ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਕਿਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਯਂ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਹਰਿਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਮਾਇਆਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਹਰਯੇ ਚ ਮਯੋ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਥਾ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਆਹ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਯ ਤਦ੍ ਵਦ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਇਆ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸ।'
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਗਰ੍ਭਿਣੀ ਦਿਤਿਃ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਤਤ੍ਰ ਕਿਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਅਗਸਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾ; ਉੱਥੇ ਗਰਭਵਤੀ ਦਿਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹਿ।
ਅਹਾਨਿ ਮਘਵਂਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਵਜ੍ਰਧृਕ੍ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਚ ਤਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਯਾਵਦ੍ ਵਸ਼੍ਯੋ ऽਥਵਾ ਮृਤਿਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਾਵਦ੍ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਤੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਰਿਪੁਃ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਗਰਭ ਨੂੰ ਕੱਟ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਤਦ ਤੱਕ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਪੂਜ੍ਯ ਮਘਵਾਨ੍ ਏਕ ਏਵ ਹਿ ਵਿਨੀਤਵਤ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਦਿਤਿਂ ਮਾਤਰਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤੇਯਮਾਤਰਮ੍ ਸਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਦਿਤਿਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਘਵਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੈਤ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ; ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੈਰ ਭਰੀ ਨੀਅਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਭੂਤਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਅਮੋਘਂ ਤਨ੍ ਮੁਨੇਸ੍ ਤੇਜਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਗਰਭ ਵਿਚ ਜੋ ਜੀਵ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਅਨ੍ਤਃਪ੍ਰਵੇਸ਼ਕਾਮੋ ऽਸੌ ਬਹੁਕਾਲਂ ਸਮਾਵਸਨ੍
ਫਿਰ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਸਰਾਖ਼ਸ਼, ਪੁਰੰਦਰ, ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਟਿਕਿਆ।
ਸਂਧ੍ਯੋਦਕ੍ਸ਼ੀਰ੍षਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਾਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਯੁਧਃ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੈ,' ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿ ਚ ਯਦ੍ ਭੂਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਾਯੁਧਮ੍ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਦੋਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਭੀਤਵਤ੍
ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਜੀਵ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤ੍ਵਂ ਜਿਘਾਂਸਸਿ ਨਾਰਣੇ ਮਾਰਣਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪਾਤਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ? ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ऋਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਮਯਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੈਤਦ੍ ਏਵਂ ਤਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੇ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਲੜ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਪੁਰਂਦਰਃ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤੇ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਸਤਕ੍ਰਤੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਵਜਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਂ ਯਥਾ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪਾਸਰ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਬਣਾਅ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਵਿਪਦ੍ਗਤਾਃ ਅਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨੈਵ ਚਾਯੁਧਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਰਅਸਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਪਾਣੇ ਮਾਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ ਕਿਂ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕੁਲੀਨਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਿਂ ਤੁ ਜਾਯੇਤ ਯਸ਼ੋ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਕਾਮਾਦ੍ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਃ ਕਿਂ ਨੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਾਂ ਮਰਵਾ ਕੇ ਕਿਹੜੀ ਇੱਜਤ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਭਰਾ ਅਜੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ?
ਯਦਿ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤੇ ਮਯਿ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਤਤੋ ਮੁष੍ਟਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ऽਸੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਹੇ ਭਰਾ, ਤਾਂ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਮੁੱਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ।
ਬਾਲਘਾਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤੀ ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ ਏਵਂਭੂਤਂ ਫਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਾਤੀ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਸ ਹਨ੍ਤਾ ਬਾਲਕਂ ਮਾਂ ਵੈ ਕਿਂ ਯਸ਼ਃ ਕਿਂ ਤੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਇੱਜਤ ਜਾਂ ਮਰਦਾਨਗੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਸਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਭਿਨਾਂ ਚ ਨ ਘृਣਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਗਰਭ ਅਜਿਹਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਨ ਮਮਾਰ ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ ਆਹੁਸ੍ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਯਮ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ ਖਣ੍ਡਾਨ੍ ਮਾ ਵਧੀਰ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ; ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਰਹੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।'
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ ਮਾਤृਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨ੍ ਨਿਜਭ੍ਰਾਤॄਞ੍ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵੇषਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਨ ਚਿਤ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਕਣਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੈਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣਿਆਂ ਭਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਏ ਸਨ, ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਤੁ ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਖਣ੍ਡਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਜੀਵਵਤ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਭ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਰ ਟੁਕੜਾ ਹੱਥ ਪੈਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਏਕਵਦ੍ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਮਾ ਰੁਤੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਧਰਿਃ
ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਗਰਭ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੋਓ ਨਾ।'
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਮਰੁਤੋ ਜਾਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹੌਜਸਃ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾ ਏਵ ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮ੍ ਊਚੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗਤਭ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਰੁਤ ਜੰਮ ਪਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਖਦੇ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਮਾਤਾ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਖ੍ਯਂ ਤੇ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਡੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੀ ਭਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਉਪਰਿ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਮਨਸ੍ ਤੇ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮੁਨੇ ਨ ਯਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਸ਼੍ਵਪਚਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਧृਕ੍
ਹੇ ਮুনি, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਵਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਤਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਗਾਤ੍ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ ਦਿਤਿਂ ਸਂਬੋਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਵ੍ਯਥਿਤਾਂ ਗਰ੍ਭਵੇਦਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤ ਮੂੜ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਚੀਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ਪਤ੍ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ ਅਗਸਤ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਿਪਵਃ ਪृष੍ਠਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯੁਸ੍ ਤੇ ਸਦਾ ਹਰੇ ਜੀਵਤਾਮ੍ ਏਵ ਮਰਣਮ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਹਿ ਮਾਨਿਨਾਮ੍ ਪृष੍ਠਂ ਪਲਾਯਮਾਨਾਨਾਂ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਿਤਾ ਰਣੇ
ਹੇ ਹਰੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਣ। ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ—ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖ ਲੈਣ।