ਇਤਿ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਚ ਤਚ੍ ਚਕਾਰ ਤੁ ਵਿਧੇਰ੍ ਵਸ਼ਾਤ੍ ਗਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਾਨਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ: ਖੱਡ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਮृਗਾਨ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਲਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ ਗਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਨृਪਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਖੱਡ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ—
ਵृਦ੍ਧੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਨਾਮ ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾਭੂਤਾ ਤਾਵ੍ ਅਬ੍ਰੂਤਾਂ ਤਦਾ ਸੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਵਾਂ ਤृषਾਰ੍ਤੌ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਨ੍ਧਾਨਾਂ ਬਧਿਰਾਣਾਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਧਿਕ੍ ਚ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਜਰਾਜਰ੍ਜਰਦੇਹਾਨਾਂ ਧਿਗ੍ ਧਿਕ੍ ਪੁਤ੍ਰਕ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਬੇਸੁਣਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ; ਬੁਢੇ ਹੋਏ, ਝੁਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਨਤ, ਲਾਨਤ ਹੈ, ਪੁੱਤੜੇ।
ਤਾਵਤ੍ ਪੁਂਭਿਰ੍ ਜੀਵਿਤਵ੍ਯਂ ਯਾਵਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਦृਢਂ ਵਪੁਃ ਯਾਵਦ੍ ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਤੀਰ੍ਥਾਦਾਵ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਮृਤਿਃ
ਮਰਦ ਨੂੰ ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੋਕ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਗੁਰੁਵਤ੍ਸਲਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਹਰਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕਿਂ ਨਾਮ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਦੁਃਖਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ ਨ ਹਰਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਜਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਯਸ਼੍ ਚਰਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਮਨੋਰੁਜਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨ ਕਿਂ ਤਨੁਜੇਨੇਹ ਕੁਲੋਦ੍ਵੇਗਵਿਧਾਯਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰੌ ਨਤ੍ਵਾ ਤਾਵ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ ਤਰੁਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੌ ਚ ਪਿਤਰੌ ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਲਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਕਃ ਸ ऋषਿਰ੍ ਨ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨृਪਤਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਜਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ।
ਉਭੌ ਸਰਭਸੌ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਾਰਿ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਤ੍ਵਰਂ ਕਲਸ਼ੇ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜੇ ਵਾਰਿ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼ੁਗੈਃ
ਦੋਵਾਂ ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਘੜੇ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਲਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਪਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਵਨਦ੍ਵਿਪੋ ऽਪਿ ਭੂਪਾਨਾਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਵਿਦਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਜੰਗਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਵੇਲਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਨृਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਕਿਂ ਕਿਂ ਵਿਧਿਵਞ੍ਚਿਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਜਦ ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਥਾਂ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਕੇਨੇਦਂ ਦੁਃਖਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੇ ਮੈਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਨਾਪਰਾਧੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਮੇਰੇ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਲ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਮੈਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ; ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੋ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਤੇਜਸਾ ਅਸਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਸ਼ਲ੍ਯ ਇਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਉੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਂ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਇਹ ਚਾਗਤਃ ਵਦ ਪਾਪਕृਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵਦ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ? ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਵਰ੍ਣਿਭਿਃ ਕਿਂਤੁ ਸ਼੍ਵਪਚੈਰ੍ ਅਪਿ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ ਨ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਇ en ਤਕ ਕਿ ਚੁੱਕੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਜਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਵृਤ੍ਤਿਤਾਜ੍ਞਾਨੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਕਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਾਂਗਾ; ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਮਨਮਤ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਵृਦ੍ਧੌ ਤੁ ਪਿਤਰੌ ਮਮ ਤਯੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕਃ ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਧਯੋਰ੍ ਏਕਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ?
ਵਿਨਾ ਮਯਾ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਕਥਂ ਤੌ ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਃ ਮਮਾਭਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ਕੀਦृਕ੍ ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਣਗੇ? ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕਿੰਨੀ ਮਾੜੀ ਹੈ—ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਜਾਤਾ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਹਾ ਵਿਧੇ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਥਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਕਲਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਹ੍ਯ੍ ਉਦਪਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤੌ ਨ ਮਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਜਾਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹਾਵਨੇ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮ੍ ਆਦਾਯ ਕਲਸ਼ਂ ਨृਪਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਈ; ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਯਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧੌ ਮਹਾਵਨੇ ਵृਦ੍ਧੌ ਚਾਪਿ ਤਦਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮੂਚਤੁਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਉਸ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਥਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਥਮ੍ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਵਯੋਰ੍ ਯष੍ਟਿਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍
ਕੀ ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ? ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਗਈ?
ਨ ਕੋਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਥਾਂ-ਠਾਂ, ਐਸਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੇ—even ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਹੋਵੇ।