ਯਥਾ ਤਵਾਹਂ ਵਿਦਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਾਪਸ੍ ਤਥਾਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਨਮ੍ ਆਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਸਂਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵਚਃ ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਮ ਸੋਮਨਾਥ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣੋ। ਜਿੱਥੇ 'ਸ਼ਿਵ' ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ, ਸੋਮਨਾਥ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇ।
ਗੌਰੀਪਤੇ ਸ਼ਂਕਰ ਸੋਮਨਾਥ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਕਾਰੁਣ੍ਯਨਿਧੇ ऽਖਿਲਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਂਸ੍ਤੂਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸਦੇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕੇषਾਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕृਤਿਨਾਂ ਨਿਵਾਸਃ
ਗੌਰੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸੋਮਨਾਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ—ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਚਾਈ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਰੇਯਸ੍ਤੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁਤੋष ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਃ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯੋਗਿਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ ਭਵਃ
ਇਸ ਆਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ।'
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਪੁਲਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰੋ ऽਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤ
ਤੈਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨ, ਮੁਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਭੋਗ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਬੁਧਾਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਹ ਨਾਰਦ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ 'ਆਤਮ ਤੀਰਥ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਮਨ੍ਦਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਮ੍ ਇਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿੱਪਲ ਦਾ। ਹੁਣ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੰਦ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦੇਵੈਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਅਗਸਤ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿਂਧਿਆ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਸ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਤਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਂਧਿਆ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ—
ਸ੍ਪਰ੍ਧਿਨਂ ਮੇਰੁਭਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਤੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਨ੍ਨਤਂ ਨਗਂ ਧੀਰੋ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਰ੍ ਮੁਨਿਃ
ਵਿੰਧਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਉਹ ਧੀਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਨਗਂ ਪੁਨਃ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਦਵਿਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤਿਥੀ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਹਂ ਯਾਮਿ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦੇਹਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਗਪਤੇ ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਯਾਚਤੇ ਯਾਵਦ੍ ਆਗਮਨਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਹਿ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਮਿਹਮਾਨੀ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ ਆਕ੍ਰਾਮਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਆਸ਼ਾਂ ਤੈਰ੍ ਵृਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਮੁਨਿਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਢੰਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਆਗਾਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਰਯਾਗਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਯਾਵਤ੍ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਸਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ऋषਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੈਟਭਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਪਾਪੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਧਰ੍ਮਕਣ੍ਟਕੌ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਃ ਪਿਪ੍ਪਲਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯੇ
ਕੈਟਭ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਦੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਰੂਪੇਣ ਪਿਪ੍ਪਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧृਕ੍ ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੂ ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਾਯ ਤੁ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕੁਰੁਤਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰੂਪਂ ਦਾਨਵੌ ਪਾਪਚੇਤਸੌ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪੇਣ ਪਿਪ੍ਪਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਕृਤਿਃ
ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ: ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਿੱਪਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਉਭੌ ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੀਡਯੇਤਾਂ ਤਪੋਧਨ ਆਲਭਨ੍ਤੇ ਚ ਯੇ ऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਸ਼੍ਨਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਰੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਿਪ੍ਪਲਃ ਸਾਮਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ ਅਸ਼੍ਨਾਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸਾਮਗੋ ऽਤੀਵ ਨਿष੍ਕृਪਃ
ਪਿੱਪਲ ਸਾਮ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਾਮਗਾ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਵ੍ ਇਮੌ ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਗਏ।
ਸੌਰਿਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਂ ਮਨ੍ਦਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਮ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕਰ੍ਮ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸੌਰੀ, ਮੰਦੇ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ।
ਸੌਰਿਰ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ ਆਹ ਪੂਰ੍ਣੇ ਤਪਸਿ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਹਨ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਤਪਸ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਮ ਏਵ ਹਿ
ਸੌਰੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਦ ਮੇਰਾ ਤਪ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤਪ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ।'
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮੁਨਿਗਣਾ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ ਤੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸੌਰਿਃ ਕृਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਦਿਆਂਗੇ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ।'
ਸੌਰਿਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਰੂਪਿਣਮ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਸੌਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਬਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਮੇਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍ ਏਵ ਤਮ੍ ਨਿਤ੍ਯਵਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਯਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਆਮ ਵਾਂਗ ਖਾਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਨ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ ਦृष੍ਟਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪੋ ਮਨ੍ਦੇਨ ਰਵਿਸੂਨੁਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਮੰਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਗਿਰਿਰ੍ ਵਜ੍ਰਹਤੋ ਯਥਾ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਨ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਿਣਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਜਰ ਪੈਂਣ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਾਪਨਿਲਯਮ੍ ਏਕ ਏਵ ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਅਧੀਯਾਨੋ ਵਿਪ੍ਰ ਇਵ ਸ਼ਿष੍ਯਰੂਪੋ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ, ਮੰਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਾਠ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲਃ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਾਨੁਜਮ੍ ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਪਿਪਲ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨਾਲੋਕਿਤਮਾਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਉਭੌ ਹਤ੍ਵਾ ਭਾਨੁਸੁਤਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਦਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਥ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਪੈਂਦੇ ਹੀ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'