ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨ ਚ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ ਭਵ ਹਵ੍ਯੇਸ਼ ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਅਸਤਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਪਤੀ ਉੱਤੇ; ਹਵਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਤਵੇਦ, ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਪਿ ਭਰ੍ਤृਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹੇਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਪਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੁਤਾਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦਹੇਤ੍ ਤਤੋ ਯਾਹਿ ਸੁਖੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਪੋਤਕਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਪੋਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਉਲੂਕੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਤਿਮ੍ ਵੇष੍ਟ੍ਯਮਾਨਂ ਯਾਮ੍ਯਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਯਮਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਿਤਮ੍ ਉਲੂਕੀ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਮਂ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਭਯਾਤੁਰਾ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਲੂਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਪਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਯਮ ਕੋਲ ਗਈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾ ਅਨੁਦ੍ਰਵਨ੍ਤੇ ਜਨਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸਾਧੁ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਕਰ੍ਮਨਿष੍ਠਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਭੱਜਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਪਣਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਕਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾ ਅਨਾਸ਼ਕਮ੍ ਆਚਰਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ ਅਰਣ੍ਯਮ੍ ਅਭਿ ਯਚ੍ ਚਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸੋਮਪਾਨਂ ਭਜਨ੍ਤੇ
ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਅਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦਿਕ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਸੁਭਾਗਣੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਮਸ੍ਯੇਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਮ੍ ਆਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਯਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਘਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਦਣ੍ਡੇਨਾਭਿਹਤਸ੍ ਤਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇਰੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਕृਪਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਸ਼ਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਦਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਸੁਭਾਗਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਛੜੀ ਦਾ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯਮਂ ਦੇਵਂ ਮਯਿ ਪਾਸ਼ਾਸ੍ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਾਃ ਆਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਦਣ੍ਡੋ ਮਯ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਮਸ੍ ਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਨੇ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਸੁੱਟੇ ਫੰਦੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ; ਛੜੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੇ।' ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਜੀਉਣ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣ।
ਨ੍ਯਵਾਰਯਦ੍ ਯਮਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍ ਕਪੋਤੋਲੂਕਯੋਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵੈ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸੁਰੌ ਆਹਤੁਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਨੌ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰ ਈਪ੍ਸਿਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਫੰਦੇ ਰੋਕ ਲਏ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਉਲੂਕ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਈ ਪੰਛੀ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਲਈ; ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੰਗੋ।'
ਭਵਤੋਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਲਬ੍ਧਂ ਵੈਰਵ੍ਯਾਜੇਨ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਵਯਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਾਪਾਃ ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਵੈਰ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਪੰਛੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਥ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਨਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਯਾਚਾਵੋ ਦੀਯਮਾਨਂ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਯਾਚੇਤ ਸ ਸ਼ੋਚ੍ਯੋ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੌ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਪਰਾਰ੍ਥੋਦ੍ਯਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸਦਾ ਜੀਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪੋ ਰਵਿਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤਨਂ ਤੇषਾਂ ਸਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਹਿ ਯਤੋ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਹ ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਵृਥਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਨਾ ਸਹ ਯਤ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਹਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ ਵੈ ਵृਥਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੀਵ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਾਚਾਵਹੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਧਿਤਾਯ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਗੁਣਦਾਯਿ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਦ੍ ਯੁਵਾਮ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਕੁਝ ਮੰਗੀਏ ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗੁਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।
ਤਾਵ੍ ਆਹਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਦੇਵੌ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸੋ ऽਵਾਪ੍ਤ੍ਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਈ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਬੋਲੇ: 'ਧਰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ...'
ਆਵਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮੌ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਭਯੇ ਤਟੇ ਭਵੇਤਾਂ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਾਵ੍ ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਵਰਃ
'ਸਾਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਮਿਲਣ; ਅਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੀਏ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਹੈ।'
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜਨਮ੍ ਸੁਕृਤੀ ਦੁष੍ਕृਤੀ ਵਾਪਿ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏष ਪਰੋ ਵਰਃ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਜਪ ਕਰਨਾ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ — ਚਾਹੇ ਨੇਕ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਕਰੇ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਅਟੱਲ ਪੂਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਤੁ ਬ੍ਰਵਾਵਹੈ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਯਮਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਸਪ੍ਤਸੁ ਵਂਸ਼ੇषੁ ਨਾਕਾਲੇ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਯਮ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਵੇਲੇ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਪੁਰੁषੋ ਭਾਜਨਂ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਜਿਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਇਹ ਮੌਤ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਰ੍ ਨ ਸ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਤ੍ਰਿਮਾਸਾਦ੍ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ ਹੋਵੇ—
ਅਰ੍ਵਾਗ੍ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ षਣ੍ਮਾਸਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਆਚਰੇਤ੍ ਵੀਰਸੂਃ ਸਾ ਭਵੇਨ੍ ਨਾਰੀ ਸ਼ਤਾਯੁਃ ਸ ਸੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਬਾਂਝ ਸੀ, ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਵੇ; ਉਹ ਔਰਤ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇਗਾ।