ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਰਃ ਦृਢਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਵਨਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਬਹ੍ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਸੁਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ, ਫਿਰ ਦ੍ਰਿੜਾਯੁ, ਵਨਾਯੁ ਤੇ ਬਹੁਆਯੁ — ਇਹ ਸਭ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਅਮਾਵਸੋਸ੍ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਭੀਮੋ ਰਾਜਾਥ ਰਾਜਰਾਟ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਃ
ਅਮਾਵਸੁ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਭੀਮ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਕਾਂਚਨਪ੍ਰਭਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਹੋਤ੍ਰੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ ਸੁਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਵਜ੍ ਜਹ੍ਨੁਃ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ
ਕਾਂਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ; ਸੁਹੋਤਰ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਹਨੂ ਜਨਮਿਆ।
ਆਜਹ੍ਰੇ ਯੋ ਮਹਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਮੇਧਂ ਮਹਾਮਖਮ੍ ਪਤਿਲੋਭੇਨ ਯਂ ਗਙ੍ਗਾ ਪਤਿਤ੍ਵੇਨ ਸਸਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ, ਸਰਪ-ਮੇਧਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ; ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਹੀ।
ਨੇਚ੍ਛਤਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾ ਤਦਾ ਸਦਃ ਸ ਤਯਾ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਜਨ-ਵਾਟ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖਿਆ,
ਸੌਹੋਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਸ਼ਪਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਏष ਤੇ ਵਿਫਲਂ ਯਤ੍ਨਂ ਪਿਬਨ੍ਨ੍ ਅਮ੍ਭਃ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸੁਹੋਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ: 'ਤੇਰਾ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਅਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗੇ ऽਵਲੇਪਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ਜਹ੍ਨੁਰਾਜਰ੍षਿਣਾ ਪੀਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
'ਇਸ ਅਹੰਕਾਰ ਲਈ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ!' ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਹਨੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ,
ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤੁ ਕਾਵੇਰੀਂ ਜਹ੍ਨੁਰ੍ ਆਵਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਜਾਹਨਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਧੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਗਙ੍ਗਾਰ੍ਧੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਜਹ੍ਨੋਰ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਅੱਧ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕਾਵੇਰੀ, ਜੋ ਜਹਨੂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ।
ਜਹ੍ਨੁਸ੍ ਤੁ ਦਯਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਨਦ੍ਯਂ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ ਕਾਵੇਰ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਅਜਕਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਹਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਸੁਨੰਦ ਨਾਮ ਦਾ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ; ਸੁਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ ਸੀ।
ਅਜਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ऽਭਵਤ੍
ਅਜਕਾ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵਵਰ੍ਚਸਃ ਕੁਸ਼ਿਕਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ ਚ ਕੁਸ਼ਾਮ੍ਬੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਕੁਸ਼ਿਕ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਕੁਸ਼ਾਮਬ ਅਤੇ ਮੂਰਤਿਮਾਨ।
ਬਲ੍ਲਵੈਃ ਸਹ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਵਨਚਰਃ ਸਦਾ ਕੁਸ਼ਿਕਸ੍ ਤੁ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕੁਸ਼ਿਕ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਲਭੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਵੈ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲਵਾਂ।' ਇੰਦਰ ਡਰ ਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਤਪਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨਨੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ ਸ ਗਾਧਿਰ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ੍ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੰਦਰ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਆਪ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਧੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਪੌਰਾ ਯਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਗਾਧਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਜਾਯਤ ਗਾਧੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਗਾਧੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੌਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਗਾਧੀ ਜਣਿਆ। ਗਾਧੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਗਾਧਿਃ ਕਾਵ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਯ ऋਚੀਕਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਵੈ ਭਰ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਗਾਧੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਕਾਵਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਚੀਕ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਰੁਂ ਗਾਧੇਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਉਵਾਚਾਹੂਯ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ऋਚੀਕੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ ਤਦਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਗਾਧੀ ਲਈ ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਪਯੋਜ੍ਯਸ਼੍ ਚਰੁਰ੍ ਅਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਭੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ
“ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਆਪ ਵਰਤੋ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।”
ਅਜੇਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਸੂਦਨਃ ਤਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧृਤਿਮਨ੍ਤਂ ਤਪੋਧਨਮ੍
“ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਧੀਰ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗਾ।”
ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਰੁਰ੍ ਏष ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ऋਚੀਕੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
“ਇਹ ਭੇਟ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਣੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਪਸ੍ਯ੍ ਅਭਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ਗਾਧਿਃ ਸਦਾਰਸ੍ ਤੁ ਤਦਾ ऋਚੀਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਗਾਧੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਿਚੀਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਸੁਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਚਰੁਦ੍ਵਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾ ऋषੇਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਲਈ।
ਚਰੁਮ੍ ਆਦਾਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਾ ਤੁ ਮਾਤ੍ਰੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਮਾਤਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਦੈਵੇਨ ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਂ ਚਰੁਂ ਦਦੌ
ਭੇਟ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਮਾਂ ਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਰੁਮ੍ ਅਥਾਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਸਂਸ੍ਥਂ ਚਕਾਰ ਹ ਅਥ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਕਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਲਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਵਪੁषਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ ਤਾਮ੍ ऋਚੀਕਸ੍ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੋਗੇਨਾਭ੍ਯੁਪਸृਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੜਕਦੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਚੀਕ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍ ਮਾਤ੍ਰਾਸਿ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਚਰੁਵ੍ਯਤ੍ਯਾਸਹੇਤੁਨਾ
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚਰੂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਤਿਦਾਰੁਣਃ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਸ੍ ਤਪੋਧਨਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਰੂਅ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਜਨਮੇਗਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਪਸਾ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ
"ਸਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ, ਸਤਯਵਤੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ,