ਕਪੋਤੋ ਯਮਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਤਥਾ ਯਾਮ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕੋ ऽਭਵਤ੍
ਕਪੋਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਯਮ ਦਾ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੋਲੂਕੋ ऽਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ ਵਰੈਰ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਚਾਤਿਭੀषਣਮ੍
ਉਲੂਕ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉਮੜੀ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨੇਯਮ੍ ਉਲੂਕੋ ऽਪਿ ਕਪੋਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਕਪੋਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਵੈ ਯਾਮ੍ਯਾਨ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵੇ
ਉਥੇ ਉਲੂਕ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਕਪੋਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਕਪੋਤ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਪਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਉਲੂਕਾਯਾਥ ਦਣ੍ਡਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਅਵਾਸृਜਤ੍ ਪੁਨਸ੍ ਤਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੁਰਾਡਿਬਕਯੋਰ੍ ਯਥਾ
ਉਲੂਕ ਲਈ ਫਿਰ ਦੰਡ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਸ਼ ਛੱਡੇ ਗਏ; ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਬਗਲੇ ਵਿਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੇਤਿਃ ਕਪੋਤਕੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਿਕੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਾ ਦੁਃਖਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਹੇਤੀ, ਕਪੋਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਵੇष੍ਟ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਹੇਤਿਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਵਿਧੋਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਹੇਤੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਰੂਪਂ ਨ ਦਾਨਂ ਨ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਭੂਤਂ ਚ ਪਦਾਰ੍ਥਜਾਤਮ੍ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾਪਤਿਂ ਯਜ੍ਞਭੁਜਂ ਨਮਸ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਹਵਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਗੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤੇ ਹਵੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਮੁਖਭੂਤਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ ਹੋਤਾਰਂ ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਤਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਹਵੀਆਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਯਜਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਵੀ ਹੈ।
ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਆਦਿਦੇਵਂ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪੋ ਬਹਿਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦੋ ਹਿ ਯਃ ਯੋ ਯਜ੍ਞਸਾਧਨਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਤਂ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਣ ਰੂਪ ਤੇ ਬਾਹਰ ਅਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ; ਜੋ ਯਜਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਮੋਘਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਪੋਤਕਿ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮਯੇਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਸਤਰ, ਹੇ ਕਪੋਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਕਿੱਥੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੇ।
ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨ ਚ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ ਭਵ ਹਵ੍ਯੇਸ਼ ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਅਸਤਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਪਤੀ ਉੱਤੇ; ਹਵਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਤਵੇਦ, ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਪਿ ਭਰ੍ਤृਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹੇਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਪਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੁਤਾਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦਹੇਤ੍ ਤਤੋ ਯਾਹਿ ਸੁਖੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਪੋਤਕਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਪੋਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਉਲੂਕੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਤਿਮ੍ ਵੇष੍ਟ੍ਯਮਾਨਂ ਯਾਮ੍ਯਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਯਮਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਿਤਮ੍ ਉਲੂਕੀ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਮਂ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਭਯਾਤੁਰਾ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਲੂਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਪਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਯਮ ਕੋਲ ਗਈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾ ਅਨੁਦ੍ਰਵਨ੍ਤੇ ਜਨਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸਾਧੁ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਕਰ੍ਮਨਿष੍ਠਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਭੱਜਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਪਣਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਕਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾ ਅਨਾਸ਼ਕਮ੍ ਆਚਰਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ ਅਰਣ੍ਯਮ੍ ਅਭਿ ਯਚ੍ ਚਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸੋਮਪਾਨਂ ਭਜਨ੍ਤੇ
ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਅਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦਿਕ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਸੁਭਾਗਣੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਮਸ੍ਯੇਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਮ੍ ਆਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਯਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਘਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਦਣ੍ਡੇਨਾਭਿਹਤਸ੍ ਤਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇਰੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਕृਪਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਸ਼ਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਦਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਸੁਭਾਗਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਛੜੀ ਦਾ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯਮਂ ਦੇਵਂ ਮਯਿ ਪਾਸ਼ਾਸ੍ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਾਃ ਆਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਦਣ੍ਡੋ ਮਯ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਮਸ੍ ਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਨੇ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਸੁੱਟੇ ਫੰਦੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ; ਛੜੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੇ।' ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਜੀਉਣ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣ।
ਨ੍ਯਵਾਰਯਦ੍ ਯਮਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍ ਕਪੋਤੋਲੂਕਯੋਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵੈ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸੁਰੌ ਆਹਤੁਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਨੌ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰ ਈਪ੍ਸਿਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਫੰਦੇ ਰੋਕ ਲਏ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਉਲੂਕ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਈ ਪੰਛੀ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਲਈ; ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੰਗੋ।'
ਭਵਤੋਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਲਬ੍ਧਂ ਵੈਰਵ੍ਯਾਜੇਨ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਵਯਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਾਪਾਃ ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਵੈਰ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਪੰਛੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਥ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਨਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਯਾਚਾਵੋ ਦੀਯਮਾਨਂ ਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਯਾਚੇਤ ਸ ਸ਼ੋਚ੍ਯੋ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੌ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਪਰਾਰ੍ਥੋਦ੍ਯਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸਦਾ ਜੀਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਆਪੋ ਰਵਿਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤਨਂ ਤੇषਾਂ ਸਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਹਿ ਯਤੋ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਹ ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਵृਥਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।