ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਦਮਃ ਆਹਰ੍ਤਾ ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਪੁਣ੍ਯਮਤਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਵृਤਮੈਥੁਨਃ ਅਤੀਵ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਸ਼ਸਾਪ੍ਰਤਿਮਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰਹੀ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਾਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ षਟ੍ ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸ, ਪੰਜ, ਛੇ, ਪੰਜ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਦਸ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵਸਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤਥਾ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤਟੇ ਅਲਕਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਚ ਵਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਚਿੱਤਰਰਥ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅਲਕਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਨੰਦਨ ਦੇ ਚੋਟੀਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਸੇ।
ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ ਸ ਕੁਰੂਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨੋਰਮਫਲਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਾਦੇषੁ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ।
ਏਤੇषੁ ਵਨਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ ਆਚਰਿਤੇषੁ ਚ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਰੇਮੇ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਇਹ ਸਭ ਚੋਟੀਲੇ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ।
ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਚੈਵ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰ੍ ਅਭਿष੍ਟੁਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਥੇ ਪૃਥਵੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ ਐਲਸ੍ ਤੁ ਨਰਸਤ੍ਤਮਃ ਉਤ੍ਤਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਲਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਰੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਐਲਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਾਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਲੋਕੇ ਵਿਦਿਤਾ ਆਯੁਰ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਅਮਾਵਸੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੱਤ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ: ਆਯੁ, ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਮਾਵਸੁ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਰਃ ਦृਢਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਵਨਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਬਹ੍ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਸੁਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ, ਫਿਰ ਦ੍ਰਿੜਾਯੁ, ਵਨਾਯੁ ਤੇ ਬਹੁਆਯੁ — ਇਹ ਸਭ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਅਮਾਵਸੋਸ੍ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਭੀਮੋ ਰਾਜਾਥ ਰਾਜਰਾਟ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਃ
ਅਮਾਵਸੁ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਭੀਮ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਕਾਂਚਨਪ੍ਰਭਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਹੋਤ੍ਰੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ ਸੁਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਵਜ੍ ਜਹ੍ਨੁਃ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ
ਕਾਂਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ; ਸੁਹੋਤਰ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਹਨੂ ਜਨਮਿਆ।
ਆਜਹ੍ਰੇ ਯੋ ਮਹਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਮੇਧਂ ਮਹਾਮਖਮ੍ ਪਤਿਲੋਭੇਨ ਯਂ ਗਙ੍ਗਾ ਪਤਿਤ੍ਵੇਨ ਸਸਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ, ਸਰਪ-ਮੇਧਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ; ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਹੀ।
ਨੇਚ੍ਛਤਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾ ਤਦਾ ਸਦਃ ਸ ਤਯਾ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਜਨ-ਵਾਟ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖਿਆ,
ਸੌਹੋਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਸ਼ਪਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਏष ਤੇ ਵਿਫਲਂ ਯਤ੍ਨਂ ਪਿਬਨ੍ਨ੍ ਅਮ੍ਭਃ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸੁਹੋਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ: 'ਤੇਰਾ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਅਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗੇ ऽਵਲੇਪਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ਜਹ੍ਨੁਰਾਜਰ੍षਿਣਾ ਪੀਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
'ਇਸ ਅਹੰਕਾਰ ਲਈ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ!' ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਹਨੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ,
ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤੁ ਕਾਵੇਰੀਂ ਜਹ੍ਨੁਰ੍ ਆਵਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਜਾਹਨਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਧੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਗਙ੍ਗਾਰ੍ਧੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਜਹ੍ਨੋਰ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਅੱਧ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕਾਵੇਰੀ, ਜੋ ਜਹਨੂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ।
ਜਹ੍ਨੁਸ੍ ਤੁ ਦਯਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਨਦ੍ਯਂ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ ਕਾਵੇਰ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਅਜਕਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਹਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਸੁਨੰਦ ਨਾਮ ਦਾ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ; ਸੁਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ ਸੀ।
ਅਜਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ऽਭਵਤ੍
ਅਜਕਾ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵਵਰ੍ਚਸਃ ਕੁਸ਼ਿਕਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ ਚ ਕੁਸ਼ਾਮ੍ਬੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਕੁਸ਼ਿਕ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਕੁਸ਼ਾਮਬ ਅਤੇ ਮੂਰਤਿਮਾਨ।
ਬਲ੍ਲਵੈਃ ਸਹ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਵਨਚਰਃ ਸਦਾ ਕੁਸ਼ਿਕਸ੍ ਤੁ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕੁਸ਼ਿਕ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਲਭੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਵੈ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲਵਾਂ।' ਇੰਦਰ ਡਰ ਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਤਪਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨਨੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ ਸ ਗਾਧਿਰ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ੍ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੰਦਰ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਆਪ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਧੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਪੌਰਾ ਯਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਗਾਧਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਜਾਯਤ ਗਾਧੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਗਾਧੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੌਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਗਾਧੀ ਜਣਿਆ। ਗਾਧੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਗਾਧਿਃ ਕਾਵ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਯ ऋਚੀਕਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਵੈ ਭਰ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਗਾਧੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਕਾਵਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਚੀਕ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਰੁਂ ਗਾਧੇਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਉਵਾਚਾਹੂਯ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ऋਚੀਕੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ ਤਦਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਗਾਧੀ ਲਈ ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਪਯੋਜ੍ਯਸ਼੍ ਚਰੁਰ੍ ਅਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਭੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ
“ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਆਪ ਵਰਤੋ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।”