ਸਾਧ੍ਵ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਨੇਕ ਤੇ ਨਿਮਰ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਚ ਦਿਤਿਂ ਦਨੁਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਦਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤੋषਯਸ੍ਵ ਨਿਜੈਰ੍ ਗੁਣੈਃ ਤੁष੍ਟੋ ਯਦਿ ਭਵੇਦ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਭਲੀਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਜੇ ਪਤੀ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਸ੍ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍ ਦਿਤਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ऽਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਦਦਾਮਿ ਵਦਾਭੀष੍ਟਂ ਦਿਤੇ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਦਿਤੀ, ਚੁਣ ਲੈ, ਨੇਕ ਕਰਮ ਵਾਲੀ।
ਦਿਤਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬਹੁਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ‘ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਵੇ।’
ਯੇਨ ਜਾਤੇਨ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵੇਯਂ ਵੀਰਪੁਤ੍ਰਿਣੀ ਤਂ ਵਰੇਯਂ ਸੁਰਪਿਤਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
‘ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਸਕਾਂ—ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ,’ ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖੀ।
ਉਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ ਆਗਤ੍ਯ ਤੇ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਧਾਸ੍ਯੇ ਯਨ੍ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਨਿष੍ਪਾਪਤਾਯਾਂ ਜਾਤਾਯਾਂ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਦਿਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਦਿष੍ਟਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਪਾਤ੍ਰਦਾਨਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕਥਮ੍ ਆਸਾਦਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਤ੍ਰ ਮਨੋਰਥਾਨ੍
ਜੋ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਤਸ਼੍ ਚੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਤ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ ਪੁਨਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ ਤਾਂ ਦਿਤਿਂ ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ। ਦੁਬਾਰਾ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਕਾਮਾਨ੍ ਮੁਨਯੋ ऽਪਿ ਤਪਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਯਥਾਵਿਹਿਤਕਰ੍ਮਾਙ੍ਗਅਵਜ੍ਞਯਾ ਤਚ੍ ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਚ ਨੋ ਭਵ
ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਕੇਸ ਖੁੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਭਗੇ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਵਾ ਜृਮ੍ਭਣਂ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਸਂਘਸਮਾਕੁਲੇ
ਸੁਭਾਗੇ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਬਾਸੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਕੇ ਜੰਬਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਸ-ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਸਿਤਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਗृਹਾਨ੍ਤਦੇਸ਼ੇ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹੱਸਣ ਵੇਲੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਾਦੀਨਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪਪੀਠਪਿਧਾਨਕਮ੍ ਨੈਵਾਤਿਕ੍ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੁਸ਼ਲ, ਓਲੂਖਲ, ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਟੋਕਰਾ, ਪੀਠ ਅਤੇ ਢੱਕਣ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਿਆਰੀ।
ਉਦਕ੍ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤੁ ਸ਼ਯਨਂ ਨ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਗੇਹਾਟਨਂ ਤਥਾ
ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਨ੍ਯੋ ਨ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿਨਿਯਮੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਦਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਸੇ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਭਾਜਨਮ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ/ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਮੰਨੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਸਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਲੋਕਪੂਜਿਤਮ੍ ਗਤਸ਼੍ ਚ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਈ। ਕਸ਼ਯਪ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਸੀ।
ਦਿਤੇਰ੍ ਗਰ੍ਭੋ ऽਪਿ ਵਵृਧੇ ਬਲਵਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਸਂਭਵਃ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਯਯਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਮ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮਯੇਨ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਮਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਰਹਃ ਪ੍ਰਾਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਜਾ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਤੇਰ੍ ਦਨੋਰ੍ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਮਾਇਆ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ, ਗਰਭ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੈਕਗृਹਂ ਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਪਾਯਤ੍ਰਾਸਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਅਰ੍ਜਿਤਂ ਸੁਕृਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਚੇਤ੍ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਘਰ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮੁਚੇਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਭ੍ਰਾਤृਹਨ੍ਤ੍ਰਾ ਕਥਂ ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਂ ਮਯਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਸੀ, ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਧਿਪਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਨਮੁਚਿਃ ਪੁਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵੈਰਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਭੀषਣਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਡਰਾਵਨੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਭੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨਮੁਚਿਃ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਭਯਾਤੁਰਃ ਐਰਾਵਤਂ ਗਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਫੇਨਮ੍ ਅਥਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫੇਨ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਿਆ।
ਸ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ ਤਰਸਾ ਫੇਨੇਨੈਵਾਹਨਦ੍ ਰਿਪੁਮ੍ ਨਮੁਚਿਰ੍ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਯੋ ऽਨੁਜਃ
ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਫੇਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਾਇਆ ਛੋਟਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਹਨ੍ਤृਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਮਯੋ ਮਹਤ੍ ਮਾਯਾਂ ਚ ਵਿਵਿਧਾਮ੍ ਆਪ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਰਾਂਸ਼੍ ਚਾਵਾਪ੍ਯ ਤਪਸਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਲੋਕਪਰਾਯਣਾਤ੍ ਦਾਨਸ਼ੌਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਪੀ ਤਦਾਭਵਦ੍ ਅਸੌ ਮਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੀ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਨ-ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।