ਵਜ੍ਰਾਦ੍ ਅਪਿ ਕਠੋਰਂ ਵਾ ਜੀਵਿਤਂ ਤਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤੋਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਦੇਕਾਯਤ੍ਤਜੀਵਯੋਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਵਦਤੋਰ੍ ਵਨੇ ਤਦਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਦਸਂਚਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੇਨਾਤੇ ਸੁਤਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍ ਨ ਬ੍ਰੂषੇ ਕਿਂਤੁ ਰੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਧਯੋਃ ਸੁਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ?
ਸਸ਼ਲ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ ਭੀਤ ਇਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਵ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਨਾਰਦ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ 'ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਉਦਪਾਨਂ ਚ ਕੁਰੁਤਾਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਭਾषਿਤਮ੍ ਨਾਯਂ ਵਕ੍ਤਾ ਸੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੋ ਭਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ ਪੁਰਾ ਵਦ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—'ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ'—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਸਚ ਦੱਸੋ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪਿਬਾਵਃ ਪਾਨੀਯਂ ਤਤੋ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਚ ਤੌ
'ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਾਂਗੇ,' ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਰਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
'ਤੁਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਚਤੁਰ੍ ਆਰ੍ਤੌ ਤੌ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਪਤਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਤਤ੍ਰਾਵਾਂ ਨਯ ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਪਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲੋ। ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੋ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਛੂਹਣਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਨਿਨ੍ਯੇ ਵੈ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਤਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਵਿਲੇਪਤੁਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰੋ ਪਏ।
ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਵਿਯੋਗੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਨੌ ਵਿਹਿਤਸ੍ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਪਾਪ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਯੋਗਾਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਸਾਡੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤੁ ਜਲ੍ਪਤੋਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਤੋ ਨृਪਃ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਵृਦ੍ਧੌ ਚ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਦੁਃਖਿਤੋ ਨृਪਤਿਰ੍ ਮੁਨੇ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨृਪਾਣਾਂ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਹਿ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਹ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਿਆ।
ਗਾਲਵਂ ਵਾਮਦੇਵਂ ਚ ਜਾਬਾਲਿਮ੍ ਅਥ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਮਾਹੂਯ ਹਯਮੇਧਾਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਗਾਲਵ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਯਜਸ੍ਵ ਹਯਮੇਧੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਦੇ।
ਅਕਰੋਦ੍ ਧਯਮੇਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਪੂਤਂ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਹਿ ਵ੍ਯਵਹਾਰ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭਵਿਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਸੁਤਾਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰਾਜਾਪਾਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਾਰਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ। ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਤਾ ਆਸਨ੍ ਸੁਰੋਪਮਾਃ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਾਯਾਂ ਤਥਾ ਰਾਮਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਂ ਭਰਤੋ ਮਤਿਮਤ੍ਤਰਃ
ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਤੋਂ ਰਾਮ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਰਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤਂ ਰਾਜਾਨਮ੍ ऋषਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਏ।
ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਪਿ ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਮਤੇ ਯਜ੍ਞਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜ੍ਞਾਤਤਨ੍ਮਹਿਮਾ ਮੁਨਿਃ
ਮੁਨਿ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੰਗਿਆ।
ਚਿਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸੁਤੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਨੈਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹਤਾ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਮੁਨੇ ਜਾਤਾਵ੍ ਆਨਨ੍ਦਸਂਦੋਹਦਾਯਕੌ ਮਮ ਬਾਲਕੌ
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਵਧਾਪੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦੋ ਮੁੰਡੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਲੈ ਆਏ।
ਸਸ਼ਰੀਰਮ੍ ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਨੈਵ ਸੁਤਾਵ੍ ਇਮੌ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਰਘਵਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਭਙ੍ਗਂ ਨ ਰਾਜਨ੍ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਕਦੇ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਅਵਦਨ੍ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਃ ਕੁਰੁਤਾਂ ਯਜ੍ਞਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।'