ਤਤਸ਼੍ ਚੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਤ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ ਪੁਨਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ ਤਾਂ ਦਿਤਿਂ ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ। ਦੁਬਾਰਾ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਕਾਮਾਨ੍ ਮੁਨਯੋ ऽਪਿ ਤਪਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਯਥਾਵਿਹਿਤਕਰ੍ਮਾਙ੍ਗਅਵਜ੍ਞਯਾ ਤਚ੍ ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਚ ਨੋ ਭਵ
ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਕੇਸ ਖੁੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਭਗੇ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਵਾ ਜृਮ੍ਭਣਂ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਸਂਘਸਮਾਕੁਲੇ
ਸੁਭਾਗੇ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਬਾਸੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਕੇ ਜੰਬਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਸ-ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਸਿਤਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਗृਹਾਨ੍ਤਦੇਸ਼ੇ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹੱਸਣ ਵੇਲੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਾਦੀਨਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪਪੀਠਪਿਧਾਨਕਮ੍ ਨੈਵਾਤਿਕ੍ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੁਸ਼ਲ, ਓਲੂਖਲ, ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਟੋਕਰਾ, ਪੀਠ ਅਤੇ ਢੱਕਣ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਿਆਰੀ।
ਉਦਕ੍ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤੁ ਸ਼ਯਨਂ ਨ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਗੇਹਾਟਨਂ ਤਥਾ
ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਨ੍ਯੋ ਨ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿਨਿਯਮੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਦਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਸੇ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਭਾਜਨਮ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ/ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਮੰਨੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਸਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਲੋਕਪੂਜਿਤਮ੍ ਗਤਸ਼੍ ਚ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਈ। ਕਸ਼ਯਪ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਸੀ।
ਦਿਤੇਰ੍ ਗਰ੍ਭੋ ऽਪਿ ਵਵृਧੇ ਬਲਵਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਸਂਭਵਃ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਯਯਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਮ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮਯੇਨ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਮਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਰਹਃ ਪ੍ਰਾਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਜਾ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਤੇਰ੍ ਦਨੋਰ੍ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਮਾਇਆ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ, ਗਰਭ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੈਕਗृਹਂ ਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਪਾਯਤ੍ਰਾਸਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਅਰ੍ਜਿਤਂ ਸੁਕृਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਚੇਤ੍ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਘਰ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮੁਚੇਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਭ੍ਰਾਤृਹਨ੍ਤ੍ਰਾ ਕਥਂ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਂ ਮਯਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਸੀ, ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਧਿਪਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਨਮੁਚਿਃ ਪੁਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵੈਰਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭੀषਣਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਡਰਾਵਨੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਭੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨਮੁਚਿਃ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਭਯਾਤੁਰਃ ਐਰਾਵਤਂ ਗਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਫੇਨਮ੍ ਅਥਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫੇਨ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਿਆ।
ਸ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ ਤਰਸਾ ਫੇਨੇਨੈਵਾਹਨਦ੍ ਰਿਪੁਮ੍ ਨਮੁਚਿਰ੍ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਯੋ ऽਨੁਜਃ
ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਫੇਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਾਇਆ ਛੋਟਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਹਨ੍ਤृਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਮਯੋ ਮਹਤ੍ ਮਾਯਾਂ ਚ ਵਿਵਿਧਾਮ੍ ਆਪ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਰਾਂਸ਼੍ ਚਾਵਾਪ੍ਯ ਤਪਸਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਲੋਕਪਰਾਯਣਾਤ੍ ਦਾਨਸ਼ੌਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਪੀ ਤਦਾਭਵਦ੍ ਅਸੌ ਮਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੀ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਨ-ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨੀਂਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਜੇਤੁਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ ਦਾਤਾਰਂ ਚ ਤਦਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਅੱਗ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਵਾਯੋਰ੍ ਮਯਂ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਰਿਪੁਮ੍ ਉਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮਘਵਨ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਯੂ ਦੇ ਮਾਇਆਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਇਆ ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੇਹਿ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੇ ऽਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਰਮ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਤृਤਿਲਕਮ੍ ਆਗਤੋ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਮਯੋ ऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ऽਵਦਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਵ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਿਨੋ ਬਹ੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪਂ ਵਾ ਪੁਰੋ ऽਰ੍ਥਿਨਿ
ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੁ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖ੍ਯਮ੍ ਇਚ੍ਛੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਯਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਮਾਇਆ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?'
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਵੈਰਂ ਭੋਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਹਰਿਰ੍ ਮਯਮ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦੇਤਿ ਸ ਹਰਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੋਸਤ,' ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। 'ਸੱਚ ਦੱਸ,' ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੈਤ੍ਯਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਯੋ ਹਰਿਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਹਸਰਾਖ਼ਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਵਾਯੋਗ੍ਯਾ ਕृਤਿਃ ਸਖੇ
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈਂ! ਦੋਸਤ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।'
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਹਸ੍ਯਾਥ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਧਰਿਃ ਕੇਨਾਪਿ ਸਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪਣ੍ਡਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਯੇਨ ਮਹਤੀ ਹ੍ਯ੍ ਅਭੂਤ੍ ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਯੋ ਹਰਿਹਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋ ਗਈ; ਮਾਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਰਹੇ।