ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਵਚਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ ਨਾਗਰਾਟ੍ ਕਾਮਰੂਪਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ—
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਯਾਤੇ ਪਿਤਰਿ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਕੇ ਪਦੇ
ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਚਲਾਇਆ; ਜਦ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾਦਿਸਹਿਤਸ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਯਯੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪਤਨੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਨਾਗਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਭੋਗਵਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ, ਭੋਗਵਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਆਧਿਭਿਰ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਮਾਤ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਜੀਵ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਂਗਰੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ ਤਦਾ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਸਂਗਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਦਾਹਮ੍ ਅਗਮਂ ਦੇਵੈਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍ ਅਸ੍ਤਵਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਸੁਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਯਦਾਹृਤਂ ਸਂਮਥਿਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਯਤ੍ ਕਾਲਕੂਟਂ ਸਮਭੂਨ੍ ਮਹੇਸ਼ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕੋ ਗ੍ਰਸਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਦ ਮਿਹਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਸਕਦਾ?
ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਯਃ ਸ੍ਵਾਧੀਨਮ੍ ਆਪਾਦਯਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ਮਾਰੋ ਹਰੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਸੁਰਾਦਿਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵਿਤਾਯਮਾਨੋ ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਃ
ਜੋ ਮੋਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਵਿਮਥ੍ਯ ਵਾਰੀਸ਼ਮ੍ ਅਨਙ੍ਗਸ਼ਤ੍ਰੋ ਯਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਦਿਵੌਕਸੇਭ੍ਯਃ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਂ ਸਂਹਰਨ੍ ਨੀਲਕਣ੍ਠ ਕੋ ਵਾ ਧਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ऋਤੇ ਵੈ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਮੋਹ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ?
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਆਦਿ ਕਰਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਦਾਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਯਦ੍ ਅਭੀष੍ਟਂ ਵੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
"ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।"
ਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਤਤ੍ਰੈਹਿ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਨਾਥਵਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
"ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਆਓ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਓ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੋ।"
ਨਿष੍ਕਾਰਣਃ ਸੁਹृਚ੍ ਛਂਭੋ ਨਾਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਯਦਿ ਤਦਾਕਰਿष੍ਯਨ੍ ਕਿਮ੍ ਇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਃ
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨਾ ਬਣਦੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੀ ਕਰਦੇ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਂਕਰੇਣ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ। ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਦੇਵ-ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਮੋਰੂਪਧਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਲਲਾਟਾਦ੍ ਵ੍ਯਪਤਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸ ਸਂਹਰਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਂਸ੍ ਤਾਮਸੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਅਸੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਰੁਪृष੍ਠਾਦ੍ ਭੁਵਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਸਂਹਰਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਦਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਭੁਵਂ ਹਰਃ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਭੀਤਾਸ੍ ਤੇ ऽਧਾਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਹੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਕੋਪਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ ਤਥੈਵ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਜਦ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਿਨ੍ਦੁਰ੍ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮੁਨੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਾਕਾਰਾ ਮਾਤਰੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਮਾਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਖਾਦਾਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਇਤਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਵृਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਈਏ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ ਭੁਵਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
"ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਭ ਸੁਣ ਲੈਣ।"
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿषੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾਤਰਃ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਇਦਾਨੀਂ ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿषਃ ਭਵਤ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਵਿषਃ
"ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਵੋ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਜਾਓ।"
ਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਭੁਵਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ ਤਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਰੀਨ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਥੇ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵ-ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪਥਾ ਤੇਨੈਵ ਮਾਤਰਃ ਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਰੋ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਮਾਵਾਂ ਚਲ ਪਈਆਂ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਾਵਦ੍ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਆਸਨ੍ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਾਤॄਣਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇਃ
ਦੇਵਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਨਹੀਂ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਜਯਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਮਾਤॄਣਾਂ ਯਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਹ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ; ਹਰ ਮਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਬਿਲਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਨ੍ ਰਸਾਤਲਗਤਾਨਿ ਚ ਸੁਰਾਸ੍ ਤਾਭ੍ਯੋ ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਲੋਕੇ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਬਿਲਾਂ ਸਨ; ਦੇਵਤੇ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮਾਤृਭ੍ਯਃ ਪੂਜਾ ਭਵਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਆਸਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਤਰਃ
‘ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਮਿਲੇ’—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਸੇਵ੍ਯਾਨਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਮਾਨੁषਾਦਿਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।