ਭਿਨ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਂ ਰਥਂ ਰਾਜਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਰਾਜਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਜ੍ਞਾਯਿ ਨਾਰਦ
ਰਾਜਾ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਰਥ ਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਅਕਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ। ਕੈਕੇਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਭਾਂਵਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਨ ਜ੍ਞਾਪਿਤਂ ਤਯਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਭਗ੍ਨਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਹਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਟੁੱਟਿਆ ਅਕਸ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਕਰੇਣ ਚ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਕੰਮ ਸੀ: ਰਥੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਕਸ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਿਤਵਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਨੁਜਾਨ੍ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਰਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਤਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਦੈਤੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਮਾਰਗ ਵਿਚ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ ਤੁ ਨਾਰਦ ਸਾ ਅਪਿ ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਨृਪਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕੈਕੇਯੀ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਵਰਾ ਅਮੀ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਗ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਵਿਭੂषਣਾਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਰਥੇਨ ਵਿਜਯੀ ਰਾਜਾ ਯਯੌ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਸੁਖੀ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਥ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਯੋषਿਤਾਂ ਕਿਮ੍ ਅਦੇਯਂ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍ ਉਚਿਤਾਗਮੇ ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਦਸ਼ਰਥੋ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ
ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।
ਅਟਨ੍ਨ੍ ਅਰਣ੍ਯੇ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਵਾਰਿਬਨ੍ਧਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਸਪ੍ਤਵ੍ਯਸਨਹੀਨੇਨ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਭੂਭੁਜਾ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੰਧ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਚ ਤਚ੍ ਚਕਾਰ ਤੁ ਵਿਧੇਰ੍ ਵਸ਼ਾਤ੍ ਗਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਾਨਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ: ਖੱਡ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਮृਗਾਨ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਲਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ ਗਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਨृਪਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਖੱਡ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ—
ਵृਦ੍ਧੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਨਾਮ ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾਭੂਤਾ ਤਾਵ੍ ਅਬ੍ਰੂਤਾਂ ਤਦਾ ਸੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਵਾਂ ਤृषਾਰ੍ਤੌ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਨ੍ਧਾਨਾਂ ਬਧਿਰਾਣਾਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਧਿਕ੍ ਚ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਜਰਾਜਰ੍ਜਰਦੇਹਾਨਾਂ ਧਿਗ੍ ਧਿਕ੍ ਪੁਤ੍ਰਕ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਬੇਸੁਣਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ; ਬੁਢੇ ਹੋਏ, ਝੁਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਨਤ, ਲਾਨਤ ਹੈ, ਪੁੱਤੜੇ।
ਤਾਵਤ੍ ਪੁਂਭਿਰ੍ ਜੀਵਿਤਵ੍ਯਂ ਯਾਵਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਦृਢਂ ਵਪੁਃ ਯਾਵਦ੍ ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਤੀਰ੍ਥਾਦਾਵ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਮृਤਿਃ
ਮਰਦ ਨੂੰ ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੋਕ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਗੁਰੁਵਤ੍ਸਲਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਹਰਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕਿਂ ਨਾਮ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਦੁਃਖਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ ਨ ਹਰਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਜਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਯਸ਼੍ ਚਰਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਮਨੋਰੁਜਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨ ਕਿਂ ਤਨੁਜੇਨੇਹ ਕੁਲੋਦ੍ਵੇਗਵਿਧਾਯਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰੌ ਨਤ੍ਵਾ ਤਾਵ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ ਤਰੁਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੌ ਚ ਪਿਤਰੌ ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਲਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਕਃ ਸ ऋषਿਰ੍ ਨ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨृਪਤਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਜਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ।
ਉਭੌ ਸਰਭਸੌ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਾਰਿ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਤ੍ਵਰਂ ਕਲਸ਼ੇ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜੇ ਵਾਰਿ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼ੁਗੈਃ
ਦੋਵਾਂ ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਘੜੇ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਲਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਪਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਵਨਦ੍ਵਿਪੋ ऽਪਿ ਭੂਪਾਨਾਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਵਿਦਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਜੰਗਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਵੇਲਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਨृਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਕਿਂ ਕਿਂ ਵਿਧਿਵਞ੍ਚਿਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਜਦ ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਥਾਂ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਕੇਨੇਦਂ ਦੁਃਖਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੇ ਮੈਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਨਾਪਰਾਧੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਮੇਰੇ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਲ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਮੈਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ; ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੋ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਤੇਜਸਾ ਅਸਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਸ਼ਲ੍ਯ ਇਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਉੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਂ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਇਹ ਚਾਗਤਃ ਵਦ ਪਾਪਕृਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵਦ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ? ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਵਰ੍ਣਿਭਿਃ ਕਿਂਤੁ ਸ਼੍ਵਪਚੈਰ੍ ਅਪਿ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ ਨ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਇ en ਤਕ ਕਿ ਚੁੱਕੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।