ਸੌਰਿਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਂ ਮਨ੍ਦਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਮ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕਰ੍ਮ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸੌਰੀ, ਮੰਦੇ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ।
ਸੌਰਿਰ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ ਆਹ ਪੂਰ੍ਣੇ ਤਪਸਿ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਹਨ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਤਪਸ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਮ ਏਵ ਹਿ
ਸੌਰੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਦ ਮੇਰਾ ਤਪ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤਪ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ।'
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮੁਨਿਗਣਾ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ ਤੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸੌਰਿਃ ਕृਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਦਿਆਂਗੇ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ।'
ਸੌਰਿਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਰੂਪਿਣਮ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਸੌਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਬਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਮੇਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍ ਏਵ ਤਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਵਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਯਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਆਮ ਵਾਂਗ ਖਾਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਨ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ ਦृष੍ਟਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪੋ ਮਨ੍ਦੇਨ ਰਵਿਸੂਨੁਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਮੰਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਗਿਰਿਰ੍ ਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਨ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਿਣਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਜਰ ਪੈਂਣ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਾਪਨਿਲਯਮ੍ ਏਕ ਏਵ ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਅਧੀਯਾਨੋ ਵਿਪ੍ਰ ਇਵ ਸ਼ਿष੍ਯਰੂਪੋ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ, ਮੰਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਾਠ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲਃ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਾਨੁਜਮ੍ ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਪਿਪਲ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨਾਲੋਕਿਤਮਾਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਉਭੌ ਹਤ੍ਵਾ ਭਾਨੁਸੁਤਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਦਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਥ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਪੈਂਦੇ ਹੀ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਮੁਨਯੋ ਜਾਤਸਂਹਰ੍षਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ਨ੍ ऋषਯੋ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ, ਅਗਸਤ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਾਸ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਰਾਨ੍ ਦਦੁਰ੍ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸੌਰਯੇ ਮਨ੍ਦਗਾਮਿਨੇ ਸ ਪ੍ਰੀਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਆਹ ਸ਼ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਦਗਤੀ ਵਾਲੇ ਸੌਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਦ੍ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਯਤਾ ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਲਮ੍ਭਨਮ੍ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਯੁਃ ਪੀਡਾ ਮਦ੍ਭਵਾ ਨ ਚ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਯਮਤ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਚਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸਂਜ੍ਞੇ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਅਪਰੋ ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵੱਥ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ; ਇਹ ਹੋਰ ਇਕ ਵਰ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਵਾਰੇ ਤੁ ਯੇ ऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਾਃ ਆਲਭਨ੍ਤੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਗ੍ਰਹਪੀਡਾ ਵ੍ਯਪੋਹਤੁ
ਮੰਦਵਾਰੇ 'ਚ ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਵਿਦੁਃ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਸਾਤ੍ਤ੍ਰਿਕਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਅਸ਼ਵੱਥ ਤੇ ਪਿਪਲ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਅਗਸਤ ਤੇ ਸਾਤ੍ਰਿਕ ਵੀ ਹਨ।
ਯਾਜ੍ਞਿਕਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾਮਗਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯष੍ਟੋਤ੍ਤਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਸਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ षੋਡਸ਼ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਰਯਾਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਜ਼ਨਿਕ ਤੇ ਸਾਮਗ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥ ਸਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸੋਮਪਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਮ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਰਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਓषਧ੍ਯੋ ਜੀਵਸਂਮਤਾਃ ਮਮਾਪਿ ਮਾਤਰੋ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਸਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੋ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮ ਚ ਆਭਿਰ੍ ਏਵ ਧृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਪਾਠ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸ਼ੇषਰੋਗੋਪਸ਼ਮੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਭਿਰ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਏਤਾਭਿਰ੍ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ਼ੇषਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਤ੍ਰੌषਧ੍ਯੋ ਜਗਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਮਾਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਅਨਹਂਕृਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਭੋਜਨ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਨੂੰ ਪਤੀ ਦੋ, ਰਾਜਾ ਦੋ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਓषਧੀਰ੍ ਇਦਮ੍ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤੀ ਪਾਵੋਗੀ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਏ।'
ਰਾਜਾਨਮ੍ ਇਤਿ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾ ਮਾਮ੍ ਊਚੁਃ ਪੁਨਰ੍ ਮੁਨੇ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੋਕ੍ਤਾ ਗੌਤਮੀਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਮਾਤਰਃ
'ਰਾਜਾ' ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ: 'ਸਾਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?' ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਵਾਂ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਜਾਵਣ।'
ਤੁष੍ਟਾਯਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਲ੍ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਤਾਸ਼੍ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਗੌਤਮੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਹ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਠ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੀ।
ਕਿਂ ਵਾਕਰਿष੍ਯਨ੍ ਭਵਵਰ੍ਤਿਨੋ ਜਨਾ ਨਾਨਾਘਸਂਘਾਭਿਭਵਾਚ੍ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਨ ਚਾਗਮਿष੍ਯਦ੍ ਭਵਤੀ ਭੁਵਂ ਚੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੋਦਕੇ ਗੌਤਮਿ ਸ਼ਂਭੁਕਾਨ੍ਤੇ
ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਦੇ? ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਆਵੇਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ?
ਕੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭਾਗ੍ਯਂ ਨਰਦੇਹਭਾਜਾਂ ਮਹੀਗਤਾਨਾਂ ਸਰਿਤਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼ੇ ਏषਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਘਹਨ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮ੍ਬ ਗਙ੍ਗੇ ਸੁਲਭਾ ਸਦੈਵ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀ, ਹੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਾਣੀ! ਹੇ ਮਾਂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਵਿਭੂਤਿਂ ਨਨੁ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕੋ ऽਪਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਨ੍ਦ੍ਯੇ ਜਗਦਮ੍ਬ ਗਙ੍ਗੇ ਗੌਰੀਸਮਾਲਿਙ੍ਗਿਤਵਿਗ੍ਰਹੋ ऽਪਿ ਧਤ੍ਤੇ ਸ੍ਮਰਾਰਿਃ ਸ਼ਿਰਸਾਪਿ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ! ਗੌਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਮਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਿਆ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਾਤਰ੍ ਅਭੀष੍ਟਦਾਯਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੇ ऽਘਨਾਸ਼ਿਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਾਬ੍ਜਨਿਃਸृਤੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਂਭੁਜਟਾਵਿਨਿਃਸृਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਾਂ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਟਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਵਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਾ ਕਿਂ ਦਦਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਵੋਚਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਦਵਾਂ?'