ਦਿਵਾਕਰੋ ਦੇਵਮਯਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸੁਰਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਭਵੇਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਚ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਮ੍
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਤੇ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਤਂ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸਦਨਂ ਯਯੁਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਪਿਪਲਾਦ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਕਾਲੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਪਦਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਪਿਪਲਾਦ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਪਿਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਖੇਤ੍ਰ-ਪਤੀ' ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ।
ਦਧੀਚਿਸੂਨੁਰ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਉਗ੍ਰਤੇਜਾ ਅਵਾਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਥਾਵਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਅਵਾਪ ਧੀਰਃ
ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਉਗਰ ਤਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਪਿਪਲੇਸ਼ਵਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼ੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮਨੀ
ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚਕਰੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਪਿਪਲੇਸ਼ਾ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ ਸੁਰਵਾਸੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਇਤੀਦਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਤੀਵ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਠੇਤ ਵਾ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਵਾ ਸ ਦੀਰ੍ਘਜੀਵੀ ਧਨਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮਰਞ੍ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਨਾਗਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਪੁਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ਭਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਗੁਣਸਾਗਰਃ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਹਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ ਮਹਾਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਰਾਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਰ੍ਪੋ ਵੈ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਨਾਗ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਗੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੂਰਸੇਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਪ ਇਤਿ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਜਨਃ
ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਗ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਰ੍ਤੀ ਪਰੋ ਵਾਪਿ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਵਿਨਾ ਧਾਤ੍ਰੇਯ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਮਾਤ੍ਯੋ ਨ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨਾ ਧਾਇ, ਨਾ ਮੰਤਰੀ, ਨਾ ਪੁਰੋਹਿਤ—ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀषਣਂ ਸਰ੍ਪਂ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ ਸਂਤਾਪਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਪਾਦ੍ ਵਰਮ੍ ਅਪੁਤ੍ਰਤਾ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣਾ ਨਾਗ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮਹਾਸਰ੍ਪੋ ਵਕ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯਵਤ੍ ਸ ਸਰ੍ਪਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੁਰੁ ਚੂਡਾਮ੍ ਅਪਿ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਨਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੂੜਾ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਕਰਵਾਓ।'
ਤਥੋਪਨਯਨਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਯਾਵਦ੍ ਵੇਦਂ ਨ ਚਾਧੀਤੇ ਤਾਵਚ੍ ਛੂਦ੍ਰਸਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਨਯਨ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨੋ ऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕਂਚਨਾਨੀਯ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਦਿ ਤਦਾਕਰੋਤ੍ ਅਧੀਤਵੇਦਃ ਸਰ੍ਪੋ ऽਪਿ ਪਿਤਰਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਨਾਗ ਨੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਮੋ ऽਹਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ਅਨ੍ਯਥਾਪਿ ਚ ਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਸਿਧ੍ਯੇਦ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
'ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਓ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।'
ਜਨਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ ਵੇਦਵਿਧਿਨਾਖਿਲਸਂਸ੍ਕृਤੀਃ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਨਰਕਾਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰਵਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤਂ ਤਮ੍ ਉਰਗਾਕृਤਿਮ੍
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਗ ਰੂਪ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ ਅਪਿ ਤ੍ਰਾਸਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ ਚ ਪੂਰੁषਾਃ ਤਸ੍ਮੈ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਦ ਪੁਤ੍ਰ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
'ਤੇਰੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਸ਼ੂਰ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕੌਣ ਦੇਵੇਗਾ? ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਤ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨਾਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾ ਬਹਵੋ ਰਾਜਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਨ੍ਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯਾਹਰਣਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵੈਵਾਹ ਏਵ ਚ
'ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ।'
ਜਾਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤਾਸੌ ਕृਤਕृਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਨੋ ਚੇਦ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਬ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਮਾਤ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਆਹੂਯੇਦਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਮ ਸੁਤੋ ਯੁਵਰਾਜੋ ਗੁਣਾਕਰਃ ਗੁਣਵਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਞ੍ ਸ਼ੂਰੋ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ
ਨਾਗੇਸ਼ਵਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਬਹਾਦਰ, ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਥੇ ਨਾਗੇ ਸ ਧਨੁषਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੋਪਮੀਯਤੇ ਵਿਵਾਹਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਵृਦ੍ਧਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਰਥ ਤੇ, ਨਾਗੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ; ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਭਾਰਂ ਸੁਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤੋ ऽਹਂ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਤਃ ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਬਾਲਭਾਵਂ ਨੋ ਜਹਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵੇ ऽਨੁਮਨ੍ਯ ਚ ਵਿਵਾਹਾਯਾਥ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਂ ਮਮ ਹਿਤੇ ਰਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।
ਨ ਮੇ ਕਾਚਿਤ੍ ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹੋ ਯਦਾਤ੍ਮਜਃ ਸੁਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਭਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕृਤਿਨਸ੍ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਜਦ ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਲੋਕ ਤਪस्या ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।