ਰਾਮਸ੍ ਤਵ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਗਤਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਰਕਾਦ੍ ਘੋਰਾਦ੍ ਆਕृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਪਿਣ੍ਡਾਦਿ ਤੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਸਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਆਦਿ ਤੇਰੀ ਲਈ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਸੁਤੌ ਪ੍ਰਤਿ ਭਵਨ੍ਤ ਏਵ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਤਦ੍ ਰਾਜਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ ਆਜ੍ਞਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੁਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੁਤੌ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭੀषਣਂ ਯਾਤਨਾਦੇਹਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਮੁਹੁਃ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਂ ਲਜ੍ਜਮਾਨਃ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਚ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਭਿਆਨਕ ਯਾਤਨਾ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਵਿਹਰਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਚ ਰਾਘਵਃ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤਟਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਏਵ ਚ
ਰਾਘਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਸ੍ਨੌ ਚੈਵ ਯਥਾਵਿਧਿ ਨੈਵ ਤਤ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਭੋਜ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਾ ਗੌਤਮੀਤਟੇ
ਉਥੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਾ ਕੋਈ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਭੋਜਨ।
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਾਂ ਗੌਤਮੀਤੀਰਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਮਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਿਨ, ਜਦ ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਵਾਂ ਤਵਾਪਿ ਬਲਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੋਜ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰਾਤਰ੍ ਯਦ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨੈਵ ਤਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਵਯਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਭਿਲਾषਿਣਃ
ਭਰਾ, ਜੋ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਧਰਤੀ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਨੂਨਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍ ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਮਹੀਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਨ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਪੱਕਾ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਇਆ ਜਾਂ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਯੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਥਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਹੋਤਵ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਤਤਃ ਸ੍ਵਸਮਯੇ ਦੇਵੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨਂ ਤੁ ਨੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇਗਾ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਃ ਸਂਜਲ੍ਪਤੋਰ੍ ਏਵਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋਃ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਮ੍ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਉਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਧਨੁਰ੍ ਆਕृष੍ਯ ਕੋਪੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵੋ ऽਥਵਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!' ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੋਈ ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਰਾਖਸ ਹੈਂ!'
ਆਸਨ੍ਨਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਹਿ ਯਾਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਭਾਕ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕਿਹਾ, 'ਚੱਲ ਜਾ, ਚੱਲ ਜਾ! ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਆਦਮੀ; ਵੇਖ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਸਂਧੋ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸੇਵਕਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਾਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਸੌ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ਯਦਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਸੇ ਪਾਪ ਤਤੋ ਵਧਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦਾਖਲਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੇਰੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਆਹੂਯ ਵਾਚਯਾ ਉਵਾਚਾਧੋਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਮੁਹੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਨਿਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਗਤਿਂ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਸਨੁਹੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ।
ਅਹਂ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਵਚਃ ਤਿਸृਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਵृਤੋ ऽਹਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਆਗਤਃ ਛਿਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੇ ਦੇਹਂ ਨਰਕੇषੁ ਚ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਦੇਖੋ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀ ਰਾਮਃ ਸੀਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਚਨਂ ਚੈਤਦ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲੇ।
ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ ਤਾਤ ਫਲਂ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?
ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਵਂ ਗਤਾਃ ਰਾਜਾਨਂ ਵਨਵਾਸਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਏ—ਰਾਜਾ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੀ।
ਦੁਃਖਾਗਮਂ ਕਰ੍ਮਗਤਿਂ ਨਰਕੇ ਪਾਤਨਂ ਤਥਾ ਏਵਮਾਦ੍ਯ੍ ਅਥ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਹ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਨृਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੁੱਖ ਦੇ ਆਉਣ, ਕਰਮ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਸੁਧ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਵ੍ਯਸਨਾਗਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਦੈਵ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਮਾਨੁषਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦੇ; ਉਹ ਇਲਾਜ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਰੱਬੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ।
ਸ਼ੋਚਦ੍ਭਿਰ੍ ਯੁਗਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਨੈਵ ਤੀਰ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਾਮੋਹਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਹ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਰੋਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਮੁਸੀਬਤ ਕਦੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖੇਨ ਨਿष੍ਫਲੇਨ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ ਦੇਹਿ ਹਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮਤੋ ਯਾ ਜਾਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾ
ਇਹ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਦੁੱਖ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਹੱਤਿਆ ਕਿਹੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਅਨਾਗਾ ਯੋ ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੇਕ ਸੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ—ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀ ਹੈ?
ਆਚਰਾਮਿ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁਤਂ ਯੁਵਾਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਹਤ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਰਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੂਜੀ ਹੱਤਿਆ ਲੈ ਲਵੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਹੱਤਿਆ।