ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਸਂਤਾਪਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਤਤਃ ਸੁਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਵਾਗੀਸ਼ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯੇ ਪਦਭ੍ਰਂਸ਼ਾਦ੍ ਵਰਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਤਾ ਨृਣਾਮ੍
'ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹਾਂ? ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ।'
ਗਹਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਜੀਵਗਤਿਂ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਤੇ
'ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਕੌਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪृਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਤਮ੍ ਸ ਤੁ ਜਾਨਾਤਿ ਯਦ੍ ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯੇਨੇਦਂ ਜਾਤਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਹਾਮਤੇ ਤਾਵ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਾਮ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਉਦਾਰਧੀਃ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਥ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਬੈਠਾ? ਸਾਡੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਨਿਵੇੜਾ ਤੁਸੀਂ ਕਰੋ।
ਤਦਾਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਖਣ੍ਡਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਦੋषੇਣ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਯਪਦਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਲੰਮਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅਧੂਰੀ ਕਰਤਬ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।'
ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਦਿਦੋषੇਣ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਯਥਾਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਾਨਾਦ੍ ਅਸਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਤਃ
ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਗਲਤੀਆਂ, ਭਰੋਸੇ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਲਟਬਾਸੀ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ—
ਦੇਵਭੂਦੇਵਤਾਵਜ੍ਞਾਪਾਤਕਾਚ੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਯਤ੍ ਖਣ੍ਡਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਰੂਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਧੂਰੀ ਕਰਤਬ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨਾਤਿਮਾਨਸਸ੍ ਤਾਪਃ ਪਦਹਾਨਿਸ਼੍ ਚ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਕृਤੋ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮੋ ऽਨਿष੍ਟਾਯ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਚੇਤਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਘਮੰਡ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਦਵੀ ਗੁਆਉਣਾ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ—even duty ਕਰਕੇ ਵੀ—ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਭਵੇਤ੍ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵ੍ਯਾਕੁਲਾਯ ਚ ਅਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇ ਹਿ ਕਿਮ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਦ ਆਪਣੀ ਕਰਤਬ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨਘ ਆਯੁषਸ੍ ਤੁ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ: ਕਿ ਆਯੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਮਸਾ ਚ ਕृਤਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਚ੍ ਚ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਆਦਿ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਚੋਭੌ ਮਾਮ੍ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ ਊਚਤੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਦ੍ਦੋषਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਸ੍ ਤੁ ਕੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਗਲਤੀ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ?
ਪੁਨਰ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਾਵ੍ ਅਵਦਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੋषਕਾਰਕਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਦੁਃਖਸਂਸਾਰਤਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਗਲਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਤਪ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਜੀਵਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਤੂਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਇਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਮਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ।
ਨੋਪਾਯੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤੌ ਤਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤਦੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਗੌਤਮੀਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣੌ ਚੋਭੌ ਦੇਵੌ ਤੁष੍ਟੁਵਤੁਰ੍ ਮੁਦਾ
ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਤੁਰਕੇ ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਯ ਕੂਰ੍ਮਾਯ ਵਰਾਹਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਨਰਸਿਂਹਾਯ ਦੇਵਾਯ ਵਾਮਨਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ, ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ! ਨਰਸਿੰਘ ਦੇਵ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਹਯਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਰੂਪਾਯ ਰਾਮਰੂਪਾਯ ਕਲ੍ਕਿਨੇ
ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਬੁੱਧ ਰੂਪ, ਰਾਮ ਰੂਪ, ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਅਨਨ੍ਤਾਯਾਚ੍ਯੁਤਾਯੇਸ਼ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਵਰੁਣੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਯਮਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਅਨੰਤ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਾਮਦਗਨਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਪਰਮੇਸ਼ਾਯ ਦੇਵਾਯ ਨਮਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰੂਪਿਣੇ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਸਰਸਵਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਚਾਨਘ ਬਹੁਬਾਹੂਰੁਪਾਦਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਬਹੁਕਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ੀਰ੍षਕਃ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਸੁਖਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਹਵਃ ਸੁਖਿਨੋ ऽਭਵਨ੍
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ, ਰੱਜਾਂ, ਪੈਰ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਨ੍ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਤਾ ਪੁਂਸਾਂ ਮਾਲਿਨ੍ਯਂ ਦੈਨ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਲੋਕ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੈਨੂੰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਮਲਿਨਤਾ ਜਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਰਂ ਜੋਤਿਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਰੂਪਮ੍ ਓਂਕਾਰਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ ਚਿਦ੍ਰੂਪਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮਯਂ ਸਮਸ੍ਤਮ੍ ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤੀਸ਼ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਸ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਨੰਤ ਜੋਤ, ਓਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚੇਤਨ ਰੂਪ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦਮਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਭਵਨ੍ਤਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਮਹਾਮਖੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਕਾਮਾਃ ਸਂਸਾਰਸਿਨ੍ਧੋਃ ਪਰਮ੍ ਆਪ੍ਤਕਾਮਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭੁਵਨਂ ਵਪੁਸ੍ ਤੇ
ਇੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਸਮਤ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ षਟ੍ਸੂਰ੍ਮਿषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਭਾਵਾਃ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤੇ ਕਰ੍ਮਫਲਾਨਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ਼ਂਭੋ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਛੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੋ ਨ ਸਮਾਧਿਧਰ੍ਮਃ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਚਿਤ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਂ ਸੋਮਮ੍ ਅਹਂ ਨਮਸ੍ਯੇ
ਨਾ ਜਾਤੀ-ਧਰਮ, ਨਾ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ, ਨਾ ਸਮਾਧੀ-ਧਰਮ; ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ऽਪਿ ਸ਼ਂਭੋ ਤਵ ਪਾਦਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਮਯੀਂ ਤਨੁਂ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨੇषੁ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਤਪਃਸੁ ਚੈਵ ਧ੍ਯਾਨੇषੁ ਹੋਮੇषੁ ਮਹਾਫਲੇषੁ
ਮੂਰਖ ਵੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ-ਰੂਪ ਦੇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ, ਯਜਨ, ਤਪ, ਧਿਆਨ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਫਲਾਂ ਵਿਚ।
ਸਂਪਨ੍ਨਮ੍ ਏਤਤ੍ ਫਲਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਯਤ੍ ਸੋਮੇਸ਼੍ਵਰੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜੀਵਸ੍ਯ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਫਲਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ: ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਫਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।