ਏਤਦ੍ ਧਰ੍ਮਯੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਦृਢਮ੍ ਤਥੇਤਿ ਚਾਹਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਤਤੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਬਚਨ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਃ ਕਨ੍ਯਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਯੋਨਿਜਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜੀ ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਗੱਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਕੀ ਹੈ?
ਨ ਕੋਪਿ ਭਵਤਾਂ ਕਿਂਤੁ ਸ਼੍ਰਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣੇਨ ਚ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਤਨ ਹੈ।
ਤਿਸृਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨਕਸਂਭੂਤੇ ਸ੍ਵਕੁਲੋਚਿਤਮ੍ ਈਰਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪਯਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਭਵਾਬ੍ਧੇਃ ਕੁਲਯੋषਿਤਃ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਂ ਨਾਮਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?
ਤਥੇਤਿ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤੁ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਂ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਨਯਾਦ੍ ਇਙ੍ਗੁਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਪਿਣ੍ਯਾਕਮ੍ ਆਨੀਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਇਵ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਗੁਦੀ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਠ ਵੀ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ।'
ਪਿਣ੍ਯਾਕੇਨਾਥ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਾਤੁਂ ਤਥਾ ਪਿਤੁਃ ਮਨਃ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਨ੍ਦੋ ऽਭੂਦ੍ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪੀਠ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਯਜ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂ ਵੈ ਨਿष੍ਕਿਂਚਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਦੁਖ ਛੱਡ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ! ਤੂੰ ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਹੈ?'
ਅਸ਼ਠੋ ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਨ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍ ਇਹਾਰ੍ਹਸਿ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋਤਿ ਸ ਤੁ ਪਾਤਕੀ
ਤੂੰ ਠੱਗ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯਦ੍ ਰਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨਤਃ ਯਦਨ੍ਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਦਨ੍ਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਜਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਡੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਿਤਰਂ ਤਦਾ ਸ਼ਵਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਵਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਪਿੰਡ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਲਾਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਘਾਤਵਿਘਾਤਕृਦ੍ ਅਨੁਸ੍ਮृਤਿਃ ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਂਲ੍ ਲੋਕਪਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਾਦ ਆਈ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਰੂਢਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ऽਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਕਿਂਨਰੈਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਬਭੌ ਪਿਤਾ ਤਮ੍ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਿਨਃ
ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਰਾਮਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਕ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਇਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਵਾਣੀ ਰਾਮਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਸੀਤਯਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਸੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਈ।
ਤਿਸृਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ ਵृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਰੈਸ੍ ਤਾਤ ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਊਚਿਰੇ ਚ ਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। 'ਵੇਖੋ, ਪੁੱਤਰ,' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਸਿ ਰਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਃ ਪਿਤਾ ਨਾਨਾਨਿਰਯਸਂਘਾਤਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰੇਤ੍ ਤੁ ਯਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਮ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਧਨ੍ਯੋ ऽਲਂਕृਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਿਨਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ਏਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੁਕ੍ਤਪਾਪਂ ਰਵਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖ।
ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪਾਪੀ ਦਗ੍ਧਦ੍ਰੁਮੋਪਮਃ ਨਿष੍ਕਿਂਚਨੋ ऽਪਿ ਸੁਕृਤੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਵਤ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਰੱਖੇ, ਫੂਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਨੇਕ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਵੀ ਚੰਦ ਦੀ ਮਾਨੀਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਤਂ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਾਰਿਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਤਾਰਕਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ਰਾਮਂ ਚ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੁਰੌ ਪਿਤਰਿ ਮੇ ਦੇਵਾਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
'ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਕੰਮ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਨਦੀ ਨ ਗਙ੍ਗਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ਃ ਸੁਤਃ ਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਮੋ ਦੇਵੋ ਨ ਤਾਰੇਣ ਸਮੋ ਮਨੁਃ
ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਮ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਤਾਰਿਤਾਃ ਪਿਤਰੋ ਰਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਨਦ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਤਾਰ ਗਏ। ਹੁਣ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵਚਨਾਦ੍ ਧृष੍ਟਃ ਸੀਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਅਹੋ ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨੋਪਮੀਯਤੇ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਯਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਪਾਵਨੀ
ਵਾਹ! ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦੇਖੀ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਂ षੋਡਸ਼ਭਿਰ੍ ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਉਪਚਾਰੈਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਵਰਣੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕਲਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਢਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਤੇ ਛੱਤੀ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।