ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ ਤਾਤ ਫਲਂ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?
ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਵਂ ਗਤਾਃ ਰਾਜਾਨਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਏ—ਰਾਜਾ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੀ।
ਦੁਃਖਾਗਮਂ ਕਰ੍ਮਗਤਿਂ ਨਰਕੇ ਪਾਤਨਂ ਤਥਾ ਏਵਮਾਦ੍ਯ੍ ਅਥ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਹ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਨृਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੁੱਖ ਦੇ ਆਉਣ, ਕਰਮ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਸੁਧ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਵ੍ਯਸਨਾਗਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਦੈਵ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਮਾਨੁषਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦੇ; ਉਹ ਇਲਾਜ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਰੱਬੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ।
ਸ਼ੋਚਦ੍ਭਿਰ੍ ਯੁਗਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਨੈਵ ਤੀਰ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਾਮੋਹਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਹ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਰੋਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਮੁਸੀਬਤ ਕਦੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖੇਨ ਨਿष੍ਫਲੇਨ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ ਦੇਹਿ ਹਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਤੋ ਯਾ ਜਾਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾ
ਇਹ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਦੁੱਖ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਹੱਤਿਆ ਕਿਹੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਅਨਾਗਾ ਯੋ ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੇਕ ਸੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ—ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀ ਹੈ?
ਆਚਰਾਮਿ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁਤਂ ਯੁਵਾਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਹਤ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਰਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੂਜੀ ਹੱਤਿਆ ਲੈ ਲਵੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਹੱਤਿਆ।
ਏਤਦ੍ ਧਰ੍ਮਯੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਦृਢਮ੍ ਤਥੇਤਿ ਚਾਹਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਤਤੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਬਚਨ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਃ ਕਨ੍ਯਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਯੋਨਿਜਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜੀ ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਗੱਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਕੀ ਹੈ?
ਨ ਕੋਪਿ ਭਵਤਾਂ ਕਿਂਤੁ ਸ਼੍ਰਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣੇਨ ਚ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਤਨ ਹੈ।
ਤਿਸृਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨਕਸਂਭੂਤੇ ਸ੍ਵਕੁਲੋਚਿਤਮ੍ ਈਰਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪਯਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਭਵਾਬ੍ਧੇਃ ਕੁਲਯੋषਿਤਃ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਂ ਨਾਮਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?
ਤਥੇਤਿ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤੁ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ ਨੈਵਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਂ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਨਯਾਦ੍ ਇਙ੍ਗੁਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਪਿਣ੍ਯਾਕਮ੍ ਆਨੀਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਇਵ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਗੁਦੀ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਠ ਵੀ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ।'
ਪਿਣ੍ਯਾਕੇਨਾਥ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਾਤੁਂ ਤਥਾ ਪਿਤੁਃ ਮਨਃ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਨ੍ਦੋ ऽਭੂਦ੍ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਪੀਠ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਯਜ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂ ਵੈ ਨਿष੍ਕਿਂਚਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਦੁਖ ਛੱਡ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ! ਤੂੰ ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਹੈ?'
ਅਸ਼ਠੋ ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਨ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍ ਇਹਾਰ੍ਹਸਿ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋਤਿ ਸ ਤੁ ਪਾਤਕੀ
ਤੂੰ ਠੱਗ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯਦ੍ ਰਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨਤਃ ਯਦਨ੍ਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਦਨ੍ਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਜਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਡੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਿਤਰਂ ਤਦਾ ਸ਼ਵਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਵਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਪਿੰਡ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਲਾਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਘਾਤਵਿਘਾਤਕृਦ੍ ਅਨੁਸ੍ਮृਤਿਃ ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਂਲ੍ ਲੋਕਪਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਾਦ ਆਈ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਰੂਢਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ऽਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਕਿਂਨਰੈਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਬਭੌ ਪਿਤਾ ਤਮ੍ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਿਨਃ
ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਰਾਮਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਕ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਇਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਵਾਣੀ ਰਾਮਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਸੀਤਯਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਸੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਈ।
ਤਿਸृਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ ਵृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਰੈਸ੍ ਤਾਤ ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਊਚਿਰੇ ਚ ਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। 'ਵੇਖੋ, ਪੁੱਤਰ,' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਸਿ ਰਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਃ ਪਿਤਾ ਨਾਨਾਨਿਰਯਸਂਘਾਤਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰੇਤ੍ ਤੁ ਯਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਮ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਧਨ੍ਯੋ ऽਲਂਕृਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਿਨਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ਏਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੁਕ੍ਤਪਾਪਂ ਰਵਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖ।
ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪਾਪੀ ਦਗ੍ਧਦ੍ਰੁਮੋਪਮਃ ਨਿष੍ਕਿਂਚਨੋ ऽਪਿ ਸੁਕृਤੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਵਤ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਰੱਖੇ, ਫੂਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਨੇਕ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਵੀ ਚੰਦ ਦੀ ਮਾਨੀਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।