ਗृਹਾਣ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਮ ਸ੍ਵਸਾਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚੇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਿ—ਇਹੀ ਦੱਖਣਾ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੁ ਗੁਰੋਃ ਸਦਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ ਚ ਪਿਤृਵਚ੍ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਤ੍ਰ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਤਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਠਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਰੇਵਤੀਂ ਭਰ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੀ ਤੇਰੀ ਦੱਖਣਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਕਠਾ, ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਲੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਕਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ ਰੇਵਤੀਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦਤ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਠਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ
ਕਠਾ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਕਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਤਦਾ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਚ ਰੇਵਤੀ
ਉਥੇ, ਕਠਾ ਨੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ।
ਸੁਰੂਪਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਨ ਰੂਪੇਣੋਪਮੀਯਤੇ ਅਭਿषੇਕੋਦਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਉਥੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ।
ਸਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਨ੍ਨਾਮਤੋ ਨਦੀ ਰੇਵਤੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ, ਰੇਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਪਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਦਰ੍ਭੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਚਕਾਰ ਸਃ ਪੁਣ੍ਯਰੂਪਤ੍ਵਸਂਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਵਿਦਰ੍ਭਾ ਤਦ੍ ਅਭੂਨ੍ ਨਦੀ
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨਦੀ ਵਿਦਰਭਾ ਬਣੀ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰੇਵਤੀਗਙ੍ਗਯੋਰ੍ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰੇਵਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਿਦਰ੍ਭਾਗੌਤਮ੍ਯੋਃ ਸਂਗਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਯਾਤਿ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਵਿਦਰਭਾ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਦੋਹਾਂ ਕੰਡਿਆਂ 'ਤੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ऽਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਪੂਰਨਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਡੇ 'ਤੇ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਕੇਨ ਜਨ੍ਤੁਨਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਸ੍ਥੀਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਚ ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਪੂਰਨਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਜੀਵ ਵਰਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਨਾਮ ਕਲ੍ਪਾਦਾਵ੍ ਆਯੁषਃ ਸੁਤਃ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਯੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭੋਗਵੈषਮ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇ ऽਮ੍ਬੁਧੇਃ ਪਾਰੇ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾਨਦੀਤਟੇ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਸਂਗਮੇ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਡੇ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ 'ਤੇ—
ਤਪ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਚ ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਤਪ, ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭੀਮੇਸ਼ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਃ ਤਪਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੀਮੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰਾ ਚ ਨਿਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਣਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਃ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਭਯਾਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰੌ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਸੁਤੇ ਵਿਰਾਗਂ ਚ ਗਤੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਥਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਜਦ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ; ਜਦ ਰਾਜਾ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਮੋ ਨਾਮ ਬਲਵਾਨ੍ ਅਸੁਰੋ ਮੁਨੇ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਯਤਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਧਨਵੰਤਰੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਡੇ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਮੋ ਨਾਮਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਜਪਹੋਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣਃ ਤਂ ਰਿਪੁਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮੀਤਿ ਤਮਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਥਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਧਨਵੰਤਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਤਮੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਾਸ਼ਿਤੋ ਬਹੁਸ਼ੋ ऽਨੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਬਲਵਤਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਤਂ ਰਿਪੁਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮੀਤਿ ਤਮਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਥਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਮੈਂ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ; 'ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ' ਸੋਚ ਕੇ, ਤਮੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਪ੍ਰਮਦਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਵਤੀ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਹਸਨ੍ਤੀ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ—ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀ, ਹੱਸਦੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਬਹੁਕਾਲਂ ਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਕਈ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਭਗਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਪੂਛਿਆ।
ਕਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਰ੍ ਵਾ ਵਰ੍ਤਸੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ ਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸੀਵ ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਮਦਾ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੋ ਲੋਕੇ ਹੇਤੁਰ੍ ਹਰ੍षਸ੍ਯ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ ਅਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਸਂਭृਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਹਰ੍षਾਚ੍ ਚਰਾਮਿ ਪੁਰਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਅਗਣ੍ਯਪੁਣ੍ਯਵਿਰਹਾਦ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪਰ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁਣਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਪਾਉਣ ਔਖਾ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਪਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਔਖਾ ਤਪ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸੀ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾ।