ਯਤ੍ਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤਮ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਜਾਤਂ ਤਥਾ ਸੀਤਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ-ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼ੇषਪਾਪਸਂਘਨਿਰ੍ਮੂਲਨਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ਯਦ੍ ਅਙ੍ਘ੍ਰਿਸਂਗਾਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਤਦ੍ ਵੈਸ਼ਿष੍ਟ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ ਰਾਮਤੀਰ੍ਥਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਰਾਮ-ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਤੀਰਥ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਨ੍ਮਹਿਮ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪੁੱਤਰ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਯਦਾਭਵਨ੍ ਅਦਿਤੇਸ੍ ਤੁ ਸੁਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨਾਰਦ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਨਵ ਘੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਗਏ, ਨਾਰਦ ਜੀ—
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਃ ਸੁਤਾ ਆਵਯੋਰ੍ ਏਵ ਭਦ੍ਰੇ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਕਰ੍ਮ ਲੋਕੇ ਗਰੀਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਦਿਤੇਰ੍ ਵਂਸ਼ਮ੍ ਅਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸੌਰਾਜ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸਾ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਭਲੀਏ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਿਤਾਰਿਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਨ੍ਨਤਕੀਰ੍ਤਿਧਰ੍ਮਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਹਰ੍षਵਿਨਾਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਸਮਾਨਭਰ੍ਤृਤ੍ਵਸਮਾਨਧਰ੍ਮੇ ਸਮਾਨਗੋਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਸਮਾਨਰੂਪੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ; ਪਤੀ, ਚਲਣ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ—
ਨ ਜੀਵਯੇਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਿਂ ਚ ਜੀਰ੍ਣਾਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਦਿਤਿਪ੍ਰਸੂਤਾਨ੍ ਕਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਮ੍ ਅਨੁਯਾਮਿ ਦੁਃਸ੍ਥਾ ऽਦਿਤੇਰ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਪਰਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿਰਤੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ। ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਨਿਕਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਮ੍ ਅਤਿਦੀਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਪੁਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਭਿਪੂਜੋ ਵਿਗਤਸ਼੍ਰਮਸ੍ ਤਾਂ ਸ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨ੍ ਆਹ ਮਨੋਭਿਰਾਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਖੇਦੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਮਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਤ ਏਵ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਸਾਧਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ ਤੇ ਸ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ
ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਲੀਏ; ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਢੰਗ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।
ਸਾਧ੍ਵ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਨੇਕ ਤੇ ਨਿਮਰ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਚ ਦਿਤਿਂ ਦਨੁਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਦਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤੋषਯਸ੍ਵ ਨਿਜੈਰ੍ ਗੁਣੈਃ ਤੁष੍ਟੋ ਯਦਿ ਭਵੇਦ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਭਲੀਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਜੇ ਪਤੀ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਸ੍ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍ ਦਿਤਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ऽਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਦਦਾਮਿ ਵਦਾਭੀष੍ਟਂ ਦਿਤੇ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਦਿਤੀ, ਚੁਣ ਲੈ, ਨੇਕ ਕਰਮ ਵਾਲੀ।
ਦਿਤਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬਹੁਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ‘ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਵੇ।’
ਯੇਨ ਜਾਤੇਨ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵੇਯਂ ਵੀਰਪੁਤ੍ਰਿਣੀ ਤਂ ਵਰੇਯਂ ਸੁਰਪਿਤਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
‘ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਸਕਾਂ—ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ,’ ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖੀ।
ਉਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ ਆਗਤ੍ਯ ਤੇ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਧਾਸ੍ਯੇ ਯਨ੍ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਨਿष੍ਪਾਪਤਾਯਾਂ ਜਾਤਾਯਾਂ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਦਿਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਦਿष੍ਟਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਪਾਤ੍ਰਦਾਨਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕਥਮ੍ ਆਸਾਦਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਤ੍ਰ ਮਨੋਰਥਾਨ੍
ਜੋ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਤਸ਼੍ ਚੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਤ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍ ਪੁਨਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ ਤਾਂ ਦਿਤਿਂ ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ। ਦੁਬਾਰਾ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਕਾਮਾਨ੍ ਮੁਨਯੋ ऽਪਿ ਤਪਸ੍ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਯਥਾਵਿਹਿਤਕਰ੍ਮਾਙ੍ਗਅਵਜ੍ਞਯਾ ਤਚ੍ ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ ਉਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਚ ਨੋ ਭਵ
ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਕੇਸ ਖੁੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਭਗੇ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਵਾ ਜृਮ੍ਭਣਂ ਤਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਸਂਘਸਮਾਕੁਲੇ
ਸੁਭਾਗੇ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਬਾਸੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਕੇ ਜੰਬਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਸ-ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਸਿਤਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਗृਹਾਨ੍ਤਦੇਸ਼ੇ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹੱਸਣ ਵੇਲੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਾਦੀਨਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪਪੀਠਪਿਧਾਨਕਮ੍ ਨੈਵਾਤਿਕ੍ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੁਸ਼ਲ, ਓਲੂਖਲ, ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਟੋਕਰਾ, ਪੀਠ ਅਤੇ ਢੱਕਣ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਿਆਰੀ।
ਉਦਕ੍ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤੁ ਸ਼ਯਨਂ ਨ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਗੇਹਾਟਨਂ ਤਥਾ
ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਨ੍ਯੋ ਨ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿਨਿਯਮੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਦਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਸੇ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਭਾਜਨਮ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ/ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਮੰਨੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਸਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਲੋਕਪੂਜਿਤਮ੍ ਗਤਸ਼੍ ਚ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਈ। ਕਸ਼ਯਪ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਸੀ।
ਦਿਤੇਰ੍ ਗਰ੍ਭੋ ऽਪਿ ਵਵृਧੇ ਬਲਵਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਸਂਭਵਃ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਯਯਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।