ਜਯ ਕੀਰ੍ਤਿਦ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਯ ਮੂਰ੍ਤਿਦ ਮੂਰ੍ਤਿਧृਕ੍ ਜਯ ਸੌਖ੍ਯਦ ਸੌਖ੍ਯਾਤ੍ਮਞ੍ ਜਯ ਪਾਵਨਪਾਵਨ
ਤੁਸੀਂ ਕੀਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪ ਹੀ ਕੀਰਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਰੂਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਰ ਹੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ।
ਜਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਯ ਸ਼ਂਕਰਸਂਭਵ ਜਯ ਪਾਨਦ ਪਾਨਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਯ ਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ। ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਪੀਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪ ਹੀ ਪੀਣ ਹੋ। ਜੋ ਜੋਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ।
ਜਯ ਵਾਮਨ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ ਜਯ ਧੂਮਪਤਾਕਿਨੇ ਜਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਦਾਤृਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਵਾਮਨ ਰੂਪ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਧੂੰਏ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦਾਤਾ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਲੋਕਤ੍ਰਯਵਰ੍ਤਿਜੀਵ ਨਿਕਾਯਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਕृਪਾਨਿਧੇ ਤ੍ਵਂ ਨਿਧੇਹਿ ਪਾਣਿਂ ਮਮ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿष੍ਣੋ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ!
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਭਗਵਾਞ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਦਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਵਰਦਾਨਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁਰਃ
ਧਨਵੰਤਰੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮ੍ ਆਹ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਤਚ੍ ਚ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੁਤਃ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ ਨृਪਤਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਪ੍ਰਾਗਰ੍ਜਿਤਾਨੇਕਕਰ੍ਮਪਰਿਪਾਕਵਸ਼ਾਤ੍ ਤਤਃ ਤ੍ਰਿਃਕृਤ੍ਵੋ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਕਾਤ੍ ਪਦਾਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਾਰਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਟ ਗਿਆ।
ਨਹੁषਾਦ੍ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਸਿਨ੍ਧੁਸੇਨਵਧਾਤ੍ ਤਤਃ ਅਹਲ੍ਯਾਯਾਂ ਚ ਗਮਨਾਦ੍ ਯੇਨ ਕੇਨ ਚ ਹੇਤੁਨਾ
ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ, ਸਿੰਧੁਸੇਨ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ, ਅਹਲਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਸਂਤਾਪਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਤਤਃ ਸੁਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਵਾਗੀਸ਼ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯੇ ਪਦਭ੍ਰਂਸ਼ਾਦ੍ ਵਰਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਤਾ ਨृਣਾਮ੍
'ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹਾਂ? ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ।'
ਗਹਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਜੀਵਗਤਿਂ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਤੇ
'ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਕੌਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪृਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਤਮ੍ ਸ ਤੁ ਜਾਨਾਤਿ ਯਦ੍ ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯੇਨੇਦਂ ਜਾਤਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਹਾਮਤੇ ਤਾਵ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਾਮ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਉਦਾਰਧੀਃ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਥ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਬੈਠਾ? ਸਾਡੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਨਿਵੇੜਾ ਤੁਸੀਂ ਕਰੋ।
ਤਦਾਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਖਣ੍ਡਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਦੋषੇਣ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਯਪਦਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਲੰਮਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅਧੂਰੀ ਕਰਤਬ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।'
ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਦਿਦੋषੇਣ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਯਥਾਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਾਨਾਦ੍ ਅਸਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਤਃ
ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਗਲਤੀਆਂ, ਭਰੋਸੇ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਲਟਬਾਸੀ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ—
ਦੇਵਭੂਦੇਵਤਾਵਜ੍ਞਾਪਾਤਕਾਚ੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਯਤ੍ ਖਣ੍ਡਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਰੂਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਧੂਰੀ ਕਰਤਬ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨਾਤਿਮਾਨਸਸ੍ ਤਾਪਃ ਪਦਹਾਨਿਸ਼੍ ਚ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਕृਤੋ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮੋ ऽਨਿष੍ਟਾਯ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਚੇਤਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਘਮੰਡ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਦਵੀ ਗੁਆਉਣਾ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ—even duty ਕਰਕੇ ਵੀ—ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਭਵੇਤ੍ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵ੍ਯਾਕੁਲਾਯ ਚ ਅਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇ ਹਿ ਕਿਮ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਦ ਆਪਣੀ ਕਰਤਬ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨਘ ਆਯੁषਸ੍ ਤੁ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ: ਕਿ ਆਯੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਮਸਾ ਚ ਕृਤਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤਚ੍ ਚ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਆਦਿ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਚੋਭੌ ਮਾਮ੍ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ ਊਚਤੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਦ੍ਦੋषਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਸ੍ ਤੁ ਕੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਗਲਤੀ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ?
ਪੁਨਰ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਾਵ੍ ਅਵਦਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੋषਕਾਰਕਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਦੁਃਖਸਂਸਾਰਤਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਗਲਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਤਪ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਜੀਵਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਤੂਯੇਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਇਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਮਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ।
ਨੋਪਾਯੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤੌ ਤਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤਦੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਗੌਤਮੀਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣੌ ਚੋਭੌ ਦੇਵੌ ਤੁष੍ਟੁਵਤੁਰ੍ ਮੁਦਾ
ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਤੁਰਕੇ ਗੌਤਮੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਯ ਕੂਰ੍ਮਾਯ ਵਰਾਹਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਨਰਸਿਂਹਾਯ ਦੇਵਾਯ ਵਾਮਨਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ, ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ! ਨਰਸਿੰਘ ਦੇਵ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਹਯਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਰੂਪਾਯ ਰਾਮਰੂਪਾਯ ਕਲ੍ਕਿਨੇ
ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਬੁੱਧ ਰੂਪ, ਰਾਮ ਰੂਪ, ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!