ਰਿਪੁਂ ਰਿਪੁਂਜਯਂ ਵੀਰਂ ਵृਕਲਂ ਵृਕਤੇਜਸਮ੍ ਰਿਪੋਰ੍ ਆਧਤ੍ਤ ਬृਹਤੀ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜਸਮ੍
ਰਿਪੁ, ਰਿਪੁੰਜਯ, ਵੀਰ, ਵ੍ਰਕਲ ਅਤੇ ਵ੍ਰਕਤੇਜਸ—ਰਿਪੁ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਤੀ ਨੇ ਚਕਸ਼ੁਸ਼, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜੀਜਨਤ੍ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਂ ਮਨੁਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਯਾਂ ਵੀਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪੁਸ਼ਕਰੀਣੀ, ਜੋ ਵਿਰਣਿਆ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੋਰ੍ ਅਜਾਯਨ੍ਤ ਦਸ਼ ਨਡ੍ਵਲਾਯਾਂ ਮਹੌਜਸਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵੈਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਵੈਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਨਡਵਲਾ ਤੋਂ ਮਨੂ ਦੇ ਦਸ ਬੜੇ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਕੁਤ੍ਸਃ ਪੁਰੁਃ ਸ਼ਤਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਕਵਿਃ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੁਦ੍ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਤੇ ਨਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ: ਕੁਤਸ, ਪੁਰੁ, ਸ਼ਤਧੁਮਨ, ਤਪਸਵੀ, ਸਤ੍ਯਵਾਕ, ਕਵੀ, ਅਗਨਿਸ੍ਤੁਤ, ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਦ੍ਯੁਮਨ—ਇਹ ਨੌ ਹਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ ਚ ਦਸ਼ਮੋ ਨਡ੍ਵਲਾਯਾਂ ਮਹੌਜਸਃ ਪੁਰੋਰ੍ ਅਜਨਯਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ षਡ੍ ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਦਸਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁ ਸੀ, ਜੋ ਨਡਵਲਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੁ ਤੋਂ ਆਗਨੇਈ ਨੂੰ ਛੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਅਙ੍ਗਂ ਸੁਮਨਸਂ ਸ੍ਵਾਤਿਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸਂ ਮਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਾਤ੍ ਸੁਨੀਥਾਪਤ੍ਯਂ ਵੈ ਵੇਣਮ੍ ਏਕਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਅੰਗ ਤੋਂ ਸੁਮਨਸ, ਸ੍ਵਾਤੀ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਮਯਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਅੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਨੀਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੈਣ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਚਾਰੇਣ ਵੇਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੋਪਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਮ੍ ऋषਯੋ ਯਸ੍ਯ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍
ਵੈਣ ਦੀ ਬਦਚਲਣੀ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਮਥੀ।
ਵੇਣਸ੍ਯ ਮਥਿਤੇ ਪਾਣੌ ਸਂਬਭੂਵ ਮਹਾਨ੍ ਨृਪਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਏष ਵੈ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਦ ਵੈਣ ਦੀ ਬਾਂਹ ਮਥੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ।'
ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍ ਸ ਧਨ੍ਵੀ ਕਵਚੀ ਜਾਤੋ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਚੇਮਾਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਜਃ ਰਾਜਸੂਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਆਦ੍ਯਃ ਸ ਵਸੁਧਾਪਤਿਃ
ਵੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਤੋਂ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚੈਵ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਨਿਪੁਣੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ ਤੇਨੇਯਂ ਗੌਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਭੂਭृਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਦੋ ਨਿਪੁੰਨ ਸੂਤ ਅਤੇ ਮਾਗਧ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ-ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੇ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਕਾਮੇਨ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍षਿਗਣੈਃ ਸਹ ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਦਾਨਵੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਤਰ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ,
ਸਰ੍ਪੈਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਸੱਪ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਬੂਟੇ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ—ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਅਧਾਰਯਨ੍ ਪृਥੋਸ੍ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੌ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ਧਿਪਾਤਿਨੌ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਾਦ੍ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਾਤ੍ षਡ੍ ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਧਿषਣਾਜਨਯਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਨੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਤੋਂ ਹਵਿਰਧਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹਵਿਰਧਾਨ ਤੋਂ ਆਗਨੇਈ ਨੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਧਿਸ਼ਣਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਗਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਵ੍ਰਜਾਜਿਨੌ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ, ਸ਼ੁਕਰ, ਗਯਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਵ੍ਰਜਾਜਿਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੇਨ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਪृਥਿਵੀਤਲਚਾਰਿਣੀਃ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਵਿਰਧਾਨ ਤੋਂ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਾਯਾਂ ਤੁ ਕृਤਦਾਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਹਤਸ੍ ਤਪਸਃ ਪਾਰੇ ਸਵਰ੍ਣਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਵਰਣਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਵਰ੍ਣਾਧਤ੍ਤ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਯ ਪਾਰਗਾਨ੍
ਸਵਰਣਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨਾਂ ਦੇ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ।
ਅਪृਥਗ੍ਧਰ੍ਮਚਰਣਾਸ੍ ਤੇ ऽਤਪ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲੇਸ਼ਯਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰਹਿ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸ਼੍ ਚਰਤ੍ਸੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਚੇਤਃਸੁ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਅਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਮ੍ ਆਵਵ੍ਰੁਰ੍ ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਕਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਵਾਤੁਂ ਵृਤਂ ਖਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੀਵ ਚਲ-ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਸਸृਜੁਰ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ।
ਉਨ੍ਮੂਲਾਨ੍ ਅਥ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਸ਼ੋषਯਤ੍ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਦਹਦ੍ ਘੋਰ ਏਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਥੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਛਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਾਖਿषੁ ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਤਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍
ਜਦੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਸੋਮ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤੌ
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੀਨਬਰਹਿ ਰਾਜਿਆਂ। ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਾ ਚ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਭਵਿष੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਤਾਤ ਧृਤਾ ਗਰ੍ਭੇਣ ਵੈ ਮਯਾ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਮਾਰਿषਾ ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨੈषਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਿਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੇਜਸੋ ऽਰ੍ਧੇਨ ਮਮ ਚਾਰ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਃ ਅਸ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਧ-ਅੱਧ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਡਕਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਇਮਾਂ ਦਗ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਾਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੇਜੋਮਯੇਨ ਵੈ ਅਗ੍ਨਿਨਾਗ੍ਨਿਸਮੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਜਲ ਚੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਧਾਏਗਾ।