ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਤਿਤੇਜਸਮ੍
'ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ।'
ਤਦੋਵਾਚ ਨਦੀ ਗਙ੍ਗਾ ਓषਧੀਸ੍ ਤਾ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਨਦੀ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਹ ਬਾਤ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਚਾਮृਤਰੂਪਾਸ੍ਮਿ ਓषਧ੍ਯੋ ਮਾਤਰੋ ऽਮृਤਾਃ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਚਾਮृਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਤਿਂ ਸੋਮਂ ਦਦਾਮਿ ਵਃ
'ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਅਮਰ ਮਾਵਾਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਸੋਮ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਸੋਮ ਏਵ ਚ ਓषਧ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸੋਮ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਚਾਪੁਰ੍ ਮਹੌषਧ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਮृਤਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਸੋਮਂ ਸਮਸ੍ਤਸਂਤਾਪਪਾਪਸਂਘਨਿਵਾਰਕਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸੋਮਪਾਨਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਮ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਠੇਦ੍ ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਪੁਤ੍ਰੀ ਧਨਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣੇ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਵੇ, ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਬਣੇ।
ਧਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਦਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਵਿਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਧਾਨ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਾਫ਼ਾ, ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਓषਧ੍ਯਃ ਸੋਮਰਾਜਾਨਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ ਚੇਪ੍ਸਿਤਂ ਵਚਃ
ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੈਦਿਕੀ ਪੁਣ੍ਯਗਾਥਾਸ੍ਤਿ ਯਾਂ ਵੈ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਭੂਮਿਂ ਸਸ੍ਯਵਤੀਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਮਾਤृਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਵੈਦਿਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ, ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਮਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਗਙ੍ਗਾਸਮੀਪੇ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਭੂਮਿਂ ਸਸ੍ਯਵਤੀਂ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਓषਧੀਸ਼੍ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਰੂਪਾਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣੇ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਓषਧ੍ਯਃ ਸੋਮਰਾਜਨ੍ਯਾਃ ਸੋਮਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਓषਧੀਪਤਿਃ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ ਓषਧੀਰ੍ ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਤਾ ਏਵ ਸੋਮਰਾਜਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਸ਼੍ ਚੌषਧੀਸ਼ ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਥੀਂ, ਉੱਚੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਤੇਰੀ ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਓषਧਯਃ ਸਂਵਦਨ੍ਤੇ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪਿਣ੍ਯ ਏਵ ਚ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸਲ ਜਿੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਜਿਤਵ੍ਰਤਃ ਉਪਾਸ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਨਿੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵ੍ਯਾਪृਤਂ ਜਗਤ੍ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਅਮृਤਂ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਪਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ਗਰੀਯਸ਼੍ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਹਵਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਗਾਥਾਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ੍ਮਰੇਤ ਵਾ ਪਠਤੇ ਭਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਗਾਥਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰੈषਾ ਪਠਿਤਾ ਗਾਥਾ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਚੌषਧੀਭਿਰ੍ ਧਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਧਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਔषਧ੍ਯਂ ਸੌਮ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਅਮृਤਂ ਵੇਦਗਾਥਂ ਚ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਔਸ਼ਧੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਅਮਰ, ਵੈਦਿਕ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮੋ ਦਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਦਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਸ਼ਤਾਧਿਕਸਾਹਸ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦ੍ਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਛੇ ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪਦਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਸਂਗਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰੇਵਤੀਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਵਿਦਰਭਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ऋषਿਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਪੋਧਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾ ਰੇਵਤੀਤਿ ਕੁਰੂਪਾ ਵਿਕृਤਸ੍ਵਰਾ
ਭਰਦਵਾਜ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਰੇਵਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਟੇਢੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਦਵਾਜ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਭੀषਣਾਕृਤਿਮ੍ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਸਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਵਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਭੈਣ ਨੂੰ ਦਿੰਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਭੂਯਾਨ੍ ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਨ੍ਯਾ ਦੁਃਖੈਕਕਾਰਣਮ੍ ਮਰਣਂ ਜੀਵਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ ਤੁ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਹਾਏ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਕੁੜੀ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦੁਖ ਹੈ।