾ ਨਦੀ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਂਗਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਸ ਸੰਘਮ ਦਾ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਯਾ ਨਾਮ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਇਵਾਪਰਾ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਜਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਰੋ ਨਾਮ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਵੇਦੇ ਚ ਨਿष੍ਣਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁਰਵੈਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰੂਪਵਤੀ ਸੁਪ੍ਰਭੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਹਰ ਥਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੋਧਸਾ ਚ ਮੁਖ੍ਯੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੀਰੇ ਹਯਮੇਧਾਯ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍
ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਯਣੈਃ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਗ੍ਨਿਸਮੀਪਤਃ
ਰਿਤਵਿਗ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ।
ਮਿਥੁਰ੍ ਦਾਨਵਰਾਟ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਮਖਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਨृਪਤਿਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਸਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਮਿਥੁਰ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਾਯ ਵੇਗਾਤ੍ ਸ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਤਲਂ ਮੁਨੇ ਨੀਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨृਪਵਰੇ ਯਜ੍ਞੇ ਨष੍ਟੇ ਤਤੋ ऽਮਰਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ—
ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ ਚ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਖਾਤ੍ ਤਤਃ ਪੁਰੋਹਿਤਸੁਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
—ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਗ ਆਪਣੇ-اپਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਾਪਿ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਬਾਲਸ੍ ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤਰਂ ਨ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ऽਤੀਵ ਚਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮਾਤਰਂ ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਿਤਾ ਮੇ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ऽਮ੍ਬਿਕੇ ਪਿਤृਹੀਨੋ ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਮਾਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।'
ਧਿਗ੍ ਧਿਕ੍ ਪਿਤृਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਯਦਿ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ ਜਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਅਥਾਵਿਸ਼ੇ
'ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਨਤ! ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ, ਮਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾ ਮਾਤਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੋਧਸਃ ਦਾਨਵੇਨ ਤਲਂ ਨੀਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਵੱਲੋਂ ਰਸਾਤਲ 'ਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।'
ਕ੍ਵ ਨੀਤਃ ਕੇਨ ਵਾ ਨੀਤਃ ਕਥਂ ਨੀਤਃ ਕ੍ਵ ਕਰ੍ਮਣਿ ਕੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਕਿਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਕੌਣ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਦਾਨਵ ਦਾ ਥਾਂ ਦੱਸ।'
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਜ੍ਞਸਦਸਿ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਸਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਰਾਜਾਨਂ ਤਂ ਮਿਥੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨੀਤਵਾਨ੍ ਸ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਨਿਧੌ
'ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਚ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤ ਮਿਥੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ 'ਚ।'
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਪਿਃ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਰਤ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯੇ ऽਥਵਾਗ੍ਨਿਂ ਵਾ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਪਿ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਕੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ, ਜਾਂ ਰਿਤਵਿਗਾਂ, ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂ?'
ਏਤੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਪਿਤਾਨ੍ਵੇष੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੇਵਾਪਿਰ੍ ਭਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ।' ਐਸਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਪਿ ਨੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਆਨੇਤਵ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨੀਤਾ ਯੇ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍
'ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਾਤਲ 'ਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ।'
ਜਾਤੇ ਪਰਾਭਵੇ ਘੋਰੇ ਯੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਨਰਾਧਮੇਨ ਕਿਂ ਤੇਨ ਜੀਵਤਾ ਵਾ ਮृਤੇਨ ਵਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਮ੍ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਃ ਪਿਤਾ ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਲ੍ਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਯਾਵਨ੍ ਮਮਾਗਤਿਃ ਭਵੇਚ੍ ਚ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਭਰ
ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ, ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ, ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦੇ, ਭਰ।
ਭਰੇਣੋਕ੍ਤਃ ਸ ਦੇਵਾਪਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਭਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰੁ ਸੁਖਂ ਯਾਹਿ ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਲ੍ਪਿਕਾਂ ਭਜ
ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।