ਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਲੂਨਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਿਰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰੁਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਏਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹੀ ਰੁਦਰਤੀਰਥ ਹੈ; ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸੌਰ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰਵਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਸੌਰਿਆ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਯਚ੍ ਛਿਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ऽਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਕृਤਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮੀਤਟੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ऽਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯੋ ऽਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਪਾਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਪੂਤਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ ਤੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਜਾਂ ਕਪਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿਘ੍ਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਅਵਿਘਨ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਦੇਵਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਸਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਨੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਾ ਵਿਘ੍ਨਦੋषਤਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਦੇਵ ਯਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਯਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਮ੍ ਅਵੋਚਨ੍ ਹਰਿਂ ਤਦਾ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤੋ ऽਹਂ ਤਾਨ੍ ਅਵੋਚਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਹਰੀ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਆਖਿਆ; ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨਾਯਕਕृਤੈਰ੍ ਵਿਘ੍ਨੈਰ੍ ਨੈਤਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਆਦਿਦੇਵਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਵਿਨਾਇਕ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਯਗ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਦੇਵ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਗੌਤਮੀਤਟੇ ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵਾ ਆਦਿਦੇਵਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਿ ਦੇਵ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਦਾ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪੀਸ਼ਵਿष੍ਣ੍ਵਮ੍ਬੁਜਸਂਭਵਾਨਾਮ੍ ਪੂਜ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਃ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਨੀਯਸ੍ ਤਂ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਃ
ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਇਸ਼, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਸਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜੇਨ ਸਮੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੇਵੋ ਮਨੋਵਾਞ੍ਛਿਤਸਂਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਚੈਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕੋ ऽਪਿ ਤਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਧੇ ਪੁਰਾਣਾਮ੍
ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਚਾਹਤ ਮੁਤਾਬਕ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਰੋਤੁ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਆਮ੍ਬਿਕੇਯਃ ਧ੍ਯਾਤੇਨ ਯੇਨਾਖਿਲਦੇਹਭਾਜਾਂ ਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋਭਿਲਾषਾਃ
ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਜਿਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵੋ ऽਭੂਦ੍ ਅਖਿਲਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਾਤਃ ਸੁਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵ ਅਤੋ ऽਵਦਨ੍ ਸੁਰਸਂਘਾਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਃ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜਂ ਨਮਨ੍ਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯੋ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਗਤੋ ऽਥ ਮਾਤ੍ਰਾ ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ऽਪਿ ਬਲਾਚ੍ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਸਂਗੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਿਤੁਰ੍ ਜਟਾਸੁ ਗਣਾਧਿਨਾਥਸ੍ਯ ਵਿਨੋਦ ਏषਃ
ਉਹ, ਜੋ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਜਟਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡਾਂ ਭਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ।
ਪਪੌ ਸ੍ਤਨਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਥਾਪਿ ਤृਪ੍ਤੋ ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਕषਾਯਬੁਦ੍ਧਿਃ ਲਮ੍ਬੋਦਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜੋ ਲਮ੍ਬੋਦਰਂ ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਸ਼ਂਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਈਰਖਾ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਰੱਖੀ; ਤੂੰ, ਲੰਬੋਦਰ, ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ—ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ 'ਲੰਬੋਦਰ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਵੇष੍ਟਿਤੋ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ ਮਹੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਂ ਨृਤ੍ਯਮ੍ ਇਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਸਂਤੋषਿਤੋ ਨੂਪੁਰਰਾਵਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵੇ ऽਭਿषਿषੇਚ ਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ!' ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਯੋ ਵਿਘ੍ਨਪਾਸ਼ਂ ਚ ਕਰੇਣ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਕੁਠਾਰਂ ਚ ਤਥਾ ਪਰੇਣ ਅਪੂਜਿਤੋ ਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਅਥੋ ऽਪਿ ਮਾਤੁਃ ਕਰੋਤਿ ਕੋ ਵਿਘ੍ਨਪਤੇਃ ਸਮੋ ऽਨ੍ਯਃ
ਜੋ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਦੀ ਫਾਸ਼ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਕੁਠਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਦਿषੁ ਪੂਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯੋ ਦੇਵਾਸੁਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤ ਏਵ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਂ ਨੈਵ ਵਿਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਮਾਮਿ
ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਯਾਨੁਰੂਪਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਫਲਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਕृਤਾਤਿਗਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤृਪ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਖੁਰਥਂ ਤਮ੍ ਈਡੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਮੁਤਾਬਕ ਹਰ ਚਾਹਤ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਵੀ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਭਰਾ, ਚੂਹੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਮਾਤਰਂ ਸਰਸੈਰ੍ ਨृਤ੍ਯਗੀਤੈਸ੍ ਤਥਾਭਿਲਾषੈਰ੍ ਅਖਿਲੈਰ੍ ਵਿਨੋਦੈਃ ਸਂਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾਤਿਤੁष੍ਟਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਗਣੇਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ, ਗੀਤ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਰੋਪਕਾਰੈਰ੍ ਅਸੁਰੈਸ਼੍ ਚ ਯੁਦ੍ਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਨਮਸ੍ਕਾਰਪਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਿਤृਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਦਾ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਗਣੇਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ, ਸਤੁਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਰਬਲੰਭੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਜਯੇ ਪੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਪਿਤ੍ਰਾਪਿ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤੋ ਯਃ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਤਾਂ ਚਾਪਿ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਮੈ ਗਣੇਸ਼ਾਯ ਨਮਸ੍ਕਰੋਮਿ
ਜੋ ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਘਨ-ਰਹਿਤਤਾ ਲਿਆਇਆ, ਉਸ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਇਤੋ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਤਾ ਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਸੁਰਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਲਈ, ਵਿਘਨ-ਰਹਿਤਤਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਦੇਵਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਗਣੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ ਤੇषਾਂ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਃਖਾਨਿ ਨ ਭਵੇਯੁਃ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਅਤ੍ਰ ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ—ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਣਾ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਾ ਅਪਿ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਮਖੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।' ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਇਤਿ ਗਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਵਿੱਘਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।