ਗਙ੍ਗਾਸਮੀਪੇ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਭੂਮਿਂ ਸਸ੍ਯਵਤੀਂ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਓषਧੀਸ਼੍ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਰੂਪਾਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣੇ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਓषਧ੍ਯਃ ਸੋਮਰਾਜਨ੍ਯਾਃ ਸੋਮਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਓषਧੀਪਤਿਃ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ ਓषਧੀਰ੍ ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਤਾ ਏਵ ਸੋਮਰਾਜਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਸ਼੍ ਚੌषਧੀਸ਼ ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਥੀਂ, ਉੱਚੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਤੇਰੀ ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਓषਧਯਃ ਸਂਵਦਨ੍ਤੇ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪਿਣ੍ਯ ਏਵ ਚ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸਲ ਜਿੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਜਿਤਵ੍ਰਤਃ ਉਪਾਸ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਨਿੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵ੍ਯਾਪृਤਂ ਜਗਤ੍ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਅਮृਤਂ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਪਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ਗਰੀਯਸ਼੍ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਹਵਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਗਾਥਾਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ੍ਮਰੇਤ ਵਾ ਪਠਤੇ ਭਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਗਾਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰੈषਾ ਪਠਿਤਾ ਗਾਥਾ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਚੌषਧੀਭਿਰ੍ ਧਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਧਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਔषਧ੍ਯਂ ਸੌਮ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਅਮृਤਂ ਵੇਦਗਾਥਂ ਚ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਔਸ਼ਧੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਅਮਰ, ਵੈਦਿਕ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮੋ ਦਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਦਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਸ਼ਤਾਧਿਕਸਾਹਸ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦ੍ਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਛੇ ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪਦਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਸਂਗਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰੇਵਤੀਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਵਿਦਰਭਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ऋषਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਪੋਧਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾ ਰੇਵਤੀਤਿ ਕੁਰੂਪਾ ਵਿਕृਤਸ੍ਵਰਾ
ਭਰਦਵਾਜ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਰੇਵਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਟੇਢੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਦਵਾਜ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਭੀषਣਾਕृਤਿਮ੍ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਸਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਵਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਭੈਣ ਨੂੰ ਦਿੰਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਭੂਯਾਨ੍ ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਨ੍ਯਾ ਦੁਃਖੈਕਕਾਰਣਮ੍ ਮਰਣਂ ਜੀਵਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ ਤੁ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਹਾਏ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਕੁੜੀ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦੁਖ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮੁਨਿਵਰਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਯਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਃ ਸ਼ੁਭਵਪੁਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਗੁਣਾਕਰਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਠ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਨਨਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਠਾ ਸੀ; ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਠਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਠਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਠੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ ਤਥਾ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਕਠਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਉਹ ਕਰ।'
ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਠਂ ਪ੍ਰਾਹ ਅਧੀष੍ਵ ਯਦ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਵੇਦਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਠਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਕਈ ਸਥਾਨ, ਪੜ੍ਹ ਲੈ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਰੁਚਿਰਂ ਵਦ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਕੁਲੀਨੋ ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ ਅਭਿਮਾਨੀ ਸ਼੍ਰੁਤਧਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਜਲਦੀ ਆਖ, ਚਿਰ ਨਾ ਲਾ। ਜੋ ਕੁਲਵੰਤ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਪਯਸ੍ਵ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਾਂ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਮ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਰਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਕੁਲੀਨਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਭਗਤ, ਕੁਲਵੰਤ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਃ ਕਠਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਠਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਾਤੁਂ ਗੁਰੋ ਤਵ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਾਪਿ ਗੁਰੋ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿਵਾਂ, ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਜੋ ਚਾਹੇ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਆਖ। ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਯੇ ਮੋਹਾਤ੍ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਾਰਿਤੋषਿਕਮ੍ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਂ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।