ਤਦ੍ ਰਾਜਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਵृਤ੍ਤਿਤਾਜ੍ਞਾਨੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਕਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਾਂਗਾ; ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਮਨਮਤ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਵृਦ੍ਧੌ ਤੁ ਪਿਤਰੌ ਮਮ ਤਯੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕਃ ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਧਯੋਰ੍ ਏਕਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ?
ਵਿਨਾ ਮਯਾ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਕਥਂ ਤੌ ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਃ ਮਮਾਭਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ਕੀਦृਕ੍ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਣਗੇ? ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕਿੰਨੀ ਮਾੜੀ ਹੈ—ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਜਾਤਾ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਹਾ ਵਿਧੇ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਥਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਕਲਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਹ੍ਯ੍ ਉਦਪਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤੌ ਨ ਮਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਜਾਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹਾਵਨੇ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮ੍ ਆਦਾਯ ਕਲਸ਼ਂ ਨृਪਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਈ; ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਯਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧੌ ਮਹਾਵਨੇ ਵृਦ੍ਧੌ ਚਾਪਿ ਤਦਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮੂਚਤੁਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਉਸ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਥਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਥਮ੍ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਵਯੋਰ੍ ਯष੍ਟਿਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍
ਕੀ ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ? ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਗਈ?
ਨ ਕੋਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਥਾਂ-ਠਾਂ, ਐਸਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੇ—even ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਜ੍ਰਾਦ੍ ਅਪਿ ਕਠੋਰਂ ਵਾ ਜੀਵਿਤਂ ਤਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤੋਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਦੇਕਾਯਤ੍ਤਜੀਵਯੋਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਵਦਤੋਰ੍ ਵਨੇ ਤਦਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਦਸਂਚਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੇਨਾਤੇ ਸੁਤਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍ ਨ ਬ੍ਰੂषੇ ਕਿਂਤੁ ਰੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਧਯੋਃ ਸੁਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ?
ਸਸ਼ਲ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ ਭੀਤ ਇਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਵ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਨਾਰਦ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ 'ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਉਦਪਾਨਂ ਚ ਕੁਰੁਤਾਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਭਾषਿਤਮ੍ ਨਾਯਂ ਵਕ੍ਤਾ ਸੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੋ ਭਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ ਪੁਰਾ ਵਦ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—'ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ'—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਸਚ ਦੱਸੋ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪਿਬਾਵਃ ਪਾਨੀਯਂ ਤਤੋ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਚ ਤੌ
'ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਾਂਗੇ,' ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਰਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
'ਤੁਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਚਤੁਰ੍ ਆਰ੍ਤੌ ਤੌ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਪਤਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਤਤ੍ਰਾਵਾਂ ਨਯ ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਪਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲੋ। ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੋ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਛੂਹਣਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਨਿਨ੍ਯੇ ਵੈ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਤਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਵਿਲੇਪਤੁਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰੋ ਪਏ।
ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਵਿਯੋਗੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਨੌ ਵਿਹਿਤਸ੍ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਪਾਪ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਯੋਗਾਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਆਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਸਾਡੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤੁ ਜਲ੍ਪਤੋਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਤੋ ਨृਪਃ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਵृਦ੍ਧੌ ਚ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਦੁਃਖਿਤੋ ਨृਪਤਿਰ੍ ਮੁਨੇ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨृਪਾਣਾਂ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਹਿ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਹ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਿਆ।
ਗਾਲਵਂ ਵਾਮਦੇਵਂ ਚ ਜਾਬਾਲਿਮ੍ ਅਥ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਮਾਹੂਯ ਹਯਮੇਧਾਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਗਾਲਵ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਯਜਸ੍ਵ ਹਯਮੇਧੈਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਦੇ।
ਅਕਰੋਦ੍ ਧਯਮੇਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਪੂਤਂ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਹਿ ਵ੍ਯਵਹਾਰ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭਵਿਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਸੁਤਾਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰਾਜਾਪਾਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਾਰਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ। ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਤਾ ਆਸਨ੍ ਸੁਰੋਪਮਾਃ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।