ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮੁਨਿਵਰਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਯਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਃ ਸ਼ੁਭਵਪੁਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਗੁਣਾਕਰਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਠ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਨਨਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਠਾ ਸੀ; ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਠਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਠਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਠੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ ਤਥਾ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਕਠਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਉਹ ਕਰ।'
ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਠਂ ਪ੍ਰਾਹ ਅਧੀष੍ਵ ਯਦ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਵੇਦਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਠਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਕਈ ਸਥਾਨ, ਪੜ੍ਹ ਲੈ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਰੁਚਿਰਂ ਵਦ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਕੁਲੀਨੋ ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ ਅਭਿਮਾਨੀ ਸ਼੍ਰੁਤਧਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਜਲਦੀ ਆਖ, ਚਿਰ ਨਾ ਲਾ। ਜੋ ਕੁਲਵੰਤ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਪਯਸ੍ਵ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਾਂ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਰਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਕੁਲੀਨਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਭਗਤ, ਕੁਲਵੰਤ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਃ ਕਠਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਠਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਾਤੁਂ ਗੁਰੋ ਤਵ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਾਪਿ ਗੁਰੋ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿਵਾਂ, ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਜੋ ਚਾਹੇ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਆਖ। ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਯੇ ਮੋਹਾਤ੍ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਾਰਿਤੋषਿਕਮ੍ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਂ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਣ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਮ ਸ੍ਵਸਾਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚੇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਿ—ਇਹੀ ਦੱਖਣਾ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੁ ਗੁਰੋਃ ਸਦਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ ਚ ਪਿਤृਵਚ੍ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਤ੍ਰ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਤਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਠਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਰੇਵਤੀਂ ਭਰ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੀ ਤੇਰੀ ਦੱਖਣਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਕਠਾ, ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਲੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਕਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ ਰੇਵਤੀਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦਤ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਠਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ
ਕਠਾ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਕਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਤਦਾ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਚ ਰੇਵਤੀ
ਉਥੇ, ਕਠਾ ਨੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ।
ਸੁਰੂਪਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਨ ਰੂਪੇਣੋਪਮੀਯਤੇ ਅਭਿषੇਕੋਦਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਉਥੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ।
ਸਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਨ੍ਨਾਮਤੋ ਨਦੀ ਰੇਵਤੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ, ਰੇਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਪਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਦਰ੍ਭੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਚਕਾਰ ਸਃ ਪੁਣ੍ਯਰੂਪਤ੍ਵਸਂਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਵਿਦਰ੍ਭਾ ਤਦ੍ ਅਭੂਨ੍ ਨਦੀ
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨਦੀ ਵਿਦਰਭਾ ਬਣੀ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰੇਵਤੀਗਙ੍ਗਯੋਰ੍ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰੇਵਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਿਦਰ੍ਭਾਗੌਤਮ੍ਯੋਃ ਸਂਗਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਯਾਤਿ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਵਿਦਰਭਾ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਦੋਹਾਂ ਕੰਡਿਆਂ 'ਤੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ऽਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਪੂਰਨਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਡੇ 'ਤੇ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਕੇਨ ਜਨ੍ਤੁਨਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਸ੍ਥੀਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਚ ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਪੂਰਨਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਜੀਵ ਵਰਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਨਾਮ ਕਲ੍ਪਾਦਾਵ੍ ਆਯੁषਃ ਸੁਤਃ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਯੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭੋਗਵੈषਮ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇ ऽਮ੍ਬੁਧੇਃ ਪਾਰੇ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾਨਦੀਤਟੇ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਸਂਗਮੇ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਡੇ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ 'ਤੇ—
ਤਪ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਚ ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਤਪ, ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭੀਮੇਸ਼ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਃ ਤਪਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੀਮੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰਾ ਚ ਨਿਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਣਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਃ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਭਯਾਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰੌ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਸੁਤੇ ਵਿਰਾਗਂ ਚ ਗਤੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਥਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਜਦ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ; ਜਦ ਰਾਜਾ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।