ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਲਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਕਃ ਸ ऋषਿਰ੍ ਨ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨृਪਤਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਜਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ।
ਉਭੌ ਸਰਭਸੌ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਾਰਿ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਤ੍ਵਰਂ ਕਲਸ਼ੇ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜੇ ਵਾਰਿ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼ੁਗੈਃ
ਦੋਵਾਂ ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਘੜੇ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਲਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਪਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਵਨਦ੍ਵਿਪੋ ऽਪਿ ਭੂਪਾਨਾਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਵਿਦਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਜੰਗਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਵੇਲਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਨृਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਕਿਂ ਕਿਂ ਵਿਧਿਵਞ੍ਚਿਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਜਦ ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਥਾਂ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਕੇਨੇਦਂ ਦੁਃਖਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੇ ਮੈਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਨਾਪਰਾਧੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਮੇਰੇ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਲ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਮੈਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ; ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੋ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਤੇਜਸਾ ਅਸਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਸ਼ਲ੍ਯ ਇਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਉੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਂ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਇਹ ਚਾਗਤਃ ਵਦ ਪਾਪਕृਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵਦ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ? ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਵਰ੍ਣਿਭਿਃ ਕਿਂਤੁ ਸ਼੍ਵਪਚੈਰ੍ ਅਪਿ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ ਨ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਇ en ਤਕ ਕਿ ਚੁੱਕੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਜਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਵृਤ੍ਤਿਤਾਜ੍ਞਾਨੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਕਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਾਂਗਾ; ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਮਨਮਤ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਵृਦ੍ਧੌ ਤੁ ਪਿਤਰੌ ਮਮ ਤਯੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕਃ ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਧਯੋਰ੍ ਏਕਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ?
ਵਿਨਾ ਮਯਾ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਕਥਂ ਤੌ ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਃ ਮਮਾਭਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ਕੀਦृਕ੍ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਣਗੇ? ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕਿੰਨੀ ਮਾੜੀ ਹੈ—ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਜਾਤਾ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਹਾ ਵਿਧੇ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਥਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਕਲਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਹ੍ਯ੍ ਉਦਪਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤੌ ਨ ਮਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਜਾਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹਾਵਨੇ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮ੍ ਆਦਾਯ ਕਲਸ਼ਂ ਨृਪਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਈ; ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਯਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧੌ ਮਹਾਵਨੇ ਵृਦ੍ਧੌ ਚਾਪਿ ਤਦਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮੂਚਤੁਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਉਸ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਥਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਥਮ੍ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਵਯੋਰ੍ ਯष੍ਟਿਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍
ਕੀ ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ? ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਗਈ?
ਨ ਕੋਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਥਾਂ-ਠਾਂ, ਐਸਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੇ—even ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਜ੍ਰਾਦ੍ ਅਪਿ ਕਠੋਰਂ ਵਾ ਜੀਵਿਤਂ ਤਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤੋਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਦੇਕਾਯਤ੍ਤਜੀਵਯੋਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਵਦਤੋਰ੍ ਵਨੇ ਤਦਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਦਸਂਚਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੇਨਾਤੇ ਸੁਤਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍ ਨ ਬ੍ਰੂषੇ ਕਿਂਤੁ ਰੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਧਯੋਃ ਸੁਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ?
ਸਸ਼ਲ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ ਭੀਤ ਇਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਵ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਨਾਰਦ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ 'ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਉਦਪਾਨਂ ਚ ਕੁਰੁਤਾਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਭਾषਿਤਮ੍ ਨਾਯਂ ਵਕ੍ਤਾ ਸੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੋ ਭਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ ਪੁਰਾ ਵਦ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—'ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ'—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਸਚ ਦੱਸੋ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪਿਬਾਵਃ ਪਾਨੀਯਂ ਤਤੋ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਚ ਤੌ
'ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਾਂਗੇ,' ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਰਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
'ਤੁਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਚਤੁਰ੍ ਆਰ੍ਤੌ ਤੌ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਪਤਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਤਤ੍ਰਾਵਾਂ ਨਯ ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਪਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲੋ। ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੋ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਛੂਹਣਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ।'