ਨਮਾਮ੍ਯ੍ ਅਜਾਦੀਸ਼ਪੁਰਂਦਰਾਦਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮਮ੍ ਨਮਾਮਿ ਦੇਵੀਮੁਖਵਾਦਨਾਨਾਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰਿਤਯਂ ਯ ਐਚ੍ਛਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਕਵਲ ਪੈਰ ਇੰਦਰ, ਅਜਾ ਦੀ ਨਗਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੰਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਪਞ੍ਚਾਮृਤੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਸੁਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਕਾਰੈਃ ਸਕਲੋਪਚਾਰੈਃ ਸਂਪੂਜਿਤਂ ਸੋਮਮ੍ ਅਹਂ ਨਮਾਮਿ
ਮੈਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਮੰਤਰਾਂ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹ ਰਾਮਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ ਵਰਾਨ੍ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਚੁਣ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।' ਰਾਮ ਨੇ ਵृषਧਵਜ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ।
ਯੇषਾਂ ਚ ਪਿਤਰਃ ਸ਼ਂਭੋ ਪਤਿਤਾ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤੇषਾਂ ਪਿਣ੍ਡਾਦਿਦਾਨੇਨ ਪੂਤਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਆਦਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਿਕਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਘਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋ ਦਦਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਿਭ੍ਯ ਅਣ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ਂਭੋ ਦਾਤॄਣਾਂ ਫਲਕृਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੇ ਕੋਈ ਲੋੜਵੰਦ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਰਾਮਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹृषਿਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਰਾਮੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਚਰੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ—ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ—
ਗੌਤਮੀ ਯਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਰਾਮਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਰਾਮ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦਯਾਲੋਰ੍ ਅਪਤਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰਾਚ੍ ਛਰਃ ਤਦ੍ ਬਾਣਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਵਿਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਉਥੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇੱਕ ਤੀਰ ਡਿੱਗਿਆ; ਉਹ ਬਾਣ-ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤਮ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਜਾਤਂ ਤਥਾ ਸੀਤਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ-ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼ੇषਪਾਪਸਂਘਨਿਰ੍ਮੂਲਨਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ਯਦ੍ ਅਙ੍ਘ੍ਰਿਸਂਗਾਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਤਦ੍ ਵੈਸ਼ਿष੍ਟ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ ਰਾਮਤੀਰ੍ਥਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਰਾਮ-ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਤੀਰਥ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਨ੍ਮਹਿਮ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪੁੱਤਰ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਯਦਾਭਵਨ੍ ਅਦਿਤੇਸ੍ ਤੁ ਸੁਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨਾਰਦ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਨਵ ਘੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਗਏ, ਨਾਰਦ ਜੀ—
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਃ ਸੁਤਾ ਆਵਯੋਰ੍ ਏਵ ਭਦ੍ਰੇ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਕਰ੍ਮ ਲੋਕੇ ਗਰੀਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਦਿਤੇਰ੍ ਵਂਸ਼ਮ੍ ਅਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸੌਰਾਜ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸਾ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਭਲੀਏ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਿਤਾਰਿਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਨ੍ਨਤਕੀਰ੍ਤਿਧਰ੍ਮਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਹਰ੍षਵਿਨਾਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਸਮਾਨਭਰ੍ਤृਤ੍ਵਸਮਾਨਧਰ੍ਮੇ ਸਮਾਨਗੋਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਸਮਾਨਰੂਪੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ; ਪਤੀ, ਚਲਣ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ—
ਨ ਜੀਵਯੇਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਿਂ ਚ ਜੀਰ੍ਣਾਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਦਿਤਿਪ੍ਰਸੂਤਾਨ੍ ਕਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਮ੍ ਅਨੁਯਾਮਿ ਦੁਃਸ੍ਥਾ ऽਦਿਤੇਰ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਪਰਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿਰਤੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ। ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਨਿਕਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਮ੍ ਅਤਿਦੀਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਪੁਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਭਿਪੂਜੋ ਵਿਗਤਸ਼੍ਰਮਸ੍ ਤਾਂ ਸ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨ੍ ਆਹ ਮਨੋਭਿਰਾਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਖੇਦੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਮਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਤ ਏਵ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਸਾਧਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ ਤੇ ਸ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ
ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਲੀਏ; ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਢੰਗ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।
ਸਾਧ੍ਵ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਨੇਕ ਤੇ ਨਿਮਰ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਚ ਦਿਤਿਂ ਦਨੁਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਦਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤੋषਯਸ੍ਵ ਨਿਜੈਰ੍ ਗੁਣੈਃ ਤੁष੍ਟੋ ਯਦਿ ਭਵੇਦ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਭਲੀਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਜੇ ਪਤੀ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਸ੍ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍ ਦਿਤਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ऽਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਦਦਾਮਿ ਵਦਾਭੀष੍ਟਂ ਦਿਤੇ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਦਿਤੀ, ਚੁਣ ਲੈ, ਨੇਕ ਕਰਮ ਵਾਲੀ।
ਦਿਤਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬਹੁਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ‘ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਵੇ।’
ਯੇਨ ਜਾਤੇਨ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵੇਯਂ ਵੀਰਪੁਤ੍ਰਿਣੀ ਤਂ ਵਰੇਯਂ ਸੁਰਪਿਤਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
‘ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਸਕਾਂ—ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ,’ ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖੀ।
ਉਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ ਆਗਤ੍ਯ ਤੇ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਧਾਸ੍ਯੇ ਯਨ੍ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਨਿष੍ਪਾਪਤਾਯਾਂ ਜਾਤਾਯਾਂ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਦਿਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਦਿष੍ਟਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਪਾਤ੍ਰਦਾਨਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕਥਮ੍ ਆਸਾਦਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ऽਤ੍ਰ ਮਨੋਰਥਾਨ੍
ਜੋ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?