ਸ਼ੇषਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੂਲਂ ਜਹ੍ਯ੍ ਅਨੇਨਾਰਿਪੁਂਗਵਾਨ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਸੌ ਸ਼ੇषਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਭੋਗਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।' ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ।
ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਜਘਾਨ ਰਿਪੂਨ੍ ਰਣੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਾਗਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਗ ਰਸਾਤਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਨਾਗ ਨੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਲਿਆ।
ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੇषੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਃ ਪਥਾ ਯੇਨ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ ਨਾਗਰਾਟ੍
ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਉਸ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਰਾ, ਸੀ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਨਾਗ-ਰਾਜ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।
ਰਸਾਤਲਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਬਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਿਲਤਲਾਦ੍ ਯਾਤਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਵਾਰ੍ਯ੍ ਅਤਿਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਤਲ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸਂਗਮਸ੍ ਤਤਃ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕੁਣ੍ਡਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੁੰਡ ਵੀ ਸੀ।
ਨਾਗਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਕਰੋਦ੍ ਧੋਮਂ ਯਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੋष੍ਣਂ ਤਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਵਾਰਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਮਃ
ਉਥੇ ਨਾਗ ਨੇ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਰਸਾਤਲਂ ਤਤੋ ऽਭੀष੍ਟਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਲਂ ਯਯੌ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸਾਤਲ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰੋਗਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨਾਗਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਚ੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾ ਪਠੇਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੁ ਤਤ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ੇषੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਉਭਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰਯੋਃ ਸ਼ਤਾਨਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਸਰਵਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਕਵੀਹ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨਲਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਡਵਾਨਲਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਮਹਾਨਲੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਵਡਵਾ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਨਦੀ
ਇਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਮਹਾਨਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਡਵਾਨਲ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਹਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਡਵਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੁਦੋषਜਰਾਪਹਮ੍ ਪੁਰਾਸਨ੍ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯੇ ऋषਯਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰਕਾਰਿਣਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਮਿਤਾਰਂ ਚ ऋषਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਤ੍ਤ੍ਰਯਾਗੇ ਮृਤ੍ਯੌ ਸ਼ਮਿਤਰਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਦ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਨ ਮਮਾਰ ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਉਭਯਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁ ਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਵਿਨਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਚਾਮਰ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ—ਚਾਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ—ਸਿਰਫ ਪਸ਼ੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚੈਵਾਤਿਸਂਭृਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਦੇਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਊਚਿਰੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਅਕਾਸ਼ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮ੍ ऋषਿਸਤ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ ਨਾਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰਮ੍ ਇਤਿ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਜਾਓ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮਸ੍ ਤਂ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਨਾ ਹੇਤੁਂ ਨ ਕੋਪਿ ਕ੍ਵਾਪਿ ਜਾਤੁਚਿਤ੍
ਅਸੀਂ ਉਹ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੇ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਲਾਭ ਮਿਲੇਗਾ? ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਊਚੁਰ੍ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਧਂ ਭਵਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਭਵੇਦ੍ ਏਵ ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤੁ ऋषੀਣਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਯਜਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।' ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਜਾਵਣ।
ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਆਹੁਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍ ਆਗਤਾ ਦੇਵਵਚਨਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯਜ੍ਞਨਾਸ਼ਿਨਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆ ਗਏ ਹਨ।'
ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਹ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਂ ਸ਼ਮਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਮੌਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਨਿष੍ਪਤ੍ਤਯੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਗੌਤਮੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਲੀਲਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਚਕਾਰ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ ਸਦਸਤ੍ਪਰੋ ਯਃ ਸੋਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਃ
ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਨਿਯਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਉਸ ਸੋਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਅਸਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਇਚ੍ਛਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਨ੍ਤਿ ਪਾਤਿ ਕਰੋਤਿ ਚ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਨਲਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਨਾਗਵਿਭੂषਣਮ੍ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤਿਧਰਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਮृਤ੍ਯੋ ਕਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।"
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਘੋਰਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ ਯਜ੍ਞਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਾਵਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਤ੍ਰਿਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਆਫ਼ਤ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਥਾ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਸ਼ਮਿਤ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਯਯੌ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਝ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਵਿषਾਂ ਭਾਗਧੇਯਾਯ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਮਰਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਤਾਨ੍ ਅਵੋਚਨ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਸਹ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਆਏ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।