ਤਤਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਆਦਿ ਕਰਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਯਦ੍ ਅਭੀष੍ਟਂ ਵੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
"ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।"
ਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਤਤ੍ਰੈਹਿ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਨਾਥਵਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
"ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਆਓ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਓ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੋ।"
ਨਿष੍ਕਾਰਣਃ ਸੁਹृਚ੍ ਛਂਭੋ ਨਾਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਯਦਿ ਤਦਾਕਰਿष੍ਯਨ੍ ਕਿਮ੍ ਇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਃ
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨਾ ਬਣਦੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੀ ਕਰਦੇ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਂਕਰੇਣ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ। ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਦੇਵ-ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਮੋਰੂਪਧਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਲਲਾਟਾਦ੍ ਵ੍ਯਪਤਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸ ਸਂਹਰਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਂਸ੍ ਤਾਮਸੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਅਸੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਰੁਪृष੍ਠਾਦ੍ ਭੁਵਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਸਂਹਰਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਦਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਭੁਵਂ ਹਰਃ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਭੀਤਾਸ੍ ਤੇ ऽਧਾਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਹੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਕੋਪਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ ਤਥੈਵ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਜਦ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮੁਨੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਾਕਾਰਾ ਮਾਤਰੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਮਾਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਖਾਦਾਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਇਤਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਈਏ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ ਭੁਵਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
"ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਭ ਸੁਣ ਲੈਣ।"
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿषੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾਤਰਃ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਇਦਾਨੀਂ ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿषਃ ਭਵਤ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਵਿषਃ
"ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਵੋ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਜਾਓ।"
ਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਭੁਵਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ ਤਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਰੀਨ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਥੇ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵ-ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਥਾ ਤੇਨੈਵ ਮਾਤਰਃ ਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਰੋ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਮਾਵਾਂ ਚਲ ਪਈਆਂ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਾਵਦ੍ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਆਸਨ੍ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਾਤॄਣਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇਃ
ਦੇਵਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਨਹੀਂ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਜਯਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਮਾਤॄਣਾਂ ਯਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਹ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ; ਹਰ ਮਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਬਿਲਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਨ੍ ਰਸਾਤਲਗਤਾਨਿ ਚ ਸੁਰਾਸ੍ ਤਾਭ੍ਯੋ ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਲੋਕੇ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਬਿਲਾਂ ਸਨ; ਦੇਵਤੇ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮਾਤृਭ੍ਯਃ ਪੂਜਾ ਭਵਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਆਸਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਤਰਃ
‘ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਮਿਲੇ’—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਸੇਵ੍ਯਾਨਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਮਾਨੁषਾਦਿਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਅਥੋ ਦਾਨਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ—ਇਹ ਸਭ ਅਖੰਡ ਮੰਨੋ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਅਪਿ ਪਠੇਤ੍ ਤਥਾ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਸ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਇਦਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਤੀਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ।
ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇषੁ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਥਾ ਮਾਤृषੁ ਤਾਨ੍ ਅਨੁ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈਆਂ।
ਮਦੀਯਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਗਰ੍ਦਭਾਕृਤਿ ਭੀषਣਮ੍ ਤਦ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਮੇਰਾ ਪੰਜਵਾਂ ਮੂੰਹ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਹੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਨ ਭਯਂ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਇਤਿ
‘ਹੇ ਦੈਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਲਦੀ ਆਓ—ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ!’
ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤਂ ਮਾਮ੍ ਏਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯੋਦ੍ਯਤਂ ਤਥਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਰੋਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਵਿष੍ਣੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਲੁਨ ਚਕ੍ਰਧृਗ੍ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਆਹ ਚ੍ਛੇਦ੍ਮਿ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈ ਸ਼ਿਰਃ
‘ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ। ਹੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਕਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।’
ਕਿਂ ਤੁ ਤਚ੍ ਛਿਨ੍ਨਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਸਂਹਰੇਤ੍ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰੂਮੋ ऽਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਹਿ
‘ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਵੇਗਾ। ਆਓ, ਇਥੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤੋ—ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣੋ।’
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਕਸ਼ਿਰਸ਼੍ ਛੇਤ੍ਤਾ ਸ ਚ ਧਤ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਮਯਾ ਚ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਤੁਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
‘ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਧੇ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।’