ਅਗ੍ਨੀਂਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਜੇਤੁਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ ਦਾਤਾਰਂ ਚ ਤਦਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਅੱਗ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਵਾਯੋਰ੍ ਮਯਂ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਰਿਪੁਮ੍ ਉਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮਘਵਨ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਯੂ ਦੇ ਮਾਇਆਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਇਆ ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੇਹਿ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੇ ऽਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਰਮ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਤृਤਿਲਕਮ੍ ਆਗਤੋ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਮਯੋ ऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ऽਵਦਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਵ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਿਨੋ ਬਹ੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪਂ ਵਾ ਪੁਰੋ ऽਰ੍ਥਿਨਿ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੁ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖ੍ਯਮ੍ ਇਚ੍ਛੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਯਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਮਾਇਆ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?'
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਵੈਰਂ ਭੋਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਹਰਿਰ੍ ਮਯਮ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦੇਤਿ ਸ ਹਰਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੋਸਤ,' ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। 'ਸੱਚ ਦੱਸ,' ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੈਤ੍ਯਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਯੋ ਹਰਿਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਹਸਰਾਖ਼ਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਵਾਯੋਗ੍ਯਾ ਕृਤਿਃ ਸਖੇ
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈਂ! ਦੋਸਤ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।'
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਹਸ੍ਯਾਥ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਧਰਿਃ ਕੇਨਾਪਿ ਸਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਯੇਨ ਮਹਤੀ ਹ੍ਯ੍ ਅਭੂਤ੍ ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਯੋ ਹਰਿਹਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋ ਗਈ; ਮਾਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਰਹੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਕਿਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਯਂ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਹਰਿਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਮਾਇਆਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਹਰਯੇ ਚ ਮਯੋ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਥਾ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਆਹ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਯ ਤਦ੍ ਵਦ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਇਆ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸ।'
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਗਰ੍ਭਿਣੀ ਦਿਤਿਃ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਤਤ੍ਰ ਕਿਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਅਗਸਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾ; ਉੱਥੇ ਗਰਭਵਤੀ ਦਿਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹਿ।
ਅਹਾਨਿ ਮਘਵਂਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਵਜ੍ਰਧृਕ੍ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਚ ਤਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਯਾਵਦ੍ ਵਸ਼੍ਯੋ ऽਥਵਾ ਮृਤਿਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਾਵਦ੍ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਤੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਰਿਪੁਃ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਗਰਭ ਨੂੰ ਕੱਟ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਤਦ ਤੱਕ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਪੂਜ੍ਯ ਮਘਵਾਨ੍ ਏਕ ਏਵ ਹਿ ਵਿਨੀਤਵਤ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਦਿਤਿਂ ਮਾਤਰਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤੇਯਮਾਤਰਮ੍ ਸਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਦਿਤਿਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਘਵਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੈਤ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ; ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੈਰ ਭਰੀ ਨੀਅਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਭੂਤਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਅਮੋਘਂ ਤਨ੍ ਮੁਨੇਸ੍ ਤੇਜਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਗਰਭ ਵਿਚ ਜੋ ਜੀਵ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਅਨ੍ਤਃਪ੍ਰਵੇਸ਼ਕਾਮੋ ऽਸੌ ਬਹੁਕਾਲਂ ਸਮਾਵਸਨ੍
ਫਿਰ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਸਰਾਖ਼ਸ਼, ਪੁਰੰਦਰ, ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਟਿਕਿਆ।
ਸਂਧ੍ਯੋਦਕ੍ਸ਼ੀਰ੍षਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਾਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਯੁਧਃ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੈ,' ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿ ਚ ਯਦ੍ ਭੂਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਾਯੁਧਮ੍ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਦੋਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਭੀਤਵਤ੍
ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਜੀਵ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤ੍ਵਂ ਜਿਘਾਂਸਸਿ ਨਾਰਣੇ ਮਾਰਣਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪਾਤਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ? ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ऋਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਮਯਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੈਤਦ੍ ਏਵਂ ਤਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੇ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਲੜ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਪੁਰਂਦਰਃ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤੇ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਸਤਕ੍ਰਤੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਵਜਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣਂ ਯਥਾ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪਾਸਰ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਬਣਾਅ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਵਿਪਦ੍ਗਤਾਃ ਅਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨੈਵ ਚਾਯੁਧਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਰਅਸਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਪਾਣੇ ਮਾਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ ਕਿਂ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕੁਲੀਨਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਿਂ ਤੁ ਜਾਯੇਤ ਯਸ਼ੋ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਕਾਮਾਦ੍ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਃ ਕਿਂ ਨੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਾਂ ਮਰਵਾ ਕੇ ਕਿਹੜੀ ਇੱਜਤ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਭਰਾ ਅਜੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ?
ਯਦਿ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤੇ ਮਯਿ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਤਤੋ ਮੁष੍ਟਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ऽਸੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਹੇ ਭਰਾ, ਤਾਂ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਮੁੱਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ।
ਬਾਲਘਾਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤੀ ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ ਏਵਂਭੂਤਂ ਫਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਾਤੀ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਸ ਹਨ੍ਤਾ ਬਾਲਕਂ ਮਾਂ ਵੈ ਕਿਂ ਯਸ਼ਃ ਕਿਂ ਤੁ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਇੱਜਤ ਜਾਂ ਮਰਦਾਨਗੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਸਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਲੋਭਿਨਾਂ ਚ ਨ ਘृਣਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਗਰਭ ਅਜਿਹਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।