ਅਭਿषੇਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਙ੍ਗਲਾਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕਰੋਤੁ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਨ੍ ਆਵਾਂ ਸਂਪਦਾਂ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਠੀਕਤਾ ਆਵੇ।
ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਣਤਾਮ੍ ਏਤੁ ਗੋਦਾਵਰਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਜਨਮ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਗੋਦਾਵਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਆਚਰੇਤ੍ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਧਰ੍ਮਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਮ੍ ਇਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਾਦ੍ ਦੋषਾਤ੍ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੰਝ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੇਤਿ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤੌ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਧਿषਣੌ ਤਤਃ ਮਹਾਭਿषੇਕਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਦ੍ਯੁਸਦਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨਾਭੂਦ੍ ਯਾ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਙ੍ਗਲੇਤ੍ਯ੍ ਉਦਿਤਾ ਤੁ ਸਾ ਤਯਾ ਚ ਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸ਼ੁਭਦਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ
ਉਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਨਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਲਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਭੂਜ੍ ਜਗਨ੍ਮਯਃ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸਂਮਿਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭੂਮਿਂ ਲੇਭੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਦ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਾਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸਂਮਿਤਾ ਲਬ੍ਧਾ ਤੇਨ ਗੌਰ੍ ਵਜ੍ਰਧਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤਾ ਚ ਹਰਿਣਾ ਤਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤਦ੍ ਅਭੂਦ੍ ਧਰਿਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਰਿਣਾ ਚ ਹਰੇਰ੍ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਹਰੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮুনি।
ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਯੇਨ ਸਂਜਾਤਂ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਦੇਵਗੁਰੁਰ੍ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੌषੀਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਠੀਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਭਾਵਾਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਿੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਠੀਕਤਾ ਲਈ, ਉਥੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਮਙ੍ਗਲਾਸਂਗਮਂ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਗੋਵਿੰਦ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੰਗਲਾ-ਸੰਗਮ ਤੇ ਪੂਰਨ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਬਾਰਹਸਪਤਿਆ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੁਕृਤਾਰ੍ਜਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਤਿਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਖੁੱਟ ਹਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ।
ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪਠੇਦ੍ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਮਰਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਇਆ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਉਭਯੋਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਮুনি, ਸੱਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪੂਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮਹਾਫਲਮ੍ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਦਿ ਯੋ ਨ ਸੇਵੇਤ ਤਨ੍ ਨਰਃ
ਪੂਰਨ-ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਤੀਰਥ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਮਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਰਾਮ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇਹ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਬਲਵਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਞ੍ ਸ਼ੂਰੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸ਼ਕਰ ਪੁਰੰਦਰ ਵਾਂਗ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਬਲਿਃ ਤਸ੍ਯ ਤਿਸ੍ਰੋ ਮਹਿष੍ਯਃ ਸ੍ਯੂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਹਿ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਬਲੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲਾਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ।
ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਾ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਕੈਕੇਯੀ ਚ ਮਹਾਮਤੇ ਏਤਾਃ ਕੁਲੀਨਾਃ ਸੁਭਗਾ ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਕੈਕੇਈ—ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ, ਸੁਭਾਗਣ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਨਿ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਯੋਧ੍ਯਾਪਤੌ ਮੁਨੇ ਵਸਿष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਪੁਰੋਧਸਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਚਲਾਈ, ਤਦ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ।
ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਚਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਨ ਚਾਧਯਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਭੁੱਖਮਰੀ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿਚ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਆਨਨ੍ਦੋ ऽਭੂਤ੍ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਾਸਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤਥੇਤਰੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ; ਕਦੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤਦੇ, ਕਦੇ ਦੂਜੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਤਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਵਦਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਕृਤਂ ਤੈਰ੍ ਮਦੀਰਿਤਮ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚ ਸਂਗਰਸ੍ ਤੇषਾਂ ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਮਿਥਃ
ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤਥੇਸ਼ਾਨਂ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍ ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੋਲ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਪਸਾ ਬਲਿਨੋ ਯਾਨ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਂਗਰਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸੇ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਣ ਜਾਂ; ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਕਰਣ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਈ।
ਯਯੁਸ੍ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨਸ੍ ਤੇ ਮਤ੍ਸਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਗਰੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਕੋਲ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਜੇਤਾਰੋ ਨੈਵ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਂਯੁਗੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਥੇ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਨਾ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ; ਜਦ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਕ ਅਦੇਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।