ਕਾਨ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵृਥਾ ਯਾਤਿ ਵਯੋ ਮਮ
''ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਵਿਖਾ, ਚੰਗੀਏ; ਮੇਰਾ ਜਵਾਨੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ।''
ਤਤਃ ਸਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਪਂ ਤਮ੍ ਅਤਿਭੀषਣਮ੍ ਸੁਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਸ਼ਯਨੇ ਸਾ ਰਹੋਗਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੇਜ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੱਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀषਣਂ ਸਰ੍ਪਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਵਦਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਗੱਲ ਕੀਤੀ:
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯਾ ਮੇ ਦੈਵਤਂ ਪਤਿਃ
''ਮੈਂ ਧਨਵਾਂ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰਾ ਦਿਵਤਾ ਹੈ।''
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਸਰ੍ਪਭਾਵਨੈਃ ਖੇਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਗੀਤੈਸ਼੍ ਚੈਵਾਙ੍ਗਸਂਗਮੈਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੇਜ 'ਤੇ ਰਹੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗਤਾਂ, ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਸੁਗਨ੍ਧਕੁਸੁਮੈਃ ਪਾਨੈਸ੍ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਪਤਿਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਪਸ੍ਯਾਭੂਤ੍ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਮੁਨੇ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਵਕृਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਰ੍ਪੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਦਿਵਤਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਪਿ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਭੀਤਾਸਿ ਕਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸੋਵਾਚ ਦੈਵਵਿਹਿਤਂ ਕੋ ऽਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪਤਿਰ੍ ਏਵ ਗਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ?'' ਉਹ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ''ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਉਹ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਤੀ ਹੀ ਸਤੀਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਰਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ।''
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਹृष੍ਟਸ੍ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਹਂ ਕਿਂ ਦਦਾਮਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਅਭੂਦ੍ ਇਯਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਕੁਪਿਤੇਨ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਕਰੇ ਨਾਗਃ ਸ਼ੇषਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਸਰਪ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋ ऽਹਂ ਪਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭੋਗਵਤੀ ਪੁਰਾ ਉਮਾਵਾਕ੍ਯਾਜ੍ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਹੋਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਤੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਪਤਨੀ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਭੋਗਵਤੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਮਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਮਮਾਪਿ ਚਾਗਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਹਾਸ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦੇਵਸਂਨਿਧੌ ਤਤਸ੍ ਤੁ ਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ ਛਾਪਂ ਮਮੇਦृਸ਼ਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੁष੍ਯਯੋਨੌ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਪੋ ਭਵਿਤਾ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸਰਪ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮੇਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਮਯਾ ਸਹ ਤਤਸ਼੍ ਚੋਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਭਦ੍ਰੇ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਮਮ ਪੂਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।'
ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਆਧਾਸ੍ਯੇ ਯਦਾ ਸਰ੍ਪਾਕृਤੇਸ੍ ਤਵ ਤਦਾ ਵਿਸ਼ਾਪੋ ਭਵਿਤਾ ਭੋਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਸਰਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਦਂ ਮਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤਵ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੀਂ ਮਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰੁ ਮਯਾ ਸਹ
ਸੋ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਹਾਲਤ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਗੌਤਮੀ ਲੈ ਚਲ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਪੋ ਭਵਿਤਾ ਆਵਾਂ ਯਾਵਃ ਸ਼ਿਵਂ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਫਿਰ ਸਾਡਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀਏ; ਸਭ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਵਚਨਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਗੌਤਮੀਂ ਯਯੌ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤੁ
ਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਦਦੌ ਮੁਨੇ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਸਰ੍ਪੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਹੇ ਮুনি; ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਰਪ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਯੁਵਰਾਜ੍ਯਧਰੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰ ਏਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਤਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਯਾਤੇ ਮਯਿ ਪਰਂ ਧਾਮ ਤਤੋ ਯਾਹਿ ਸ਼ਿਵਂ ਪੁਰਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਟਿਕਾਣਾ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਵਚਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ ਨਾਗਰਾਟ੍ ਕਾਮਰੂਪਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ—
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਯਾਤੇ ਪਿਤਰਿ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਕੇ ਪਦੇ
ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਚਲਾਇਆ; ਜਦ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾਦਿਸਹਿਤਸ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਯਯੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪਤਨੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਨਾਗਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਭੋਗਵਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ, ਭੋਗਵਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਆਧਿਭਿਰ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਮਾਤ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਜੀਵ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਂਗਰੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਸ੍ ਤਦਾ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਸਂਗਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਦਾਹਮ੍ ਅਗਮਂ ਦੇਵੈਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍ ਅਸ੍ਤਵਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਸੁਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਯਦਾਹृਤਂ ਸਂਮਥਿਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਯਤ੍ ਕਾਲਕੂਟਂ ਸਮਭੂਨ੍ ਮਹੇਸ਼ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕੋ ਗ੍ਰਸਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਦ ਮਿਹਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਸਕਦਾ?
ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਯਃ ਸ੍ਵਾਧੀਨਮ੍ ਆਪਾਦਯਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ਮਾਰੋ ਹਰੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਸੁਰਾਦਿਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵਿਤਾਯਮਾਨੋ ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਃ
ਜੋ ਮੋਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਵਿਮਥ੍ਯ ਵਾਰੀਸ਼ਮ੍ ਅਨਙ੍ਗਸ਼ਤ੍ਰੋ ਯਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਦਿਵੌਕਸੇਭ੍ਯਃ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਂ ਸਂਹਰਨ੍ ਨੀਲਕਣ੍ਠ ਕੋ ਵਾ ਧਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ऋਤੇ ਵੈ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਮੋਹ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ?