ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਕृਪਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਸ਼ਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਦਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਸੁਭਾਗਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਛੜੀ ਦਾ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯਮਂ ਦੇਵਂ ਮਯਿ ਪਾਸ਼ਾਸ੍ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਾਃ ਆਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਦਣ੍ਡੋ ਮਯ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਮਸ੍ ਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਨੇ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਸੁੱਟੇ ਫੰਦੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ; ਛੜੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੇ।' ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਜੀਉਣ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣ।
ਨ੍ਯਵਾਰਯਦ੍ ਯਮਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍ ਕਪੋਤੋਲੂਕਯੋਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵੈ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸੁਰੌ ਆਹਤੁਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਨੌ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰ ਈਪ੍ਸਿਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਫੰਦੇ ਰੋਕ ਲਏ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਉਲੂਕ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਈ ਪੰਛੀ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਲਈ; ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੰਗੋ।'
ਭਵਤੋਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਲਬ੍ਧਂ ਵੈਰਵ੍ਯਾਜੇਨ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਵਯਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਾਪਾਃ ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਵੈਰ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਪੰਛੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਥ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਨਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਯਾਚਾਵੋ ਦੀਯਮਾਨਂ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਯਾਚੇਤ ਸ ਸ਼ੋਚ੍ਯੋ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੌ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਪਰਾਰ੍ਥੋਦ੍ਯਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸਦਾ ਜੀਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪੋ ਰਵਿਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤਨਂ ਤੇषਾਂ ਸਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਹਿ ਯਤੋ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਹ ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਵृਥਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਨਾ ਸਹ ਯਤ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਹਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ ਵੈ ਵृਥਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੀਵ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਾਚਾਵਹੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਧਿਤਾਯ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਗੁਣਦਾਯਿ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਦ੍ ਯੁਵਾਮ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਕੁਝ ਮੰਗੀਏ ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗੁਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।
ਤਾਵ੍ ਆਹਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਦੇਵੌ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸੋ ऽਵਾਪ੍ਤ੍ਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਈ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਬੋਲੇ: 'ਧਰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ...'
ਆਵਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮੌ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਭਯੇ ਤਟੇ ਭਵੇਤਾਂ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਾਵ੍ ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਵਰਃ
'ਸਾਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਮਿਲਣ; ਅਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੀਏ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਹੈ।'
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜਨਮ੍ ਸੁਕृਤੀ ਦੁष੍ਕृਤੀ ਵਾਪਿ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏष ਪਰੋ ਵਰਃ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਜਪ ਕਰਨਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ — ਚਾਹੇ ਨੇਕ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਕਰੇ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਅਟੱਲ ਪੂਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਤੁ ਬ੍ਰਵਾਵਹੈ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਯਮਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਸਪ੍ਤਸੁ ਵਂਸ਼ੇषੁ ਨਾਕਾਲੇ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਯਮ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਵੇਲੇ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਪੁਰੁषੋ ਭਾਜਨਂ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਜਿਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਇਹ ਮੌਤ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਰ੍ ਨ ਸ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਤ੍ਰਿਮਾਸਾਦ੍ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ ਹੋਵੇ—
ਅਰ੍ਵਾਗ੍ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ षਣ੍ਮਾਸਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਆਚਰੇਤ੍ ਵੀਰਸੂਃ ਸਾ ਭਵੇਨ੍ ਨਾਰੀ ਸ਼ਤਾਯੁਃ ਸ ਸੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਬਾਂਝ ਸੀ, ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਵੇ; ਉਹ ਔਰਤ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇਗਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਞ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਃ ਤਤ੍ਰ ਪਿਣ੍ਡਾਦਿਦਾਨੇਨ ਪਿਤਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਜਾਤ੍ ਪਾਪਾਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰੇਗਾ; ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਅਨੁ ਤਥਾ ਹਵ੍ਯਵਾਡ੍ ਆਹ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਯਮ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰੇ ਯੇ ਪਠਨ੍ਤਿ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ ਤੇषਾਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਰੂਪਂ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਦੌਲਤ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪਠੇਨ੍ ਨਰਃ ਨੈਵਾਗ੍ਨਿਤੋ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਲਿਖਿਤੇ ऽਪਿ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ ਲਿਖ ਕੇ ਰੱਖੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਨਰਃ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਮ੍ਯਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਕਪੋਤਂ ਚ ਤਥੋਲੂਕਂ ਹੇਤ੍ਯੁਲੂਕਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਬੁਧਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਮਯਮ ਤੇ ਆਗਨਯਮ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਬੂਤਰ, ਉਲੂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਉਲੂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਨਵਤਿਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਨਮ੍
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੈਂਕੜੇ, ਤੇ ਨਵਾਂਵੇ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰੇਤੀਭੂਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ ਪੂਤਾਸ੍ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਾਢ੍ਯਾ ਆਕ੍ਰਮੇਯੁਰ੍ ਦਿਵਂ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਮਹਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ 'ਤਪਸ ਤੀਰਥ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਸ਼੍ ਚ ਸਂਵਾਦਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਚਰਚਾ।