ऋਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਮਯਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੈਤਦ੍ ਏਵਂ ਤਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੇ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਲੜ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਪੁਰਂਦਰਃ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤੇ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਸਤਕ੍ਰਤੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਵਜਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਂ ਯਥਾ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪਾਸਰ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਬਣਾਅ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਵਿਪਦ੍ਗਤਾਃ ਅਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨੈਵ ਚਾਯੁਧਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਰਅਸਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਪਾਣੇ ਮਾਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ ਕਿਂ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕੁਲੀਨਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਿਂ ਤੁ ਜਾਯੇਤ ਯਸ਼ੋ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਕਾਮਾਦ੍ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਃ ਕਿਂ ਨੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਾਂ ਮਰਵਾ ਕੇ ਕਿਹੜੀ ਇੱਜਤ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਭਰਾ ਅਜੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ?
ਯਦਿ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤੇ ਮਯਿ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਤਤੋ ਮੁष੍ਟਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ऽਸੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਹੇ ਭਰਾ, ਤਾਂ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਮੁੱਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ।
ਬਾਲਘਾਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤੀ ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ ਏਵਂਭੂਤਂ ਫਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਾਤੀ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਸ ਹਨ੍ਤਾ ਬਾਲਕਂ ਮਾਂ ਵੈ ਕਿਂ ਯਸ਼ਃ ਕਿਂ ਤੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਇੱਜਤ ਜਾਂ ਮਰਦਾਨਗੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਸਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਭਿਨਾਂ ਚ ਨ ਘृਣਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਗਰਭ ਅਜਿਹਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਨ ਮਮਾਰ ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ ਆਹੁਸ੍ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਯਮ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ ਖਣ੍ਡਾਨ੍ ਮਾ ਵਧੀਰ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ; ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਰਹੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।'
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ ਮਾਤृਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨ੍ ਨਿਜਭ੍ਰਾਤॄਞ੍ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵੇषਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਨ ਚਿਤ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਕਣਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੈਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣਿਆਂ ਭਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਏ ਸਨ, ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਤੁ ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਖਣ੍ਡਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਜੀਵਵਤ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਭ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਰ ਟੁਕੜਾ ਹੱਥ ਪੈਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਏਕਵਦ੍ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਮਾ ਰੁਤੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਧਰਿਃ
ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਗਰਭ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੋਓ ਨਾ।'
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਮਰੁਤੋ ਜਾਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹੌਜਸਃ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾ ਏਵ ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮ੍ ਊਚੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗਤਭ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਰੁਤ ਜੰਮ ਪਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਖਦੇ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਮਾਤਾ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਖ੍ਯਂ ਤੇ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਡੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੀ ਭਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਉਪਰਿ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਮਨਸ੍ ਤੇ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮੁਨੇ ਨ ਯਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਸ਼੍ਵਪਚਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਧृਕ੍
ਹੇ ਮুনি, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਵਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਤਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਗਾਤ੍ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ ਦਿਤਿਂ ਸਂਬੋਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਵ੍ਯਥਿਤਾਂ ਗਰ੍ਭਵੇਦਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤ ਮੂੜ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਚੀਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ਪਤ੍ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ ਅਗਸਤ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਿਪਵਃ ਪृष੍ਠਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯੁਸ੍ ਤੇ ਸਦਾ ਹਰੇ ਜੀਵਤਾਮ੍ ਏਵ ਮਰਣਮ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਹਿ ਮਾਨਿਨਾਮ੍ ਪृष੍ਠਂ ਪਲਾਯਮਾਨਾਨਾਂ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਿਤਾ ਰਣੇ
ਹੇ ਹਰੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਣ। ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ—ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖ ਲੈਣ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਗਰ੍ਭਸਂਸ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰੁषਾ ਦਿਤਿਃ
ਦਿਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪੌਰੁषਂ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛਾਪੋ ऽਯਂ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪਰਿਭਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭ੍ਰਸ਼੍ਯਸੇ ਹਰੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ। ਹੇ ਹਰੀ, ਔਰਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਤੂੰ ਉਪਹਾਸ ਸਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਵੀ ਗਵਾ ਬੈਠੇਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ ਚ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ਤਰਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੀਤਵਤ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜੋ ਅਗਸਤ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਗਰਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਇੰਦਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਦਿਤੇਸ਼੍ ਚੈਵ ਬਿਭੇਮਿ ਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਬਹਿਃ
ਮੈਂ ਅਗਸਤ ਤੇ ਦਿਤੀ ਦੋਹਾਂ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਕਰ੍ਮ ਚ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਏਵ ਚ ਦਿਤਿਸ਼ਾਪਮ੍ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸੌ ਦੁਃਖਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਆ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਹੋ ਰਹੀ ਰਸਮ ਤੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਅਗਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੈਤਤ੍ ਪਾਪਂ ਕਿਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਨ ਨਿਰ੍ਮਲਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਤਕੇ
ਬਾਹਰ ਆ ਜਾ ਇੰਦਰ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਕਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਸ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਵ੍ਰੀਡੋ ऽਧੋਮੁਖੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਏਵ ਵਦਤਿ ਸਦਸਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਝੂਠੇ ਕੰਮ ਕੀ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਹਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਭਲਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਾਯਾਲ੍ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਂ ਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਸੁਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਿਤਿਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਵੈ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਿਸ਼ਾਪਤਾਮ੍ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਵੇ।