ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਗਾਥਾਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ੍ਮਰੇਤ ਵਾ ਪਠਤੇ ਭਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਗਾਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰੈषਾ ਪਠਿਤਾ ਗਾਥਾ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਚੌषਧੀਭਿਰ੍ ਧਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਧਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਔषਧ੍ਯਂ ਸੌਮ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਅਮृਤਂ ਵੇਦਗਾਥਂ ਚ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਔਸ਼ਧੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਅਮਰ, ਵੈਦਿਕ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮੋ ਦਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਦਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਸ਼ਤਾਧਿਕਸਾਹਸ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦ੍ਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਛੇ ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪਦਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਸਂਗਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰੇਵਤੀਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਵਿਦਰਭਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ऋषਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਪੋਧਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾ ਰੇਵਤੀਤਿ ਕੁਰੂਪਾ ਵਿਕृਤਸ੍ਵਰਾ
ਭਰਦਵਾਜ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਰੇਵਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਟੇਢੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਦਵਾਜ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਭੀषਣਾਕृਤਿਮ੍ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਸਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਵਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਭੈਣ ਨੂੰ ਦਿੰਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਭੂਯਾਨ੍ ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਨ੍ਯਾ ਦੁਃਖੈਕਕਾਰਣਮ੍ ਮਰਣਂ ਜੀਵਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ ਤੁ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਹਾਏ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਕੁੜੀ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦੁਖ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮੁਨਿਵਰਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਯਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਃ ਸ਼ੁਭਵਪੁਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਗੁਣਾਕਰਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਠ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਨਨਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਠਾ ਸੀ; ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਠਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਠਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਠੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ ਤਥਾ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਕਠਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਉਹ ਕਰ।'
ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਠਂ ਪ੍ਰਾਹ ਅਧੀष੍ਵ ਯਦ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਵੇਦਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਠਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਕਈ ਸਥਾਨ, ਪੜ੍ਹ ਲੈ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਰੁਚਿਰਂ ਵਦ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਕੁਲੀਨੋ ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ ਅਭਿਮਾਨੀ ਸ਼੍ਰੁਤਧਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਜਲਦੀ ਆਖ, ਚਿਰ ਨਾ ਲਾ। ਜੋ ਕੁਲਵੰਤ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਪਯਸ੍ਵ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਾਂ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਰਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਕੁਲੀਨਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਭਗਤ, ਕੁਲਵੰਤ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਃ ਕਠਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਠਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਾਤੁਂ ਗੁਰੋ ਤਵ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਾਪਿ ਗੁਰੋ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿਵਾਂ, ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਜੋ ਚਾਹੇ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਆਖ। ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਯੇ ਮੋਹਾਤ੍ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਾਰਿਤੋषਿਕਮ੍ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਂ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਣ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਮ ਸ੍ਵਸਾਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚੇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਿ—ਇਹੀ ਦੱਖਣਾ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੁ ਗੁਰੋਃ ਸਦਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ ਚ ਪਿਤृਵਚ੍ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਤ੍ਰ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਤਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਠਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਰੇਵਤੀਂ ਭਰ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੀ ਤੇਰੀ ਦੱਖਣਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਕਠਾ, ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਲੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਕਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ ਰੇਵਤੀਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦਤ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਠਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ
ਕਠਾ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਕਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਤਦਾ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਚ ਰੇਵਤੀ
ਉਥੇ, ਕਠਾ ਨੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ।
ਸੁਰੂਪਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਨ ਰੂਪੇਣੋਪਮੀਯਤੇ ਅਭਿषੇਕੋਦਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਉਥੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ।
ਸਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਨ੍ਨਾਮਤੋ ਨਦੀ ਰੇਵਤੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ, ਰੇਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਪਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਦਰ੍ਭੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਚਕਾਰ ਸਃ ਪੁਣ੍ਯਰੂਪਤ੍ਵਸਂਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਵਿਦਰ੍ਭਾ ਤਦ੍ ਅਭੂਨ੍ ਨਦੀ
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨਦੀ ਵਿਦਰਭਾ ਬਣੀ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰੇਵਤੀਗਙ੍ਗਯੋਰ੍ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰੇਵਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਿਦਰ੍ਭਾਗੌਤਮ੍ਯੋਃ ਸਂਗਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਯਾਤਿ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਵਿਦਰਭਾ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।